Διασώζοντας το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος από τον Πεντηκοστιανισμό

Εισαγωγή

Το να λυτρώνεται κανείς σημαίνει να διασώζεται. Η λύτρωση περιγράφεται συχνά με όρους ομηρίας. Όταν ο όμηρος ελευθερώνεται, λέμε ότι λυτρώθηκε, είτε αυτή η λύτρωση έγινε με την καταβολή χρηματικών λύτρων είτε επειδή κάποιος ισχυρότερος απελευθέρωσε απλώς τον όμηρο με τη βία.

Σε αυτό το άρθρο δεν πρόκειται να λυτρώσουμε έναν άνθρωπο, αλλά μια πολύτιμη διδασκαλία και χριστιανική εμπειρία από εκείνους που την έχουν πάρει όμηρο και την αναγκάζουν να λέει και να κάνει πράγματα που ποτέ δεν προοριζόταν να λέει και να κάνει. Μιλάμε για το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος και εκείνον που το κρατά αιχμάλωτο, τον Πεντηκοστιανισμό. Και μόνο η αναφορά στο βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος προκαλεί νευρικότητα σε ορισμένους. Έχουν δει και ακούσει τόση αναστάτωση και τόσες αντιβιβλικές πρακτικές συνδεδεμένες με το Άγιο Πνεύμα, ώστε γίνονται αυτόματα καχύποπτοι και μόνο στο άκουσμα της φράσης «το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος». Καταλαβαίνουμε αυτή την ανησυχία και έχουμε νιώσει κι εμείς κάτι από την ίδια νευρικότητα. Αλλά ταυτόχρονα δεν πρέπει, από αντίδραση, να απορρίψουμε ούτε τη διδασκαλία ούτε την εμπειρία του βαπτίσματος του Αγίου Πνεύματος. Χρειάζεται απλώς να τη διασώσουμε από εκείνους που την έχουν παραμορφώσει τόσο άσχημα, ώστε μόλις που αναγνωρίζεται. Όπως ο Αβραάμ, που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και λύτρωσε τον ανιψιό του τον Λωτ από τον Αμαρφέλ και τους τρεις συνεργούς του (Γέν. 14), έτσι κι εμείς ας σηκωθούμε και ας διασώσουμε αυτή την πολύτιμη αλήθεια και εμπειρία από εκείνους που την έχουν αιχμαλωτίσει.

Στα πρόσφατα τεύχη του The Heartbeat of the Remnant έχουμε εστιάσει αρκετά έντονα στη βασιλεία του Θεού και στην παραμέληση των διδασκαλιών της βασιλείας στο σημερινό «ευαγγέλιο». Η σωτηριολογική πλευρά της βασιλείας έχει αποχωριστεί από την ίδια τη βασιλεία και έχει κατασκευαστεί ένα «ευαγγέλιο» από το γεγονός ότι ο Ιησούς πέθανε στον σταυρό για τις αμαρτίες μας. Αυτό είναι ένα ψεύτικο ευαγγέλιο, επειδή παραμελεί σχεδόν ολοκληρωτικά τις διδασκαλίες του Ιησού για τη βασιλεία του Θεού. Με τον ίδιο τρόπο, μερικοί πήραν τις βιβλικές διδασκαλίες για το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος και τις αποχώρισαν από τις διδασκαλίες της βασιλείας. Ως αντίδραση, είναι δυνατόν να απορρίψει κανείς εντελώς τη διδασκαλία και την εμπειρία του βαπτίσματος του Αγίου Πνεύματος. Αντί να αντιδράσουμε, θέλουμε να δράσουμε και να διασώσουμε αυτή την τόσο διαστρεβλωμένη διδασκαλία και εμπειρία από τις παραποιήσεις.

Ας είναι ο Θεός αληθινός και κάθε άνθρωπος ψεύτης. Σε αυτό το άρθρο θα χρησιμοποιήσουμε εκτενή παραθέματα από τον πρώιμο Αναβαπτισμό. Οι Αναβαπτιστές μίλησαν περισσότερο για το έργο και τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος από οποιαδήποτε άλλη ομάδα της εποχής της Μεταρρύθμισης. Ο Pilgram Marpeck, για παράδειγμα, φαίνεται να αναφέρει το Άγιο Πνεύμα κατά μέσο όρο περίπου μία φορά ανά σελίδα στα γραπτά του. Ωστόσο, δεν ήταν ούτε κατά διάνοια «Πεντηκοστιανός». Χρησιμοποιούμε αυτά τα παραθέματα όχι επειδή προέρχονται από Αναβαπτιστές και προσπαθούμε να μοιάσουμε στους πρώτους Αναβαπτιστές, αλλά επειδή αντανακλούν μια βιβλική άποψη για το έργο και την εμπειρία του Αγίου Πνεύματος ανάμεσα στον λαό του Θεού.

Το 1527, στις πρώτες κιόλας ημέρες της αναβαπτιστικής αναζωπύρωσης, μερικοί Αναβαπτιστές είπαν στο συμβούλιο της Ζυρίχης: «[Πιστοί είναι εκείνοι] που έχουν πεθάνει ως προς το θέλημα της σάρκας και τώρα βαδίζουν σύμφωνα με το θέλημα του Πνεύματος, με τον καρπό του Πνεύματος». Αμήν! ~

Το πρόβλημα και η υπόσχεση

Το πρόβλημα ορίζεται πολύ απλά: η αμαρτία. Όταν ο άνθρωπος ηθελημένα και εν γνώσει του παρακούει τον Θεό, ο Θεός πρέπει να φύγει. Ο Θεός και η αμαρτία δεν μπορούν να συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο.

Τι κάνουμε λοιπόν για να διορθώσουμε την κατάστασή μας; Από τη φύση μας όλοι γεννιόμαστε διεφθαρμένοι, δηλαδή με έναν εγωκεντρισμό που είναι αντίθετος στη φύση του Θεού. Αυτός ο εγωκεντρισμός μάς κάνει να αμαρτάνουμε, να κάνουμε πράξεις αντίθετες στο θέλημα του Θεού. Αλλά πέρα από αυτές τις πράξεις υπάρχει το πρόβλημα της ανθρώπινης φύσης: η ίδια η φύση του ανθρώπου και η φύση του Θεού δεν μπορούν να αναμειχθούν. Πώς λοιπόν επανενώνεται ο άνθρωπος με τον Θεό;

Σε μια προσπάθεια να κάνει τον άνθρωπο να δει την αμαρτία του, ο Θεός έδωσε στον Μωυσή ένα σύνολο νόμων. Αυτοί οι νόμοι έδιναν ένα βασικό —αλλά ελλιπές— πλαίσιο για όσα ο Θεός είχε ορίσει ως τον σωστό τρόπο ζωής του ανθρώπου. Μάλιστα, αυτοί οι νόμοι έγιναν γνωστοί ως «η δικαιοσύνη του Θεού» σε εκείνους που τους τηρούσαν.

Έτσι, τώρα ο άνθρωπος γνώριζε —σε μια προσωρινή μορφή— τι περίμενε ο Θεός από αυτόν. Ο «παιδαγωγός» δόθηκε για να τους διδάξει αυτά τα πράγματα. Αλλά υπήρχε ακόμη ένα πρόβλημα. Αυτοί οι νόμοι προέβλεπαν τη συγχώρηση των αμαρτιών, αλλά όχι την αποκατάσταση της ζωής του Θεού μέσα στον άνθρωπο.

Με άλλα λόγια, στον Μωσαϊκό Νόμο δεν είχαν δοθεί τελετές ή θυσίες των οποίων το τελικό αποτέλεσμα, όταν εκτελούνταν, θα ήταν να γεμίσει ξανά η ανθρώπινη καρδιά με το Πνεύμα του Θεού. Δεν υπήρχε κάποια τελετή για την οποία ο Θεός να είχε πει: «Όταν εκτελέσετε αυτή την τελετή ακριβώς όπως πρέπει, θα εκχύσω ξανά το Πνεύμα Μου μέσα σας». Ο Παύλος έγραψε στους Γαλάτες:

Είναι λοιπόν ο νόμος αντίθετος στις υποσχέσεις του Θεού; Σε καμία περίπτωση· γιατί, αν είχε δοθεί νόμος που θα μπορούσε να δώσει ζωή, τότε πράγματι η δικαιοσύνη θα προερχόταν από τον νόμο.

Απλώς δεν είχε δοθεί κανένας νόμος, δεν υπήρχε καμία θυσία ή τελετή διαθέσιμη, που θα μπορούσε να γεμίσει έναν άνθρωπο με το Άγιο Πνεύμα. Αυτή ήταν η αδυναμία του Μωσαϊκού Νόμου και γι’ αυτό έπρεπε να αντικατασταθεί από κάτι καλύτερο.

Στην Παλαιά Διαθήκη μόνο οι προφήτες και λίγοι άλλοι εκλεκτοί άνθρωποι αναφέρονται ως γεμάτοι από το Πνεύμα. Αλλά είχαν δοθεί υποσχέσεις για μια εποχή κατά την οποία το Πνεύμα του Θεού θα εκχυνόταν πάνω σε κάθε πιστό. Ας δούμε σύντομα μερικές από αυτές, με τη σειρά που εμφανίζονται στις Γραφές μας.

• Στέλνεις το πνεύμα σου, δημιουργούνται· και ανανεώνεις την όψη της γης. Ψαλ. 104:30 Τα συμφραζόμενα αυτού του εδαφίου αφορούν τα πλάσματα της θάλασσας. Αλλά το σημείο στο οποίο θέλουμε να εστιάσουμε είναι ότι η αποστολή του Πνεύματος του Θεού «δημιουργεί». Ο τελευταίος Αδάμ ονομάζεται «πνεύμα που δίνει ζωή». Α΄ Κορ. 15:45 Η αγγλική λέξη quickening είναι παλαιότερος όρος που σημαίνει ότι κάτι δίνει ή μεταδίδει ζωή. Αυτό το εδάφιο αναφέρεται στο γεγονός ότι ο Μεσσίας θα μετέδιδε ζωή μέσω του Πνεύματός Του. Βέβαια, δεν θα το έκανε αυτό στα ψάρια της θάλασσας, αλλά σε ανθρώπους νεκρούς μέσα στις παραβάσεις και στις αμαρτίες. «Και σε εσάς έδωσε ζωή…» Εφ. 2:1
• Όταν ο Κύριος θα έχει ξεπλύνει τη βρομιά των θυγατέρων της Σιών και θα έχει καθαρίσει το αίμα της Ιερουσαλήμ από μέσα της με το πνεύμα της κρίσης και με το πνεύμα της καύσης. Και ο ΚΥΡΙΟΣ θα δημιουργήσει πάνω από κάθε κατοικία του όρους Σιών και πάνω από τις συνάξεις της σύννεφο και καπνό την ημέρα και τη λάμψη φλεγόμενης φωτιάς τη νύχτα· γιατί πάνω από όλη τη δόξα θα υπάρχει προστασία. Ησ. 4:4-5 Στον Ησαΐα 4 βρίσκουμε ορισμένες υποσχέσεις για την εποχή του ευαγγελίου. Βρίσκουμε καθαρισμό και εξαγνισμό «με το πνεύμα της κρίσης… και της καύσης». Έπειτα βρίσκουμε την υπόσχεση της παρηγοριάς και της καθοδήγησης. Όταν ήρθε ο Μεσσίας, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής προφήτευσε ότι ο Ιησούς θα βάπτιζε «με Άγιο Πνεύμα και με φωτιά», ενώ και ο ίδιος ο Ιησούς υποσχέθηκε να στείλει το Πνεύμα Του για να καθοδηγεί και να παρηγορεί τον λαό Του.
• Μέχρι να εκχυθεί πάνω μας το πνεύμα από ψηλά και η έρημος να γίνει εύφορος αγρός και ο εύφορος αγρός να θεωρείται δάσος. Ησ. 32:15 Τα συμφραζόμενα αυτού του εδαφίου μιλούν για μια έκχυση πάνω στον λαό του Θεού που θα έφερνε μια αλλαγή από την ακαρπία και την ερήμωση σε μια καρποφόρα και άφθονη ζωή… όταν «εκχυθεί πάνω μας το πνεύμα από ψηλά».
• Και θα έρθουν εκεί και θα απομακρύνουν από εκεί όλα τα σιχαμερά πράγματά της και όλα τα βδελύγματά της. Και θα τους δώσω μία καρδιά και θα βάλω μέσα σας νέο πνεύμα· και θα αφαιρέσω την πέτρινη καρδιά από τη σάρκα τους και θα τους δώσω καρδιά σάρκινη· ώστε να βαδίζουν σύμφωνα με τα προστάγματά μου, να τηρούν τις διατάξεις μου και να τις εκτελούν· και θα είναι λαός μου και εγώ θα είμαι Θεός τους. Ιεζ. 11:18-20 Τα συμφραζόμενα αφορούν την αποκατάσταση του λαού του Θεού. Βρίσκουμε μια υπόσχεση καθαρισμού, ενότητας, νέου πνεύματος και νέας καρδιάς. Αυτό θα έπρεπε να είναι υπερφυσικό έργο του Θεού, αφού ένας άνθρωπος δεν μπορεί να δώσει στον εαυτό του νέο πνεύμα. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της αλλαγής πνεύματος/καρδιάς θα ήταν ότι όσοι τη λάμβαναν θα υπάκουαν στον Θεό και θα επανενώνονταν μαζί Του.
• Θα σας δώσω επίσης νέα καρδιά και θα βάλω μέσα σας νέο πνεύμα· και θα αφαιρέσω την πέτρινη καρδιά από τη σάρκα σας και θα σας δώσω καρδιά σάρκινη. Και θα βάλω μέσα σας το πνεύμα μου και θα σας κάνω να βαδίζετε σύμφωνα με τα προστάγματά μου, και θα τηρείτε τις κρίσεις μου και θα τις εκτελείτε. Και θα κατοικήσετε στη γη που έδωσα στους πατέρες σας· και θα είστε λαός μου και εγώ θα είμαι Θεός σας. Ιεζ. 36:26-28 Είναι δύσκολο να ξέρει κανείς πού να σταματήσει να παραθέτει σε αυτό το τμήμα της Γραφής! Τόσο πλούσιες υποσχέσεις! Αλλά για να κρατήσουμε το άρθρο σύντομο θα παραθέσουμε μόνο αυτά τα δύο εδάφια. Βλέπουμε και πάλι την υπόσχεση μιας νέας καρδιάς, μιας μαλακής καρδιάς. Βρίσκουμε επίσης τον Θεό να παρακινεί (να κάνει) εκείνους που λαμβάνουν αυτή την υπόσχεση να υπακούν. Και πάλι βλέπουμε μια επανένωση ανάμεσα στον Θεό και στον άνθρωπο.
• Και θα βάλω μέσα σας το πνεύμα μου και θα ζήσετε, και θα σας εγκαταστήσω στη δική σας γη· τότε θα γνωρίσετε ότι εγώ ο ΚΥΡΙΟΣ το είπα και το εκτέλεσα, λέει ο ΚΥΡΙΟΣ. Ιεζ. 37:14 Τα συμφραζόμενα (τα οποία δεν θα παραθέσουμε εδώ για λόγους χώρου) αφορούν την αναγέννηση ή ανάσταση ενός σωρού παλιών, ξερών οστών. Η ισχυρή υπόσχεση είναι ότι «θα ζήσετε» και η ζωοποιός δύναμη, η δύναμη που δίνει ζωή, είναι «το πνεύμα μου». Και πάλι βλέπουμε το Πνεύμα του Θεού να μεταδίδει νέα ζωή.
• Και ύστερα θα συμβεί να εκχύσω το πνεύμα μου πάνω σε κάθε σάρκα· και οι γιοι σας και οι κόρες σας θα προφητεύσουν, οι ηλικιωμένοι σας θα δουν όνειρα, οι νέοι σας θα δουν οράματα· και ακόμη πάνω στους δούλους και στις δούλες εκείνες τις ημέρες θα εκχύσω το πνεύμα μου. Ιωήλ 2:28-29 Αυτά τα εδάφια παρατίθενται συχνότερα από όλα σε σχέση με το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος. Το σημαντικό σημείο είναι οι λέξεις «κάθε σάρκα». Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, πριν από την έλευση του Μεσσία μόνο λίγοι εκλεκτοί προφήτες και άλλοι μεμονωμένοι άνθρωποι είχαν λάβει το Πνεύμα του Θεού. Με την έλευση του Μεσσία, η δυνατότητα να βαπτιστούν με αυτό το Πνεύμα δόθηκε σε «όλους»· ακόμη και δούλοι που θεωρούνταν ασήμαντοι μπορούσαν να το λάβουν.
• Τότε αποκρίθηκε και μου είπε: Αυτός είναι ο λόγος του ΚΥΡΙΟΥ προς τον Ζοροβάβελ: Όχι με ισχύ ούτε με δύναμη, αλλά με το πνεύμα μου, λέει ο ΚΥΡΙΟΣ των δυνάμεων. Ζαχ. 4:6 Η υπόσχεση που συνδέεται με αυτό το εδάφιο βρίσκεται στα συμφραζόμενα των δύο ελαιόδεντρων, τα οποία (όπως μαθαίνουμε αργότερα στην Αποκάλυψη) συνδέονταν άμεσα με τα λυχνάρια. Με άλλα λόγια, τα λυχνάρια είχαν έναν άμεσο αγωγό από τα ελαιόδεντρα, μια αστείρευτη παροχή λαδιού κατευθείαν από την πηγή. Αυτή θα ήταν, θα λέγαμε, η τροφοδοσία ισχύος της λυχνίας. Η «ενέργεια» θα προερχόταν από τον Θεό, όχι από τις ικανότητες και τις προσπάθειες του ίδιου του ανθρώπου.

Από αυτά τα προφητικά λόγια παίρνουμε μια ιδέα για την ενέργεια και τη δύναμη του Πνεύματος του Θεού. Και ο Νόμος μιλούσε προεικονιστικά για το Πνεύμα, με πιο σαφή εικόνα το «λάδι του χρίσματος». Για την παρούσα μελέτη, ωστόσο, θα παραλείψουμε αυτούς τους τύπους (για λόγους χώρου) και θα περάσουμε κατευθείαν στην εποχή της υπόσχεσης της έκχυσης.

Άγιο Πνεύμα και φωτιά

Ο Ιωάννης δεν θα μπορούσε να το πει πιο ξεκάθαρα. Εκείνος βάπτιζε με νερό, αλλά ο Ιησούς θα βάπτιζε όσους στρέφονταν σε Αυτόν με κάτι πιο ισχυρό από το νερό: το Άγιο Πνεύμα και τη φωτιά. Είμαι βέβαιος ότι αυτά τα λόγια παραξένεψαν εκείνους που τα άκουσαν. Βαπτισμένοι με φωτιά;

Την ημέρα της Πεντηκοστής συνέβη. Υλικές γλώσσες φωτιάς κάθισαν πάνω στους πρώτους αποδέκτες των υποσχέσεων που αναφέρθηκαν παραπάνω. Αλλά κάτι συνέβη βαθύτερα από τις υλικές φλόγες. Μια φωτιά θεϊκής αγάπης άναψε μέσα τους, εξαγνίζοντάς τους από τον παλιό εγωκεντρισμό. Το νερό μπορεί μόνο να ξεπλύνει την εξωτερική βρομιά· η φωτιά καθαρίζει τα ίδια τα υλικά στοιχεία. Πλύνετε ένα ασημένιο κουτάλι με νερό και τα υπολείμματα τροφής φεύγουν. Ρίξτε το ίδιο κουτάλι στη φωτιά και οι προσμείξεις απομακρύνονται από το ασήμι. Με τον ίδιο τρόπο, όταν ένας άνθρωπος βαπτιζόταν με το βάπτισμα του Ιωάννη, μπορούσε να λάβει άφεση των αμαρτιών του. Αλλά αν ο ίδιος άνθρωπος βαπτιζόταν με το Άγιο Πνεύμα, οι αμαρτίες του θα καίγονταν και θα απομακρύνονταν από την καρδιά του.

Λέγοντας ότι θα βάπτιζε με φωτιά, ο Ιησούς χρησιμοποιούσε την εικόνα του εσωτερικού καθαρισμού που θα πραγματοποιούσε το Πνεύμα του Θεού μέσα στον άνθρωπο. Βέβαια, στην πρώτη κιόλας έκχυση φάνηκε και μια υλική φλόγα, αλλά αυτή ήταν μόνο ένα σημείο ή σύμβολο της αόρατης φλόγας που άναψε στο πνεύμα του ανθρώπου. Εκείνες οι υλικές φλόγες δεν ήταν απαραίτητες για να επιτευχθεί ο εσωτερικός καθαρισμός και πολύ, πάρα πολύ σπάνια (αν ποτέ)¹ έχουν εμφανιστεί ξανά από την πρώτη έκχυση και έπειτα.

Μια δεύτερη γέννηση

Αλλά ο Μεσσίας δεν το αποκάλεσε μόνο βάπτισμα με το Άγιο Πνεύμα· μίλησε και για γέννηση από το Πνεύμα. Όταν ένας επιφανής Ιουδαίος ήρθε κοντά του τη νύχτα για να Τον γνωρίσει καλύτερα, ο Ιησούς άρχισε να μιλάει για τη γέννηση από το Πνεύμα. Είπε στον Νικόδημο ότι, αν κάποιος δεν γεννιόταν ξανά, δεν μπορούσε να μπει στη βασιλεία Του. Όταν ο Νικόδημος έδειξε φανερά ότι είχε μπερδευτεί, ο Ιησούς εξήγησε ότι το πνεύμα του ανθρώπου έπρεπε να γεννηθεί από το Πνεύμα του Θεού. Με άλλα λόγια, έπρεπε να υπάρξει μια εσωτερική ανακαίνιση πριν μπορέσει ο άνθρωπος να μπει στη βασιλεία. Ο Ιησούς εξήγησε επίσης ότι, παρόλο που κανείς δεν μπορεί να δει το ίδιο το Πνεύμα, μπορεί να δει τα αποτελέσματα του έργου Του… όπως ακριβώς με το φύσημα του ανέμου. Αυτή η διδασκαλία δεν ήταν απλώς μια παραβολή· η νέα γέννηση ήταν μια πραγματική, αλλά αόρατη, εμπειρία πνευματικής γέννησης, εξίσου πραγματική με τη σωματική γέννηση.

Έπειτα ο Ιησούς πέρασε αμέσως στο θέμα της αιώνιας ζωής. Κάτι που πρέπει να θυμόμαστε εδώ είναι ότι το όνομα Ιεχωβά δεν βρίσκεται στην Καινή Διαθήκη. Αλλά στην πραγματικότητα υπάρχει εκεί… επειδή Ιεχωβά σημαίνει «αυτός που υπάρχει πάντοτε». Όταν ο Ιησούς μιλούσε για την προσφορά αιώνιας ζωής, μιλούσε για την προσφορά του ίδιου του Ιεχωβά, του «Αιώνια Ζωντανού». Όποιος πίστευε στον Ιησού θα λάμβανε ως δωρεάν δώρο αυτή την Πάντοτε Υπάρχουσα Ζωή.

Εδώ είναι που μεγάλο μέρος της σύγχρονης θεολογίας αποδεικνύεται ανεπαρκές. Πολύ συχνά οι άνθρωποι διαβάζουν τα λόγια του Ιησού σαν να έλεγε: «Ώστε όποιος πιστεύει σε αυτόν να μη χαθεί, αλλά να έχει συγχώρηση. Γιατί τόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σε αυτόν, αλλά να έχει συγχώρηση».

Δεν είναι έτσι! Ο Ιησούς ήρθε «για να έχουν ζωή και να την έχουν πιο άφθονα!» Ιω. 10:10 (Προσέξτε και πάλι ότι δεν λέει συγχώρηση.) Παρόλο που η συγχώρηση είναι απαραίτητη και περιλαμβάνεται στο ευαγγέλιο, πρέπει να θυμίζουμε στον εαυτό μας ότι το να συγχωρηθούμε και το να μας δοθεί η Πάντοτε Υπάρχουσα Ζωή δεν είναι συνώνυμα: το να μας δοθεί η Αιώνια Υπάρχουσα Ζωή ξεπερνά κατά πολύ την απλή συγχώρηση. Και αυτή η ζωή είναι το Πνεύμα του Θεού, ο ίδιος ο Ιεχωβά, που έρχεται στην καρδιά του ανθρώπου για να κατοικήσει εκεί. Αυτό ήταν κάτι για το οποίο ο Μωσαϊκός Νόμος δεν είχε καμία πρόβλεψη. Υπό τον Νόμο μπορούσε κανείς να λάβει συγχώρηση, αλλά όχι αποκατάσταση της ζωής του Θεού μέσα στο ανθρώπινο πνεύμα. Τι διαφορά! Ο Θεός και ο άνθρωπος συμφιλιώνονται σε τέτοιο βαθμό, ώστε ο Θεός πραγματικά εγκαθίσταται μέσα στο πνεύμα του ανθρώπου και επανενώνεται μαζί του!

Αυτό είναι εκείνο!

Τότε συνέβη. Ο Ιησούς τούς είχε πει να μείνουν στην Ιερουσαλήμ ώσπου να εκχυθεί μέσα τους μια υπερφυσική δύναμη. Περίμεναν, προσευχόμενοι. Ξαφνικά φύσηξε εκείνος ο «άνεμος» και εκπληρώθηκαν οι υποσχέσεις του Πατέρα —τις οποίες εξετάσαμε νωρίτερα σε αυτό το άρθρο. Οι πέτρινες καρδιές αφαιρέθηκαν και δόθηκαν νέες, μαλακές καρδιές. Μια υπερφυσική αγάπη ξεχύθηκε μέσα στις καρδιές τους. Υπήρχε πραότητα και συντριβή, αλλά ταυτόχρονα μεγάλο θάρρος. Αυτή ήταν η Αιώνια Ζωή! Αυτή ήταν μια πνευματική ανάσταση! Αυτή ήταν μια αναγέννηση του εσωτερικού τους ανθρώπου, κάτι που ποτέ δεν θα μπορούσαν να προκαλέσουν με τη δική τους δύναμη. Αυτή ήταν η χάρη του Θεού!

Και, φυσικά, σε εκείνη την περίσταση δόθηκαν και ιδιαίτερα χαρίσματα, ανάμεσά τους η ικανότητα να μιλούν σε γλώσσες που δεν είχαν γνωρίσει ποτέ πριν. Και δεν μπορούσαν παρά να μιλούν για «τα θαυμαστά έργα του Θεού». Σε εκείνη την περίσταση υπήρχαν επίσης ορατές φλόγες που στέκονταν πάνω από τα κεφάλια τους. Αλλά αυτά τα χαρίσματα, οι ορατές φλόγες και οι ήχοι της βοής ήταν κάπως δευτερεύοντα. Κάτι συνέβαινε εδώ που δεν είχε συμβεί ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας. Μια βασιλεία σχηματιζόταν, μια βασιλεία στην οποία ο Βασιλιάς κυβερνούσε από μέσα, όχι απ’ έξω. Η Αιώνια Ζωή εκχυνόταν μέσα τους· ο Ιεχωβά καθόταν στον θρόνο Του μέσα στην καρδιά του ανθρώπου για άλλη μια φορά.

Ήταν πιθανότατα μια πολύ συγκινητική σκηνή, αλλά και τα συναισθήματα ήταν δευτερεύοντα. Πολλά και διάφορα πράγματα προκαλούν έντονα συναισθήματα στους ανθρώπους. Τα συναισθήματα εκείνης της ημέρας «δεν είχαν σημασία για το ζήτημα». Αλλά προφανώς τα συναισθηματικά ξεσπάσματα και η ομιλία σε ξένες γλώσσες έκαναν τη σκηνή να μοιάζει σαν να είχαν μόλις κάνει ένα ξέφρενο γλέντι, με υπερβολικά πολύ ουίσκι και κρασί να ρέει.

Ο Πέτρος, που λίγες μόλις ημέρες νωρίτερα είχε αρνηθεί με σφοδρότητα ότι γνώριζε καν τον Ιησού, τώρα έλαβε τη δύναμη να σταθεί με θάρρος μπροστά σε ένα πλήθος και να διακηρύξει: «Αυτό είναι εκείνο για το οποίο προφήτευσε ο προφήτης Ιωήλ!» Όταν το πλήθος ρώτησε τι έπρεπε να κάνει, ο Πέτρος τούς είπε τα απλά βήματα που έπρεπε να ακολουθήσουν: να μετανοήσουν για την ανυπακοή τους, να βαπτιστούν στο όνομα του Ιησού (το να «βαπτιστεί κανείς στο όνομα του Ιησού Χριστού» υποδήλωνε πλήρη υποταγή σε Αυτόν ως Βασιλιά της ζωής του)… και θα μπορούσαν κι εκείνοι να βιώσουν το βάπτισμα —την πνευματική αναγέννηση— του Αγίου Πνεύματος.

Οι καρποί αυτής της εμπειρίας

Ξεκινώντας από τις Πράξεις 2:41, αμέσως δηλαδή μετά το τέλος του κηρύγματος του Πέτρου εκείνη τη μεγάλη ημέρα, θα αντλήσουμε έναν κατάλογο αποτελεσμάτων εκείνου του βαπτίσματος του Πνεύματος: άνθρωποι που προστίθενται στη βασιλεία του Χριστού, σταθερότητα στην καθαρή διδασκαλία, καθημερινή κοινωνία, προσευχή, ενότητα, φόβος Θεού, θεραπείες, ανιδιοτέλεια στο μοίρασμα των υλικών αγαθών (ελευθερία από τον υλισμό), χαρά, αίσθημα ικανοποίησης με όσα έχουν, θάρρος για τον Χριστό…

Ο Παύλος, ο οποίος δεν συμμετείχε στην αρχική έκχυση του Πνεύματος, αργότερα παρέθεσε έναν κατάλογο του καρπού που θα έβλεπε κανείς στη ζωή εκείνου που το λάμβανε: «Ο καρπός όμως του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, καλοσύνη, αγαθότητα, πίστη, πραότητα, εγκράτεια· εναντίον αυτών δεν υπάρχει νόμος». Γαλ. 5:22-23

Αυτό που πρέπει να προσέξουμε σε αυτόν τον κατάλογο είναι ότι όλος ο καρπός που αναφέρεται σχετίζεται με χαρακτηριστικά του χαρακτήρα, με κάτι που συμβαίνει στο πνεύμα του ανθρώπου. Επιτρέψτε μου να πω, πριν προχωρήσω περισσότερο, ότι είναι εντελώς λανθασμένο να λέμε πως «μόνο το μέσα μετράει». Οι πνευματικά αναγεννημένοι άνθρωποι δεν είναι πνευματικοί σχιζοφρενείς που ζουν διπλή ζωή, μια ζωή στην οποία το εσωτερικό δεν ταιριάζει με το εξωτερικό. Από την άλλη όμως, είναι δυνατόν να κάνει κανείς τα σωστά πράγματα με λάθος πνεύμα ή στάση. Για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να δώσει όλα του τα αγαθά για να θρέψει τους φτωχούς, αλλά να το κάνει επειδή στην πραγματικότητα θέλει να πάρει επαίνους από τους ανθρώπους. Ή επειδή θέλει να κάνει τον εαυτό του να νιώσει καλά. Έτσι, μπορεί να κάνει το σωστό πράγμα, αλλά με λάθος πνεύμα. Όταν ένας άνθρωπος αναγεννιέται από το Πνεύμα, θα αρχίσει να κάνει τα σωστά πράγματα με το σωστό κίνητρο.

Μπάντζο για τον Ιησού;

Ας δούμε, αλλά πολύ σύντομα, τι συμβαίνει σήμερα σε πολλά μέρη. Μια ομάδα ανθρώπων συγκεντρώνεται. Η μουσική αρχίζει, ο ρυθμός δυναμώνει, τα σώματα αρχίζουν να λικνίζονται στον ρυθμό, μια επαναλαμβανόμενη φράση αντηχεί (ακόμη και μια πολύ ευσεβής φράση) και σύντομα τα συναισθήματα κοχλάζουν. Κάποιος πέφτει στο πάτωμα και αρχίζει να κυλιέται πέρα δώθε, πέρα δώθε, ουρλιάζοντας κάτι. Το άτομο που πέφτει στο πάτωμα μπορεί να ζει σε μοιχεία, παντρεμένο με κάποιον που έχει σύζυγο από προηγούμενο γάμο ο οποίος βρίσκεται ακόμη στη ζωή. Μπορεί να είναι μέλος μοίρας βομβαρδιστικών της Πολεμικής Αεροπορίας ή ίσως ηθοποιός του Χόλιγουντ. Τα κοσμήματά του αστράφτουν καθώς κυλιέται. Καθώς κυλιούνται πέρα δώθε ουρλιάζοντας, ίσως ο ποιμένας ανακοινώσει: «Κοιτάξτε, να τα μπάντζο του Θεού!»²

Ύστερα από λίγο τα συναισθήματα καταλαγιάζουν. Η μουσική σταματά. Όλοι πηγαίνουν σπίτι τους, μαζί και τα «μπάντζο», που επιστρέφουν για να συνεχίσουν να ζουν σε μοιχεία ή να ρίχνουν βόμβες σε αθώα παιδιά. Ο «ποιμένας» —τολμάμε άραγε να χρησιμοποιούμε αυτόν τον όρο για ψευδοπροφήτες;— παρακαλεί τους πάντες να «δώσουν χρήματα στον Κύριο». Τους λέει ότι ο Θεός προόριζε τα παιδιά Του να ζουν σαν βασιλιάδες, αφού είναι βασιλιάδες και ιερείς. Γι’ αυτό οδηγεί μια Cadillac και ζει σε ένα σπίτι αξίας μισού εκατομμυρίου δολαρίων. Αν θέλετε, θα βάλει τα χέρια του πάνω σας και θα μπορέσετε κι εσείς να βιώσετε το «βάπτισμα με το Άγιο Πνεύμα» και να γίνετε ένα μπάντζο για τον Ιησού.

Αντιδράσεις στα μπάντζο

Για τους σοβαρούς μαθητές του Ιησού, η σκηνή που περιγράφηκε παραπάνω είναι σχεδόν αηδιαστική.³ Από αντίδραση, μπορούμε εύκολα να φτάσουμε στο σημείο να μη θέλουμε ούτε να ακούσουμε για το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος. Αλλά, αγαπητοί αδελφοί! Δεν πρέπει να αφήσουμε τους ψευδοπροφήτες να μας κλέψουν μια πολύτιμη αλήθεια και εμπειρία. Υπάρχει γνήσιο βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος, μια πραγματική αναγέννηση του ανθρώπινου πνεύματος, από την οποία ο Ιησούς μάς είπε ότι πρέπει να περάσουμε για να μπούμε στη βασιλεία Του. Και πρέπει να θυμόμαστε ότι ο στόχος είναι η βασιλεία, όχι η εμπειρία. Η αναγέννηση από το Πνεύμα είναι μέσο για έναν σκοπό, όχι αυτοσκοπός.

Η γνήσια εμπειρία

Για να δούμε τη γνήσια εμπειρία της αναγέννησης από το Πνεύμα, θα στραφούμε τώρα σε ορισμένα παραθέματα από τους πρώτους Αναβαπτιστές. Χρησιμοποιώντας αυτά τα παραθέματα, δεν λέμε ότι οι πρώτοι Αναβαπτιστές ήταν τέλειοι άνθρωποι που κατανοούσαν και βίωναν το Πνεύμα με τέλειο τρόπο. Βρίσκουμε όμως ότι η διδασκαλία και η πρακτική τους αντιστοιχούν στενά στη βιβλική διδασκαλία και εμπειρία. Θα αρχίσουμε με τον Dirk Philips, που συνεργάστηκε με τον Menno Simons.

Γι’ αυτό και ο Χριστός λέει ότι εκείνος «που πιστεύει σε μένα» έχει αιώνια ζωή. Ιω. 3:16· 11:25 Γιατί; Επειδή έχει λάβει μια θεϊκή δύναμη, ναι, μια ζωοποιό δύναμη αιώνιας ζωής —που δημιουργεί ζωή στην καρδιά του, διεισδύει τόσο ολοκληρωτικά, καθαρίζει και ανανεώνει και τελικά ωθεί, οδηγεί και μεταφέρει στην αρχή από την οποία προήλθε, δηλαδή στην ίδια την αιώνια θεϊκή ζωή.

Αν λοιπόν κάποιος που πιστεύει έτσι στον Ιησού Χριστό έχει λάβει μια τέτοια ζωντανή δύναμη του Θεού και την αισθάνεται σε ολόκληρο τον εαυτό του, είναι αληθινός πιστός χριστιανός και ομολογεί τον Χριστό σύμφωνα με το Πνεύμα, γιατί είναι ένα Πνεύμα μαζί του. Ιω. 3:18· Α΄ Κορ. 6:17. Κατανοεί επίσης πραγματικά τι είναι η σάρκα του Χριστού· γιατί και ο ίδιος είναι σάρκα από τη σάρκα του Χριστού και οστό από τα οστά του. Εφ. 5:30 Επιπλέον, με το Πνεύμα και την αληθινή πίστη έχει φάει τη σάρκα του Χριστού και έχει πιει το αίμα του. Ιω. 6:54 Μέσω αυτού έχει ενωθεί σε μία κοινή φύση με τον Χριστό. Αυτή η γνώση⁴ του Θεού και του Χριστού είναι αιώνια ζωή. Ιω. 17:3

Αλλά όσα κι αν λέει κάποιος για τον Ιησού Χριστό χωρίς μια τέτοια εσωτερική δύναμη του Θεού, χωρίς έναν τέτοιο φωτισμό του Αγίου Πνεύματος και χωρίς μια τέτοια κοινωνία και μετάδοση του θεϊκού σπόρου του χαρακτήρα και της φύσης του Ιησού Χριστού, αυτά είναι κούφια λόγια και μοιάζουν με την ομιλία ενός τυφλού που (σύμφωνα με τη γνωστή παροιμία) διαφωνεί και συζητά για το χρώμα, το οποίο ούτε έχει δει ούτε μπορεί να δει. Γι’ αυτό επιθυμούμε να νουθετηθεί πιστά καθένας που ισχυρίζεται ότι είναι χριστιανός, ώστε να μάθει έτσι να γνωρίζει τον Ιησού Χριστό, να πιστεύει σε αυτόν και να τον δέχεται, προκειμένου ο Ιησούς Χριστός την έσχατη ημέρα να τον ομολογήσει μπροστά στον Θεό Πατέρα του και μπροστά στους εκλεκτούς αγγέλους ως αδελφό, αδελφή και μητέρα του και να τον δεχτεί στην αιώνια βασιλεία του. Ματθ. 12:50⁵

Ο Menno Simons εκφράζει το ίδιο πράγμα με κάπως διαφορετικά λόγια:

Η αναγέννηση… είναι μια εσωτερική αλλαγή, η οποία μεταστρέφει τον άνθρωπο με τη δύναμη του Θεού, μέσω της πίστης, από το κακό στο καλό, από τη σαρκικότητα στην πνευματικότητα, από την αδικία στη δικαιοσύνη, από τον Αδάμ στον Χριστό, πράγμα που με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να συμβεί στα βρέφη. Οι αναγεννημένοι ζουν με τη δύναμη της νέας ζωής· σταυρώνουν τη σάρκα με τις κακές της επιθυμίες· αποβάλλουν τον παλιό Αδάμ με τις πράξεις του· αποφεύγουν κάθε μορφή κακού· διδάσκονται, κυβερνώνται και επηρεάζονται από το Άγιο Πνεύμα. Ρωμ. 1:17.

Να, αυτή είναι η αληθινή αναγέννηση με τους καρπούς της, για την οποία μιλούν οι Γραφές, και έρχεται μέσω της πίστης στον λόγο του Θεού, χωρίς την οποία κανένας που έχει φτάσει σε ηλικία κατανόησης δεν μπορεί να σωθεί· όπως λέει ο Χριστός: «Αλήθεια, αλήθεια σου λέω, αν κάποιος δεν γεννηθεί ξανά, δεν μπορεί να δει τη βασιλεία του Θεού», Ιω. 3:3. Ναι, όλα είναι μάταια, ακόμη κι αν κάποιος είχε βαπτιστεί από τον Πέτρο ή τον Παύλο ή τον ίδιο τον Χριστό, αν δεν είχε βαπτιστεί από ψηλά με το Άγιο Πνεύμα και με φωτιά. Ματθ. 3:11 Όπως λέει ο Παύλος: «Στον Χριστό Ιησού ούτε η περιτομή έχει κάποια αξία ούτε η ακροβυστία, αλλά το να είναι κανείς νέο δημιούργημα», Γαλ. 5:6· Β΄ Κορ. 5:17. Όλοι όσοι έχουν έτσι γεννηθεί από τον Θεό, έχουν αλλάξει και ανανεωθεί στον εσωτερικό άνθρωπο και έχουν μεταφερθεί από τον Αδάμ στον Χριστό, είναι έτοιμοι να υπακούσουν στον λόγο του Κυρίου και λένε μαζί με τον άγιο Παύλο: «Κύριε, τι θέλεις να κάνω;» Απαρνούνται τον εαυτό τους με όλο τους τον νου και την καρδιά· υποτάσσονται στον λόγο και στις διατάξεις του Κυρίου, χωρίς δυσαρέσκεια ή αντίσταση· δέχονται το βάπτισμα σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου, Ματθ. 28:19. Γίνονται και φανερώνονται ως καρποφόρα κλήματα του Χριστού, της αληθινής Αμπέλου, και συγκληρονόμοι στην εκκλησία του Κυρίου, Ιωάννης 15:5. Λαμβάνουν συγχώρηση των αμαρτιών τους και τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος.⁶

Σχετικά με την Α΄ Πέτρου 3:21, ο Menno είπε τα εξής:

Εδώ ο Πέτρος μάς διδάσκει πώς μας σώζει το εσωτερικό βάπτισμα, με το οποίο πλένεται ο εσωτερικός άνθρωπος, και όχι το εξωτερικό βάπτισμα, με το οποίο πλένεται η σάρκα· γιατί μόνο αυτό το εσωτερικό βάπτισμα, όπως ήδη ειπώθηκε, έχει αξία ενώπιον του Θεού, ενώ το εξωτερικό βάπτισμα ακολουθεί μόνο ως απόδειξη υπακοής που προέρχεται από την πίστη· γιατί, αν το εξωτερικό βάπτισμα μπορούσε να σώσει χωρίς το εσωτερικό πλύσιμο, όλες οι Γραφές που μιλούν για τον νέο άνθρωπο θα είχαν ειπωθεί χωρίς σκοπό. Η βασιλεία των ουρανών θα ήταν δεμένη με το απλό φυσικό νερό· το αίμα του Χριστού θα είχε χυθεί μάταια και κανένας βαπτισμένος δεν θα μπορούσε να χαθεί. Όχι, όχι! Το εξωτερικό βάπτισμα δεν ωφελεί σε τίποτα όσο δεν έχουμε εσωτερικά ανανεωθεί, αναγεννηθεί και βαπτιστεί από τον Θεό με την ουράνια φωτιά και το Άγιο Πνεύμα.⁷

Ο Peter Riedemann, που μερικές φορές αποκαλείται «ο δεύτερος ιδρυτής των Χουτεριτών», έγραψε μια εκτενή εξήγηση των πεποιθήσεών του ενώ ήταν φυλακισμένος. Σχετικά με το αν η μεταμόρφωση του ανθρώπου είναι έργο του ανθρώπου ή έργο του Θεού, ο Peter το εξήγησε με αυτά τα λόγια:

Ακόμη κι αν ένας άνθρωπος μιλά με τη γλώσσα των αγγέλων, (Α΄ Κορινθίους 13:1) αν ο Θεός δεν μιλά μέσω αυτού, δεν μιλά τον Λόγο του Θεού, (Ιερεμίας 23:21) επειδή ο Θεός είναι ο Λόγος. (Ιωάννης 1:1) Όταν όμως ο Θεός μιλά μέσω ενός ανθρώπου και θέλει να χτίσει τον ναό του μέσα σε αυτόν, ο Θεός πρώτα αποκόπτει ό,τι είναι τραχύ και άγριο και δεν ταιριάζει στον οίκο του. Το κάνει αυτό μέσω του κηρύγματος της μετάνοιας. (Λουκάς 3:1-14 Μάρκος 1:1-8 Ματθαίος 3:1-12) Όταν κάποιοι δέχονται τον Λόγο και μετανοούν, ο Θεός τούς τοποθετεί πάνω στο θεμέλιο του Χριστού, (Α΄ Κορινθίους 3:11) εφόσον πεθάνουν ως προς την αμαρτία και γίνουν όμοιοι με αυτόν στον θάνατο. Τότε θα αναζωογονηθούν μέσω της πίστης και θα αποκατασταθούν σε μια νέα ζωή, (Ρωμαίους 6:1-4) η οποία δεν προκύπτει από ανθρώπινη δύναμη (Ζαχαρίας 4:6 Δευτερονόμιο 8:1-3) αλλά από τη χάρη και το έργο του Θεού. (Εφεσίους 2:1-10). Εφόσον αυτό δεν γίνεται με ανθρώπινη προσπάθεια αλλά με την ενέργεια του Θεού, (Α΄ Κορινθίους: 15:20-28), ο Παύλος μάς προτρέπει ως εξής: «Παραδώστε τα μέλη σας για να είναι όργανα του Θεού και της δικαιοσύνης του, ώστε να είναι άγια». (Ρωμαίους: 6:19) Αν ο Θεός πρόκειται να κάνει κάτι καλό μέσα σε έναν άνθρωπο, ο άνθρωπος αυτός πρέπει να παραδώσει τον εαυτό του στον Θεό. (Παροιμίες 1:22-31) Διαφορετικά, το καλό δεν μπορεί να γίνει μέσα του. Όπως ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει τίποτε καλό από μόνος του, έτσι και ο Θεός δεν θέλει να κάνει τίποτε μέσα του, αν εκείνος δεν προσφέρει τον εαυτό του με όλη του την καρδιά για να είναι όργανο του Θεού. Τότε η παραδομένη θέληση αυτού του ανθρώπου συνυφαίνεται με τη θεϊκή θέληση με τέτοιον τρόπο, ώστε η θεϊκή θέληση και η ανθρώπινη θέληση γίνονται ένα. Από εκεί και πέρα, ο Θεός επιθυμεί, επιλέγει και ενεργεί τα πάντα μέσα σε αυτόν τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος αφήνει τον εαυτό του να γίνει όργανο του Θεού (Ιωάννης 15:4-5) και έτσι μπορεί να πει μαζί με τον αγαπητό απόστολο Παύλο: «Τώρα δεν ζω πια εγώ, αλλά ζει μέσα μου ο Χριστός». (Γαλάτες 2:20) Με αυτόν τον τρόπο εργάζεται ο Θεός στους ανθρώπους. Από την άλλη, αν κάποιος κρατά κάτι για τον εαυτό του, επιλέγει μόνος του ή θέλει ή αναλαμβάνει κάτι μόνος του και όχι μαζί με τον Θεό, το έργο του Θεού εμποδίζεται και δεν μπορεί να προοδεύσει. Ένας τέτοιος άνθρωπος παραμένει απροετοίμαστος για αυτή την οικοδόμηση και δεν θα είναι κατάλληλος γι’ αυτήν. Ο Θεός εργάζεται στον άνθρωπο που παραδίνει τον εαυτό του, και ο Θεός δίνει απόδειξη της δύναμής του (Δευτερονόμιο 8:1-4) στην ανανέωση του ανθρώπου. (Τίτος 3:1-7) Μέσω αυτού του έργου ο Θεός δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να μετέχει στη φύση και στον χαρακτήρα του Υιού του (Α΄ Κορινθίους 2:9-10), (Β΄ Πέτρου 1:3-8) και μάλιστα, εν μέρει, στην απεριόριστη δύναμή του. Αυτό διαβάζουμε στα λόγια: «Όλα είναι δυνατά για εκείνον που πιστεύει». (Μάρκος 9:23)⁸

Η απόδειξη βρίσκεται στο αποτέλεσμα

Πώς λοιπόν γνωρίζουμε ότι το πνεύμα που έρχεται πάνω μας είναι πραγματικά το Πνεύμα του Θεού; Εδώ είναι που ο Πεντηκοστιανισμός έσφαλε από την πρώτη ημέρα. Κάποιος αποφάσισε ότι η απόδειξη του βαπτίσματος του Αγίου Πνεύματος ήταν η γλωσσολαλία· αν ο αποδέκτης δεν μιλούσε σε γλώσσες, δεν είχε βαπτιστεί με το Άγιο Πνεύμα. Δυστυχώς, φαίνεται πως δεν αντιλήφθηκαν ότι η Αγία Γραφή είναι αρκετά ξεκάθαρη: «Από τους καρπούς τους θα τους γνωρίσετε». Ματθ. 7:16 Προσέξτε ότι δεν λέει «από τα χαρίσματά τους». Ούτε «από τα συναισθήματά τους». Ούτε «από τον ζήλο τους».

Κανένα από τα τρία πράγματα που μόλις αναφέρθηκαν δεν είναι κακό από μόνο του, και τα τρία είναι επιθυμητά. Ωστόσο, ο Πεντηκοστιανισμός όπως τον γνωρίζουμε σήμερα έχει οικοδομηθεί πάνω στην ψεύτικη προϋπόθεση ότι κάποιος δεν έχει βαπτιστεί με το Άγιο Πνεύμα αν δεν μιλά σε γλώσσες ως απόδειξη.

Δεν μπορεί να υπάρχει μεγάλη αμφιβολία ότι η πρώτη έκχυση του Πνεύματος που αναφέρεται στις Πράξεις ήταν μια συναισθηματική εμπειρία. Δάκρυα χαράς πιθανότατα κυλούσαν άφθονα. Δυνατές κραυγές νίκης μπορεί να αντηχούσαν στον δρόμο. Ωστόσο, οι χριστιανοί δεν αναγνωρίζονται από τα συναισθήματά τους. Με τον ίδιο τρόπο που ο Πεντηκοστιανισμός οικοδομήθηκε πάνω σε μια ψεύτικη προϋπόθεση, άλλοι προσπάθησαν να πουν ότι, αν δεν έχεις μια εξαιρετικά έντονη συναισθηματική εμπειρία, δεν έχεις βαπτιστεί με το Πνεύμα. Η συναισθηματική μας ιδιοσυγκρασία διαφέρει πολύ και χρειάζεται να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί όταν προσπαθούμε να κάνουμε άλλους ανθρώπους να ανταποκρίνονται συναισθηματικά ακριβώς όπως εμείς. Παρ’ όλα αυτά, πράγματι φαίνεται παράξενο να σκεφτούμε ότι συγχωρούμαστε, ελευθερωνόμαστε από τη δύναμη της αμαρτίας, γεμίζουμε χαρά, απλώνεται αγάπη μέσα στις καρδιές μας… και όλα αυτά χωρίς να γεννηθεί μέσα μας κάποιο συναίσθημα.

Πιθανότατα οι άνδρες και οι γυναίκες σε εκείνο το ανώγειο είχαν (από τη φύση τους) ζήλο για τον Θεό. Αλλά τα χαρίσματα, τα συναισθήματα και ο ζήλος είναι όλα δευτερεύοντα. Έχω δει ανθρώπους που είχαν μια συναισθηματική εμπειρία, αλλά δεν έλαβαν το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος. Και έχω δει εξαιρετικά ζηλωτές ανθρώπους, με ζήλο για τον Θεό, που επίσης δεν έλαβαν την αναγέννηση από το Πνεύμα. Συνήθως αυτό φαίνεται στη στάση τους, αφού πολλοί έχουν ζήλο για τις βιβλικές αλήθειες, εφαρμόζουν τις σωστές τελετουργικές διατάξεις και έχουν εγκαταλείψει τις βαριές αμαρτίες της σάρκας, όπως το ποτό, τις βρισιές και την πορνεία. Πολλοί μάλιστα εφαρμόζουν τη σεμνή ενδυμασία και την κάλυψη της κεφαλής, και ίσως έχουν υιοθετήσει ακόμη και τις διδασκαλίες της μη αντίστασης και της μη συσσώρευσης πλούτου. Αλλά οι χριστιανοί δεν αναγνωρίζονται από τον θρησκευτικό τους ζήλο.

Οι ζηλωτές συχνά αποτυγχάνουν ως προς τις αμαρτίες του πνεύματος, στη στάση τους. Άλλοι μπορεί να προσπαθήσουν να τους μιλήσουν για το πνεύμα με το οποίο ενεργούν, αλλά αυτοί απλώς δεν μπορούν να το δουν… δεν έχουν μέσα τους το Πνεύμα του Χριστού για να «δουν τη βασιλεία του Θεού». Το μόνο που μπορούν να δουν είναι ότι έχουν συμμορφωθεί εξωτερικά με πολλές από τις διδασκαλίες του Ιησού —και είναι θαυμάσιο που το έχουν κάνει!

Αλλά το Άγιο Πνεύμα κάνει ένα έργο μεταμόρφωσης στο εσωτερικό που δεν μπορεί να το μιμηθεί κανείς ή να το προκαλέσει με τη σάρκα. Ο μεγάλος ενθουσιασμός ωθεί τους ζηλωτές προς τα εμπρός και εκείνοι πιστεύουν λανθασμένα ότι τους κινεί το Πνεύμα του Θεού, ενώ στην πραγματικότητα τους κινεί μόνο ο θρησκευτικός τους ζήλος. Και επαναλαμβάνω ότι δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να έχει κανείς μεγάλο ζήλο για τον Θεό. Με απλά λόγια όμως, ο μεγάλος ζήλος και το Άγιο Πνεύμα δεν είναι συνώνυμα. Ο Pilgram Marpeck, Αναβαπτιστής από τη νότια Γερμανία, το εξήγησε έτσι:

Αχ, αδελφοί μου, πόσο επιμελώς και προσεκτικά πρέπει να προσέχουμε να μη θεωρούμε τη δική μας παρόρμηση [ως παρόρμηση] του Αγίου Πνεύματος, τη δική μας πορεία [ως] την πορεία και το βάδισμα του Χριστού. …

Το έχω βιώσει αυτό στον εαυτό μου, αλλά και μέσα από τις αφηγήσεις των βιβλικών γραπτών, ότι η φυσική ευσέβεια μισεί το κακό και έχει ζήλο για το καλό… ότι [οι ζηλωτές που δεν έχουν μεταστραφεί] κυριεύονται από αυτό και ωθούνται με ζήλο, καταβάλλοντας μεγάλες προσπάθειες.

Αυτό λοιπόν δεν είναι η ώθηση του Αγίου Πνεύματος του Χριστού, ούτε γίνονται παιδιά μέσω αυτού. … Ακόμη και σήμερα… πολλοί άνθρωποι ενεργούν από ζήλο για το καλό, χωρίς να γνωρίζουν ή να υποθέτουν τίποτε άλλο παρά ότι τους κινεί το Άγιο Πνεύμα. …

Τα γράφω όλα αυτά ώστε ο καθένας να μπορέσει να δει καλά για τον εαυτό του τι τον κινεί, από ποια πηγή ρέει αυτό, από ποια πηγή προέρχεται η παρόρμησή του. Αυτό δεν το γνωρίζουν οι δούλοι. Οι φίλοι όμως ή τα παιδιά γνωρίζουν τι κάνει ο Κύριός τους και γιατί υπάρχει μέσα τους η ώθηση του Αγίου Πνεύματος.⁹

Μέτοχοι της θεϊκής φύσης

Ο Thomas von Imbroich ήταν μέλος των Ελβετών Αδελφών στις πρώτες ημέρες του αναβαπτιστικού κινήματος. Παρόλο που μαρτύρησε λίγο πριν τα τριάντα του, είχε κηρύξει και είχε βοηθήσει να ιδρυθούν αρκετές εκκλησιαστικές κοινότητες κατά μήκος του ποταμού Ρήνου. Ενώ ήταν φυλακισμένος έγραψε μια διατύπωση της πίστης του που χρησιμοποιήθηκε ευρέως. Για την απόδειξη της αναγέννησης από το Άγιο Πνεύμα λέει τα εξής:

Με αυτά τα λόγια [Ιω. 3:6-8] ο Χριστός δείχνει ότι ο αναγεννημένος άνθρωπος γίνεται πνευματικός και γεννιέται από το Πνεύμα έχοντας πνευματική φύση, όπως λέει ο Πέτρος. (Β΄ Πέτρ. 1· Ρωμ. 8· Πράξεις 17· Ιω. 14) «Μπορείτε να ξεφύγετε από τη διαφθορά που υπάρχει στον κόσμο εξαιτίας της επιθυμίας και να γίνετε μέτοχοι της θεϊκής φύσης». Από αυτό ο καθένας μπορεί να γνωρίζει αν έχει γεννηθεί από το Πνεύμα, δηλαδή αν έχει τα χαρακτηριστικά του Πνεύματος, όπως ακριβώς ο άνθρωπος που έχει γεννηθεί από τη σάρκα έχει τα χαρακτηριστικά της σάρκας —ο καθένας στη δική του σφαίρα (Ιω. 3· Α΄ Κορ. 15). Τα πουλιά έχουν τη δική τους ιδιαίτερη φύση· έτσι και τα άγρια ζώα· το ίδιο και οι άνθρωποι. Ο κάθε άνθρωπος σκέφτεται σύμφωνα με εκείνο από το οποίο έχει γεννηθεί. Ο άνθρωπος που έχει γεννηθεί από το Πνεύμα έχει λοιπόν πνευματικό φρόνημα (Ρωμ. 8), όπως λέει ο Παύλος: «Γιατί όλοι όσοι οδηγούνται από το Πνεύμα του Θεού είναι παιδιά του Θεού».¹⁰

Όσοι έχουν έτσι γεννηθεί από αυτόν τον πνευματικό σπόρο του Αβραάμ θα φέρουν πνευματικούς καρπούς· δηλαδή κάθε είδους καλοσύνη, δικαιοσύνη και αλήθεια: Υπακούν στον Πατέρα τους· τηρούν τις εντολές του και ακολουθούν τα προστάγματά του (Εφ. 5· Ιω. 10, 14, 15· Ησ. 55)· εγκαταλείπουν την ασεβή ζωή (Ρωμ. 12) και δεν συμμορφώνονται με τον κόσμο· ζητούν τα άνω, όπου είναι ο Χριστός, και όχι τα πράγματα που είναι στη γη· νεκρώνουν και σταυρώνουν την αμαρτωλή τους σάρκα (Κολ. 3)· ακολουθούν τα βήματα του Ιησού (που προηγήθηκε από αυτούς) στη θλίψη, στην ταλαιπωρία, στον διωγμό και υπακούν σε αυτόν μέχρι θανάτου (Γαλ. 3· Α΄ Πέτρ. 2· Εβρ. 11). Λέμε λοιπόν ότι όσοι κινούνται έτσι από το Πνεύμα του Θεού είναι οι πνευματικοί απόγονοι του Αβραάμ και είναι παιδιά του Θεού (Ρωμ. 4, 8).

Έτσι, όλα τα χωρία της Γραφής που παρατέθηκαν παραπάνω μαρτυρούν ότι κανένας δεν έχει γεννηθεί από τον Θεό αν δεν έχει τέτοια πίστη και δεν έχει λάβει το Άγιο Πνεύμα ως εγγύηση της κληρονομιάς μας (Εφ. 1).¹¹

Χάρη!

Πιθανότατα έχετε ακούσει τους συνηθισμένους ορισμούς της χάρης. Ο Hans Betz, ένας από τους πρώτους Αναβαπτιστές, που έγραψε αρκετούς από τους ύμνους οι οποίοι αποτέλεσαν τον πυρήνα του αρχικού Ausbund,¹² όρισε τη χάρη με απλούς όρους. Στον ύμνο αριθμός 88 γράφει:

Η χάρη του Θεού είναι το Άγιο Πνεύμα, που ονομάζεται και Παρηγορητής…
Αν λοιπόν το Άγιο Πνεύμα σε οδηγεί, ώστε να μην υποκύπτεις στην αμαρτία, ο Θεός σε έχει γεννήσει ξανά, στον Ιησού Χριστό τον Υιό Του.

Είμαι βέβαιος ότι ο Hans δεν εννοούσε πως η χάρη και το Άγιο Πνεύμα είναι πάντοτε συνώνυμα. Ωστόσο, σας προκαλώ να διαβάσετε ολόκληρη την Καινή Διαθήκη και να βάλετε «το Άγιο Πνεύμα» σε κάθε σημείο όπου διαβάζετε τη λέξη «χάρη». Για παράδειγμα: «Διότι με το Άγιο Πνεύμα είστε σωσμένοι, μέσω της πίστης…» Εφ. 2:8 Το Άγιο Πνεύμα μάς σώζει με την αληθινή έννοια της σωτηρίας, που είναι η διάσωση ή η ανάκτηση. Γεμίζοντας με το Άγιο Πνεύμα, λαμβάνουμε δύναμη να νικήσουμε τον εαυτό μας, τη σάρκα, τον κόσμο, ακόμη και τον ίδιο τον διάβολο. Αυτό είναι χάρη, ένα πραγματικά δωρεάν δώρο! Πράξ. 2:38· 10:45

«Γιατί δεν είστε κάτω από τον νόμο, αλλά κάτω από το Άγιο Πνεύμα…» Ρωμ. 6:14 Αν θυμόμαστε ότι η αδυναμία του Νόμου ήταν πως δεν προέβλεπε την επανένωση του ανθρώπου με τον Θεό στο πνεύμα, μπορούμε να καταλάβουμε πόσο ανώτερη είναι η Νέα Διαθήκη από την Παλαιά. Τώρα ο πιστός μπορεί να ζει κάτω από τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος! Κάτω από το Πνεύμα, αλλά πάνω από τον Νόμο!

Πώς να λάβετε το Πνεύμα

Μία από τις μεγαλύτερες μάχες της πρώτης εκκλησίας ήταν η μάχη ενάντια σε εκείνους τους Ιουδαίους που δεν καταλάβαιναν ότι ο Μωσαϊκός Νόμος δεν έπρεπε να επιβληθεί στους πιστούς από τα έθνη. Αυτοί, που ονομάζονταν Ιουδαΐζοντες, θεωρούσαν ότι ο Νόμος έπρεπε να τηρείται ακόμη και αφού είχε εκπληρωθεί. Πολεμώντας αυτή την ιδέα, ο Παύλος έθεσε στους Γαλάτες μια ερώτηση που προκαλεί προβληματισμό: «Βαπτιστήκατε με το Άγιο Πνεύμα επειδή τηρήσατε τόσο τέλεια τον Νόμο ή βαπτιστήκατε με το Άγιο Πνεύμα επειδή πιστέψατε στον Ιησού;» Γαλ. 3:2

Φυσικά, όλοι ήξεραν ότι η δωρεάν δωρεά του Πνεύματος οφειλόταν στην πίστη τους στον Ιησού ως τον υποσχεμένο Προφήτη, Ιερέα και Βασιλιά· ο Νόμος δεν προέβλεπε να γεμίσει κανείς με το Πνεύμα. Ο Παύλος ακολούθησε τότε την πρώτη ερώτηση με μια παρόμοια: «Ο άνθρωπος που σας οδήγησε στην εμπειρία της πλήρωσης με το Πνεύμα, το έκανε κηρύττοντας υπακοή στους τελετουργικούς νόμους ή το έκανε κηρύττοντας πίστη στον Ιησού;» Και πάλι, ήξεραν ότι αυτό συνέβη εξαιτίας του Ιησού, όχι εξαιτίας της τήρησης των τελετουργικών νόμων.

Πέθανε για να ζήσεις

Ο Hans Betz, ο υμνογράφος που αναφέρθηκε προηγουμένως, είπε τα εξής σε έναν από τους ύμνους του:

Κατάλαβε τι συμβαίνει: όταν επέρχεται ο θάνατος, καθώς ο άνθρωπος απαρνιέται τη σάρκα του, τότε ο άνθρωπος λαμβάνει από τον Ιησού Χριστό το ζωοποιό βάπτισμα. Αυτό ονομάζεται φωτιά και πνεύμα, μας λέει ο Ιωάννης· αυτό μόνο κάνει άγιο και καθαρό και δημιουργεί κοινωνία με τον Θεό.

Όποιος έχει αυτό το βάπτισμα είναι φυτεμένος μέσα στον θάνατο του Χριστού· καθώς όλες οι επιθυμίες του σταυρώνονται έτσι, αναγεννιέται με αυτόν τον τρόπο. Αυτή η γέννηση έχει πραγματοποιηθεί στον Ιησού Χριστό μέσω του νερού και του πνεύματος.¹³

Το μυστικό για να λάβουμε το «ζωοποιό βάπτισμα» του Αγίου Πνεύματος είναι να πεθάνουμε· να πεθάνουμε ως προς το δικό μας θέλημα, με την πίστη ότι ο Ιησούς θα μας οδηγήσει σωστά. Αυτή η «φόρμουλα» —αν τολμούμε καν να την αποκαλέσουμε φόρμουλα— ήταν θεμελιώδης σε ολόκληρο τον πρώιμο Αναβαπτισμό· θα μπορούσαμε πιθανότατα να γεμίσουμε αυτό το περιοδικό με παραθέματά τους για το θέμα. Χρησιμοποιούσαν τη γερμανική λέξη gelassenheit για να το περιγράψουν· το να «αφήνουμε» το δικό μας θέλημα, τοποθετώντας αυτό το θέλημα στα χέρια του Θεού. Αυτό είναι θάνατος ως προς τον έλεγχο της ίδιας μας της ζωής· απλώς υποτασσόμαστε υπακούοντας σε οτιδήποτε έχει πει ο Θεός μέσω του Χριστού. Αν πιστεύεις σε κάποιον, θα κάνεις ό,τι λέει αυτός ο άνθρωπος.

Αυτό είναι επίσης αποκήρυξη του υλισμού, της φήμης και της απλής, παλιάς αναζήτησης απολαύσεων. Ο Ιησούς, στον οποίο υποτάσσουμε το θέλημά μας, μας έχει πει ότι, αν ένας άνθρωπος δεν «απαρνηθεί όλα όσα έχει», δεν μπορεί να είναι μαθητής Του.

Η έλλειψη στις ημέρες μας

Αυτή η λέξη «όλα» είναι το κλειδί για να καταλάβουμε την έλλειψη πραγματικής δύναμης του Αγίου Πνεύματος στις εκκλησίες μας σήμερα. Ο υλισμός οργιάζει, τόσο πολύ μάλιστα ώστε, αν κάποιος έστω υπαινιχθεί ότι ο Ιησούς εννοούσε πραγματικά —εννοώ πραγματικά— την αποκήρυξη του πλούτου, μπορεί κάλλιστα να φάει χαστούκια… ακόμη και σε συντηρητικές αναβαπτιστικές εκκλησίες. Αν υποστηρίξει κανείς ότι το «όλα» σημαίνει πως οι νέοι (και οι μεγαλύτεροι επίσης) πρέπει να απαρνηθούν τον αθλητισμό και την αναζήτηση απολαύσεων, μπορεί να του κολλήσουν την ταμπέλα του «νομικιστή». Αν υποστηρίξει ότι το «όλα» πράγματι σημαίνει «όλα», ότι το «απαρνιέμαι» πράγματι σημαίνει «απαρνιέμαι» και ότι το «δεν μπορεί» σημαίνει «είναι αδύνατον», φαίνεται πως κατατάσσεται στην κατηγορία των «φανατικών».

Αλλά ο Ιησούς πράγματι εννοούσε όσα είπε. Είναι αδύνατον να είναι κανείς μαθητής Του χωρίς να απαρνηθεί όλα. Μπορεί να υιοθετήσουμε μια γεμάτη ζήλο υπακοή σε ορισμένες βιβλικές διδασκαλίες, αλλά ποτέ να μην πεθάνουμε πραγματικά ως προς τον εαυτό μας. Μπορεί να βρούμε την τέλεια θεολογία και να την εξηγήσουμε με απόλυτη σαφήνεια, αλλά ποτέ να μην πεθάνουμε μαζί με τον Χριστό. Μπορεί να πάμε ως τα πέρατα της γης, κηρύττοντας στις φυλές που δεν έχουν ακούσει το ευαγγέλιο σε απομακρυσμένες γωνιές, στερώντας από τον εαυτό μας τις ανέσεις της σύγχρονης ζωής… και παρ’ όλα αυτά να μην έχουμε απαρνηθεί ποτέ όλα. Η απάρνηση των πάντων είναι ο σταυρός που πρέπει να σηκώσουμε, το κόστος που πρέπει να υπολογίσουμε πριν γίνουμε μαθητές.

Ο Leonhard Schiemer ήταν Αυστριακός που ασπάστηκε τον Αναβαπτισμό. Έζησε μόνο εννέα μήνες ως Αναβαπτιστής πριν μαρτυρήσει, αλλά κατάφερε να φέρει περίπου 200 άλλους σε αυτόν μέσα σε εκείνο το σύντομο διάστημα. Ενώ ήταν στη φυλακή έγραψε αρκετά φυλλάδια και μια επιστολή προς την εκκλησιαστική κοινότητα στην οποία είχε χειροτονηθεί πρεσβύτερος. Σε εκείνη την επιστολή λέει τα εξής σχετικά με το να σηκώσει κανείς τον σταυρό:

«Όποιος θέλει να είναι μαθητής μου», λέει ο Χριστός, «πρέπει να με ακολουθήσει». Σε άλλο σημείο λέει: «Χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα». Ο Πέτρος λέει: «Όποιος υποφέρει στη σάρκα παύει να αμαρτάνει».

Το πρώτο φως υπήρξε ο παιδαγωγός μας ώσπου ήρθε το άλλο —ο Χριστός, που είναι το φως του κόσμου. Όταν το Πνεύμα Του μπαίνει μέσα μου, δεν είμαι πια κάτω από τον παιδαγωγό, αλλά κάτω από τη χάρη. Όταν συμβαίνει αυτό, παύει ο νόμος των έργων, της αμαρτίας, του θανάτου και των μελών, και αρχίζει ο νόμος του Πνεύματος, της πίστης, της ζωής και της καρδιάς. Αλλά αυτό το Πνεύμα δεν δίνεται σε κανέναν αν πρώτα δεν υποταχθεί στον σταυρό και στην παιδεία του Κυρίου.

Η είσοδος στη βασιλεία του Θεού

Ο Dirk Philips έγραψε ένα εκτενές φυλλάδιο με τίτλο «Η νέα γέννηση και το νέο δημιούργημα». Είπε τα εξής ως συμπέρασμα, και τα λέει τόσο καλά ώστε χρησιμοποιούμε αυτό το συμπέρασμα για να ολοκληρώσουμε το άρθρο μας:

Λέω το εξής ως συμπέρασμα: τα αναγεννημένα παιδιά του Θεού και νέα δημιουργήματα στον Ιησού Χριστό είναι εκείνοι που έχουν γεννηθεί ξανά από τον Θεό, τον ουράνιο Πατέρα, μέσω του Ιησού Χριστού και έχουν ανανεωθεί και αγιαστεί μέσω του Αγίου Πνεύματος, που έχουν γίνει μέτοχοι της θεϊκής φύσης, του είναι του Ιησού Χριστού και του χαρακτήρα του Αγίου Πνεύματος.

Είναι εκείνοι που έχουν πεθάνει ως προς την αμαρτία και εξακολουθούν καθημερινά να πεθαίνουν όλο και περισσότερο και βιώνουν τη δικαιοσύνη· εκείνοι που ποτέ δεν καυχώνται για τον εαυτό τους, αλλά μόνο για τον σταυρό του Κυρίου Ιησού Χριστού, μέσω του οποίου ο κόσμος είναι σταυρωμένος γι’ αυτούς και εκείνοι για τον κόσμο· εκείνοι που με αληθινή πίστη βαδίζουν σύμφωνα με τον κανόνα του Χριστού και ακολουθούν τα βήματά του, που δεν γνωρίζουν κανέναν κατά σάρκα· εκείνοι που δεν έχουν όρεξη για όσα είναι ανθρώπινα, αλλά για όσα είναι θεϊκά.

Συνοψίζοντας, αυτοί είναι δίκαιοι και πράττουν δικαιοσύνη, όπως ακριβώς ο Θεός από τον οποίο έχουν γεννηθεί είναι δίκαιος· αυτοί έχουν το φρόνημα του Ιησού Χριστού και κινούνται από το Άγιο Πνεύμα.

Όπου συμβαίνει αυτό, εκεί βλέπει κανείς τη βασιλεία του Θεού, εκεί μπαίνει κανείς στη βασιλεία των ουρανών· εκεί υπάρχει ένα νέο δημιούργημα στον Ιησού Χριστό. ~