Wanneer jij, mijn vriend, op deze aarde staat
En omhoog tuurt in het firmament
Waar zich de ruimte uitstrekt, wat zie je dan?
Een grote zwarte deken over heel de lucht gespannen
Met hier en daar een mysterieus licht daarboven?
Of kun je de afstanden zien, zo immens groot
Dat ze de geest bijna doen bezwijken
En je laten voelen hoe nietig je werkelijk bent?
In de stille stilte van de ruime hemel,
Lijken de verre planeten bijna binnen handbereik
Vergeleken met de enorme afstand naar de sterren.
De sikkelmaan is nog dichterbij jou,
En toch kostte het de mens drie volle dagen om te bereiken
Die kleine bol zo heel dichtbij.
Maar wat je ziet terwijl je omhoog staart naar hoogten
Die je niet eens kunt beginnen te bevatten
Is slechts een streep van al die uitgestrektheid
Ver buiten het weten van dit mensenras.
En zo, mijn vriend, hoop ik dat je zult voelen
Die grootsheid, uitgestrektheid, leegte van de ruimte
Die onze Schepper voor ons maakte zodat wij
Zijn grootheid en Zijn tedere liefde kunnen voelen
En nederig ons hoofd buigen en Hem aanbidden.
–door Daniel Kaufman
