Over de hele wereld, maar met name in de Verenigde Staten, lijken mensen onverzettelijk individualisme te waarderen. Mensen die deze karaktereigenschap tonen banen hun eigen weg door het leven, vragen niets van anderen en verwachten niets.
Ik veronderstel dat dit idee teruggaat op de pioniers. Dit waren mannen en vrouwen die door de verschillende nieuwe landen trokken op zoek naar een plek waar ze zich konden vestigen en die ze hun thuis konden noemen. Er waren weinig winkels voor dagelijkse benodigdheden en ze leefden zo zelfvoorzienend mogelijk.
Hoewel dit misschien klinkt als een scenario dat kracht uitstraalt, is de waarheid tegenwoordig enigszins anders. Tegenwoordig gebruiken mensen technologie om doelbewust bubbels van isolement om zich heen te creëren.
Veel oudere mensen zijn steeds meer geïsoleerd geraakt van vrienden en familie. COVID heeft dit zeker verergerd, maar de kiemen van deze afzondering waren al gezaaid lang voordat iemand ooit van COVID had gehoord.
Isolement is geen natuurlijke toestand
Als we terugkijken naar de Hof van Eden zien we dat Adam vóór Eva werd geschapen. Hoewel er veel dieren aanwezig waren, was er geen echte metgezel voor Adam. En de HEERE God zei: Het is niet goed dat de mens alleen is; Ik zal een passende helper voor hem maken … En Adam gaf namen aan al het vee, aan het gevogelte van de hemel en aan alle dieren van het veld; maar voor Adam werd geen passende helper gevonden –Genesis 2:18-20.
En de HEERE God liet een diepe slaap over Adam komen, en hij sliep; Hij nam een van zijn ribben en sloot het vlees op die plaats. En van de rib die de HEERE God uit de mens genomen had, maakte Hij een vrouw en bracht haar bij de mens –Genesis 2:21-22. Natuurlijk was dit het begin van het huwelijk, maar wat hier belangrijker is om te zien, is dat het geen normale toestand is voor mensen om alleen te zijn. Wij verlangen naar gezelschap en niet alleen het gezelschap van een hond of kat als huisdier.
Isolement kan tot wanhoop leiden
Misschien is er geen verhaal dat de gevaren van isolement zo duidelijk aantoont als het verhaal van Elia. We weten uit het bijbelse boek 1 Koningen dat Elia een vurige profeet van God was.
Hij bracht van God de boodschap aan Achab dat er geen regen zou komen en er was een vreselijke droogte gedurende de daaropvolgende drieënhalf jaar. Gedurende die tijd verbleef Elia in de woestijn en daarna bij een weduwe in Sarefat.
De hele tijd werd hij miraculeus gevoed door Gods macht, eerst door raven en daarna doordat God meel en olie verschafte aan een weduwe bij wie hij woonde. Door Gods kracht wekte hij de zoon van de weduwe weer tot leven.
Toen kwam er een tijd dat hij de profeten van Baäl uitdaagde tot een duel op de berg Karmel en een beslissende overwinning voor God behaalde. Miraculeus vuur daalde uit de hemel als antwoord op zijn gebed. Waarlijk, God werkte grote dingen in zijn leven.
Maar zeer spoedig vluchtte Elia voor zijn leven de woestijn in. Izebel had zijn leven bedreigd en in plaats van God te vertrouwen, vluchtte hij naar de berg Horeb waar hij de stem van God hoorde.
Toen God hem vroeg wat hij daar deed, antwoordde Elia: …Ik heb mij zeer ingezet voor de HEERE, de God van de hemelse legermachten; want de Israëlieten hebben Uw verbond verlaten, Uw altaren afgebroken en Uw profeten met het zwaard gedood; en ik, ik alleen, ben overgebleven; en zij staan mij naar het leven om het mij te ontnemen –1 Koningen 19:10.
We zien hier een belangrijke reden voor Elia’s zwakte. Hij voelde zich volkomen alleen. God corrigeerde Elia’s foutieve aanname toen Hij zei: Toch heb Ik voor Mijzelf in Israël zevenduizend overgehouden, alle knieën die zich niet voor Baäl hebben gebogen en iedere mond die hem niet heeft gekust –1 Koningen 19:18.
Het feit dat die mannen en vrouwen in Israël bestonden deed Elia weinig goed omdat hij geen tijd met hen doorbracht. Elia’s isolement leidde tot zwakte en wanhoop.
Ook het verhaal van Paulus komt bij me op. De apostel Paulus was een man die schijnbaar bijna onbeperkte energie had en een onuitblusbare ijver voor de dingen van God, maar zijn laatste brief aan Timoteüs uit de gevangenis toonde een man die zich zeer alleen voelde. Doe je best om spoedig bij mij te komen; want Demas heeft mij verlaten, omdat hij de tegenwoordige wereld liefgekregen heeft, en is vertrokken naar Thessalonica; Crescens naar Galatië, Titus naar Dalmatië. Alleen Lucas is bij mij. Neem Markus mee en breng hem met je mee… –2 Timoteüs 4:9-11.
De apostel was niet in de steek gelaten. Afgezien van Demas waren ze niet gevlucht omdat ze bang waren of zich schaamden voor zijn gevangenschap. Hij had veel van zijn vrienden weggestuurd om de kerk in verschillende delen van het Romeinse Rijk te versterken. Toch voelde Paulus zich geïsoleerd en had hij de goede christelijke broeders Timoteüs en Markus nodig om te komen en hem te bemoedigen terwijl hij een marteldood tegemoet zag.
Isolement is lichamelijk schadelijk
Studies hebben aangetoond dat isolement verband houdt met het vaker voorkomen van hoge bloeddruk, hartziekten, angst en depressie. Oudere mensen die geïsoleerd zijn tonen vaak tekenen van mentale achteruitgang en kunnen een verergering van dementie ervaren.
Vaak maken mensen naarmate ze ouder worden het overlijden van geliefden mee. Het verlies van een huwelijkspartner kan ertoe leiden dat oudere mensen zich terugtrekken van anderen en eenzaamheid en isolement ervaren. Dit leidt op zijn beurt vaak tot een snelle voortgang van het verouderingsproces.
De wetenschap begrijpt het niet volledig, maar eenzaamheid leidt tot meer ontstekingen en een slechtere werking van het immuunsysteem. Dit kan er op zijn beurt toe leiden dat eenzame mensen ernstigere infecties krijgen en moeite hebben te herstellen na zo'n infectie.
Hoewel we deze problemen doorgaans zien als problemen die vooral ouderen treffen, kunnen ze ook jongeren treffen. Bij jongere mensen leidt eenzaamheid vaak niet tot geheugenproblemen, maar het kan zeker leiden tot zaken als depressie, en het kan chronische ontstekingsziekten veel erger maken.
Het tegenovergestelde van isolement
Als men zou vragen wat het tegenovergestelde van isolement is, zouden de meeste mensen waarschijnlijk antwoorden "gezelschap" of misschien zelfs "vriendschap". Er is een ander woord met een christelijke connotatie dat nog beter is. Dat woord is gemeenschap.
Het Griekse woord dat in het Nieuwe Testament met gemeenschap is vertaald is "koinonia" en in de Bijbel spreekt het van relaties die zijn gegrondvest op een gedeelde liefde voor God en voor de kerk—een eenheid van geloof en verlangen. Christelijke gemeenschap omvat concepten als samen bidden, elkaar bemoedigen en zelfs samen lijden.
Ik ben bang dat velen zich vandaag in een van twee gevaarlijke situaties bevinden. Ten eerste: zij zijn misschien geen lid van enige kerkelijke gemeente. Hoewel dit in bepaalde zendingssituaties onvermijdelijk kan zijn, is het niet ideaal en zou het zeker geen normale situatie mogen zijn. Op zijn minst kan het een gevoel van isolement scheppen, en in het ergste geval belemmert het de naleving van veel Bijbelteksten over hoe we met elkaar moeten omgaan. We hebben gemeenschap nodig, zowel om ons te bemoedigen als om ons verantwoordelijk te houden.
De tweede gevaarlijke situatie is dat veel gelovigen, hoewel ze lid zijn van een kerk, zich binnen die kerk isoleren. Als je lid bent van een grote gemeente, is het makkelijk om op te gaan in de massa en geen relaties met anderen te ontwikkelen. Dit is net zo schadelijk als geen lid zijn van een kerkelijke gemeenschap. Te veel mensen voelen zich eenzaam, zelfs wanneer er veel mensen om hen heen zijn.
De Schrift maakt duidelijk dat we een kerkelijke gemeenschap nodig hebben. Laten we het samenkomen niet nalaten, zoals sommigen gewoon zijn te doen, maar elkaar aansporen, en dat des te meer naarmate jullie de dag zien naderen –Hebreeën 10:25.
Er zijn veel mensen met een leven vol vrienden en kennissen, maar als zij geen plek hebben waar zij gemeenschap ervaren, dan missen zij iets.
Wanneer ik mensen in mijn spreekkamer zie die worstelen met depressie, zeg ik altijd dat ze twee dingen voor zichzelf moeten doen.
Het eerste is te beginnen met lichaamsbeweging. Er zijn meerdere studies geweest die lichaamsbeweging vergeleken met antidepressiva en vaststelden dat het ongeveer even effectief was als veel van de vaak voorgeschreven antidepressiva. Dit hoeft geen zeer intensieve inspanning te zijn, maar het moet wel aerobe inspanning zijn (genoeg om de hartslag te verhogen) en regelmatig worden gedaan.
Het tweede is actief te worden in een kerkelijke gemeente; alleen naar de kerk gaan is niet genoeg. Het helpt echt als er broeders en zusters zijn die bidden voor iemand die het moeilijk heeft, luisteren naar wat die persoon ontmoedigt en hem of haar aanmoedigen tot een levendiger wandel met God.
Helaas lijkt iemand die worstelt met depressie er juist het minst voor te voelen om de moeite te nemen andere mensen op te zoeken. Toegeven aan dat gevoel werkt het oplossen van het probleem echter tegen.
Als we hierover nadenken, zou het ons ertoe moeten aanzetten contact te zoeken met degenen van wie we weten dat ze worstelen met isolement.
Wanneer iemand een huwelijkspartner verliest, krijgt die persoon vaak veel bemoediging gedurende de eerste weken, maar we moeten ervoor zorgen dat er ook in de maanden die volgen mensen actief in zijn of haar leven aanwezig blijven.
Want ieder zal zijn eigen last dragen –Galaten 6:5, mag ons geen excuus geven om Gods gebod niet te gehoorzamen: Draag elkaars lasten en vervul zo de wet van Christus –Galaten 6:2. De familie van God krijgt geen tijdslimiet opgelegd voor het dragen van lasten. Er is alleen het gebod om, als we onze broeder of zuster zien worstelen, te helpen voor zover we daartoe in staat zijn.
De zegen is dat op een dag, wanneer wij worstelen, er gelovige mannen en vrouwen om ons heen zullen zijn om ons te bemoedigen en voor ons te bidden. Wij kunnen deze lasten niet alleen dragen. Gezamenlijk zullen wij de Hemelse Stad bereiken.
Isolement ontstaat om vele redenen. Soms lijkt het een gekozen manier van leven te zijn, zoals de natuurlijke neiging van introverte mensen. Soms wordt het iemand opgedrongen door de dood van geliefden of andere ingrijpende verliezen. Hoe dan ook, het is geen gezonde toestand om in te leven.
Wanneer we ons in deze situaties bevinden, moeten we gemeenschap zoeken. De familie van God is er voor ons als we maar contact zoeken.
Wanneer we anderen zien worstelen, moeten we hun de rechterhand van gemeenschap reiken. Door dat te doen, kunnen we door onze kleine inspanningen iemand emotioneel, lichamelijk en geestelijk helpen, simpelweg door een vriend te zijn in een tijd van isolement.
Links:
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2841310/
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/29792097/
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/23749730/
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5430071/
