“Ag, dis warm!” roep Ma uit. “’n Goeie reën is wat ons nodig het om dit ’n bietjie af te koel.”
Dit was Saterdag, teen die einde van Junie, en die weer was daardie dag besonder warm en vogtig. Ellie se ma was besig om die huis skoon te maak en om kos voor te berei vir die gaste wat vir Sondagmiddag na die kerk uitgenooi was.
Terwyl die middag in die vroeë aand oorgaan het, het dit gevoel asof dit nog warmer raak, en daar was geen briesies om te vind nie. Ellie se pa het in ’n hangmat op die grasperk gerus terwyl die res van die gesin probeer het om die gemaklikste plek te vind om verligting van die hitte te kry.
Soos die aand nader gekom het, het die wolke ook nader gekom. Hulle het skielik opgedaag, saam met windstote wat die stof begin opskerp het. Blits het oor die hemel gespat en die donder het in die verte gerommel.
“Klaar vinnig, kinders!” het Ma geroep. “Berg julle speelgoed weg; dit gaan storm!”
Ellie het met alarm rondgekyk. Dit het baie vinnig donker geword en die hemel het snaaks gelyk—byna kwaad. Sy het gou haar speelding bymekaar gemaak en huis toe gehaas. Pa het nie meer in die hangmat geslaap nie. Die wind het dit amper omgeslaan en hom saam daarmee! Hy het ook vinnig huis toe gehaas; die wind het die deur hard agter hom toegeslaan. Die gesin het op die sonstoep bymekaargekom om die naderende storm te beskou. Daar was vensters na die weste en suide, so hulle het ’n goeie uitkykpunt gehad om die komende reën te kyk. Die wind het met ’n krag gewaai wat Ellie nog nooit in haar sewe jaar ervaar het nie. Sy het die kommer en vrees op haar ouers se gesigte opgemerk terwyl hulle gekyk en gewag het.
Toe het dit begin reën. Groot matjies reën is teen die vensters gedryf en Ellie het gewonder of dit moontlik was dat dit so hard reën dat die glas kon bars.
“Wat was dit?” het Ma uitgerys toe skielik ’n sinkvel verby die sonstoepvensters flits en buite die tuin verdwyn het.
“Ek dink dit is ’n deel van die motorhuisdak,” het Pa ongelowig gesê terwyl hy versigtig deur die vensters loer.
By die hoor hiervan het Ma die kinders beveel om by die kelderdeur te staan. As dinge erger word, sal hulle daaronder ingaan! Ellie het so bang gevoel. Wat gaan met hulle gebeur? Sal hul huis wegwaai? Sal iemand van hulle beseer word?
Net so skielik soos die storm begin het, het dit bedaar. Die wind het opgehou, die reën het stadig geword, en baie gou het die son weer geskyn. Die gesin het versigtig buite uitgegaan om te sien wat tydens die storm gebeur het.
“Kyk!” het Pa gesê. “Die motorhuisdak is weg en so ook die suidmuur!”
“Hoekom lyk Gerald se huis so vreemd?” het Ma na hul buurman verwys. “Kyk tog! Die hele dak is van hul huis af weggeskeur!” Inderdaad, die dak was netjies weggesny en die sypunte het stoïes daar gestaan en niks gedra nie.
Die sirenes se huil kon in die verte gehoor word en toe hulle in die buurt rondkyk, kon hulle rook net agter ’n paar bome sien.
“Dit moet Melvin se skuur wees wat brand!” het Pa uitgeroep. “Ek gaan sien wat ek kan doen om te help.” Hy het sy vragmotor gegryp en gou die opritte uitgejaag.
Die winde was so sterk dat sommige kragposte omgewaai het, wat veroorsaak het dat die elektriese krag afgesny is, so daar was geen ligte of waaiers nie. Nadat die storm verby was, het die humiditeit en hitte teruggekeer en die nag warm en drukkend gemaak. Tog het die grootmense van die area lank in die nag gewerk en mekaar gehelp om op te ruim wat hulle van die stormskade kon.
Van besondere belang was ons buurman Melvin. Sy skuur het op dosyne beeste ingestort en toe het ’n vuur uitgebreek. Die manlike bure het desperaat probeer om so baie beeste as moontlik te red, maar uiteindelik kon baie van die bulle nie gespaar word nie.
Sondag het gekom, maar niemand het kerk toe gegaan nie. Die oggend is by Melvin deurgebring om die dooie beeste weg te laai, verbrand hooi uit te ruim en net daar vir mekaar te wees. Dit was harde, grim werksaamheid. Ellie onthou duidelik hoe afgryslik die reuk was. En sy kon skaars na die laai van die dooie bulle kyk. Toe dit tyd vir middagete was, het hul gaste aangekom, maar niemand was regtig honger nie. Ellie se jonger broer het gehuil: “Alles waaraan ek kan dink is daardie armes bulle!”
Ellie was verras hoe kragtig ’n storm kon wees. En eng! Sou hulle ’n ander tornado ervaar? Sou meer geboue kan instort, en sou nog ’n skuur of huis afbrand? ’n Saadjie van vrees het in Ellie se hart begin groei. Gedurende daardie somer en vir baie somers daarna, elke keer as die donder gerommel is of sy die woorde “tornado waarskuwing” gehoor het, het haar hart vinniger geklop en ’n knoop het in haar maag kom sit. Hoe sy elke storm gegroet het! Sy het gewens hulle sou net almal verby hul huis gaan. Waarom het God storms toegelaat, eintlik?
“Jy moet God vertrou, Ellie,” het haar moeder gesê. “Hy is Degene wat die weer gemaak het, en Hy het beheer oor alles wat gebeur. Hy sal ons dalk nie altyd teen vreeslike tye bewaar nie, maar Hy is altyd daar om na ons om te sien.”
Toe sy ouer geword het, het Ellie geleer om hierdie raad ter harte te neem. Haar vrees vir storms het vervaag, en in die plek daarvan het sy ’n belangstelling ontwikkel in hoe storms ontwikkel en vorm. Om te weet dat God die Meester van die wind is, is steeds ’n troos en ’n sekerheid vir haar. Mees van alles, soos sy geleer het om God in elke area van haar lewe te vertrou, het sy Hom altyd getrou gevind. Om vrees met vertroue te vervang bring altyd vrede in die hart.
