“Wat warm het is!” riep mama uit. “Een goede regenbui hebben we nodig om het wat af te koelen.”
Het was zaterdag, tegen het einde van juni, en het weer was die dag bijzonder warm en vochtig geweest. Ellie’s moeder had het huis schoongemaakt en wat eten voorbereid voor de mensen die zondag na de kerk bij hen komen lunchen.
Naarmate de middag overging in de vroege avond, leek het nog heter te worden en er was geen zuchtje wind te bekennen. Ellie’s vader rustte in een hangmat op het gazon terwijl de rest van het gezin probeerde de meest comfortabele plek te vinden om aan de hitte te ontsnappen.
Toen de avond naderde, kwamen ook de wolken op. Ze kwamen plotseling, samen met rukwinden die het stof deden opwaaien. Bliksem begon over de hemel te flitsen en in de verte rommelde de donder.
“Snel, kinderen!” riep mama. “Ruimen jullie je speelgoed op; het gaat stormen!”
Ellie keek angstig om zich heen. Het werd heel snel donker en de lucht zag er vreemd—bijna boos—uit. Ze raapte snel haar speeltjes bijeen en haastte zich het huis binnen. Papa lag niet langer in de hangmat te slapen. De wind had hem en de hangmat bijna omvergeblazen! Ook hij haastte zich naar binnen; de wind deed de deur hard achter hem dicht slaan. Het gezin verzamelde zich op de serre om de naderende storm te bekijken. Er waren ramen aan de west- en zuidkant, dus ze hadden een goed uitzicht om de komende regen te bekijken. De wind blies met een kracht die Ellie in haar zeven jaar nog nooit had meegemaakt. Ze zag de bezorgdheid en onrust op de gezichten van haar ouders terwijl zij toekeken en wachtten.
Toen begon het te regenen. Grote plassen regen sloegen tegen de ramen en Ellie vroeg zich af of het mogelijk was dat de regen zo hard was dat het glas zou breken.
“Wat was dat?” riep mama uit toen plotseling een stuk blik langs de ramen van de serre suisde en buiten de tuin verdween.
“Ik denk dat het een deel van het dak van de garage is,” zei papa ongelovig terwijl hij behoedzaam door de ramen tuurde.
Toen mama dat hoorde, beval ze de kinderen bij de kelderdeur te gaan staan. Als het erger werd, zouden ze naar beneden gaan! Ellie was zo bang. Wat zou er met hen gebeuren? Zou hun huis wegwaaien? Zou iemand van hen gewond raken?
Zo plotseling als de storm begon, zo kalmeerde hij. De wind stierf weg, de regen verminderde, en heel gauw scheen de zon weer. Het gezin waagde zich voorzichtig naar buiten om te zien wat er allemaal tijdens de storm was gebeurd.
“Kijk!” zei papa. “Het dak van de garage is weg en ook de zuidelijke muur!”
“Waarom ziet Geralds huis er zo vreemd uit?” wees mama naar de buren naast hen. “Kijk toch! Het hele dak is van hun huis verdwenen!” Inderdaad, het dak was schoon weggeblazen en de gable-einden stonden daar stoïcijns, zonder iets te dragen.
In de verte was het gehuil van sirenes te horen en terwijl ze om zich heen keken in de buurt, konden ze rook zien net voorbij enkele bomen.
“Dat moet wel Melvins schuur zijn die brandt!” riep papa uit. “Ik ga kijken of ik kan helpen.” Hij rende naar zijn vrachtwagen en scheurde al snel de oprit af.
De winden waren zo sterk geweest dat enkele elektriciteitspalen omwaaiden, waardoor de elektriciteit was uitgevallen en er geen lampen of ventilatoren waren. Nadat de storm voorbij was, keerde de vochtigheid en hitte terug, waardoor de nacht warm en benauwd bleef. Toch werkten de volwassenen uit de buurt tot laat in de nacht samen om waar mogelijk de stormschade op te ruimen.
Bijzonder aangrijpend was de situatie bij onze buurman Melvin. Zijn schuur was op tientallen koeien ingestort en daarna was er brand uitgebroken. De mannen uit de buurt probeerden wanhopig zoveel mogelijk vee te redden, maar uiteindelijk konden veel stieren niet worden gered.
Zondag kwam, maar niemand ging naar de kerk. De ochtend werd besteed bij Melvin, met het wegtakelen van dode koeien, het ruimen van verbrand hooi en gewoon er voor elkaar zijn. Het was hard, somber werk. Ellie herinnert zich duidelijk hoe vreselijk de stank was. En ze kon nauwelijks toekijken terwijl de dode stieren werden geladen. Toen het lunchtijd werd, kwamen de gasten, maar niemand had veel trek. Ellie’s jongere broer huilde: “Ik kan alleen maar aan die arme stieren denken!”
Ellie was verbaasd hoe krachtig een storm kon zijn. En eng! Zou er nog een tornado komen? Zouden er meer gebouwen instorten, en zou nog een schuur of huis afbranden? Een zaadje van angst begon in Ellie’s hart te groeien. Die hele zomer en vele zomers daarna, telkens wanneer de donder rommelde of ze de woorden “tornado-waarschuwing” hoorde, klopte haar hart sneller en voelde ze een knoop in haar maag. Hoe vreesde ze elke storm! Ze wenste dat ze allemaal gewoon langs hun huis zouden trekken. Waarom liet God eigenlijk stormen toe?
“Je moet God vertrouwen, Ellie,” zei haar moeder. “Hij is Degene die het weer gemaakt heeft, en Hij heeft de controle over alles wat gebeurt. Hij houdt ons misschien niet altijd van angstige tijden vrij, maar Hij is er altijd om voor ons te zorgen.”
Toen ze ouder werd, leerde Ellie dit advies ter harte te nemen. Haar angst voor stormen vervaagde en maakte plaats voor een fascinatie voor hoe stormen ontstaan en zich vormen. Het weten dat God de Meester van de wind is, is nog steeds een troost en een zekerheid voor haar. Het meest van alles, nu ze geleerd heeft God in elk gebied van haar leven te vertrouwen, heeft ze Hem altijd trouw ervaren. Leren angst te vervangen door vertrouwen brengt altijd vrede in het hart.
