Όταν εσύ, φίλε μου, στέκεσαι σε τούτη τη γη
Και κοιτάς ψηλά στον ουρανό
Πού απλώνεται όλος ο χώρος, τι βλέπεις;
Ένα μεγάλο μαύρο κάλυμμα τεντωμένο σ' όλη τη σφαίρα
Με πολλά μυστήρια φωτός κάπου εκεί πάνω;
Ή μπορείς να νιώσεις τις αποστάσεις τόσο τεράστιες
Που τεντώνουν το νου σχεδόν ως το σπάσιμο
Και σε κάνουν να νιώθεις το μέγεθος που πραγματικά έχεις;
Στη γαλήνια σιωπή του απλωμένου ουρανού,
Οι μακρινοί πλανήτες μοιάζουν σχεδόν προσιτοί
Σε σύγκριση με τη μεγάλη απόσταση στα αστέρια.
Η ημισέληνος είναι ακόμα πιο κοντά σε σένα,
Και όμως χρειάστηκε στον άνθρωπο τρεις ολόκληρες μέρες για να φτάσει
Εκείνη τη μικρή σφαίρα τόσο κοντά στο χέρι.
Αλλά αυτό που βλέπεις κοιτάζοντας προς τα ύψη
Που δεν μπορείς να αρχίσεις να κατανοείς
Δεν είναι παρά μια ρίγα ολόκληρης της απέραντης έκτασης
Πέρα από τη γνώση αυτού του ανθρώπινου γένους.
Και έτσι, φίλε μου, ελπίζω να νιώσεις
Αυτή τη μεγαλοσύνη, το απέραντο, το κενό του χώρου
Που ο Δημιουργός μας έφτιαξε για εμάς ώστε να
Μπορούμε να νιώσουμε τη μεγαλειότητά Του και την τρυφερή αγάπη Του
Και ταπεινά να σκύψουμε τα κεφάλια μας και να Τον προσκυνήσουμε.
–από Daniel Kaufman
