Ilikuwa saa nane na nusu alasiri, Jumanne.
“Señora!” kwaya ya sauti ilipiga kelele kutoka nje ya ua wa nyumba yetu. “Fungua lango!”
“Subirini tu,” nikajibu. “Bado saa tisa alasiri haijafika.”
Manung’uniko ya kutoridhika yalisikika kutoka upande mwingine wa ua. Nikamgeukia mtoto wangu aliyekuwa akilia. Nilijizamisha kwenye kiti cha kumtikisa ili nimnyonyeshe, nikafumba macho ili kufurahia kila dakika ya utulivu kabla ya vurugu zilizokuwa zinakuja.
**************
Hatukuwa tumetulia shambani kwa muda mrefu watoto wa majirani walipotugundua. Walikuwa wakitokea—bila kualikwa wala kutoa taarifa, wakati wowote wa siku—na kukaa muda walioutaka. Wa kwanza walileta marafiki wengine upesi, nao wakajiunga kucheza na watoto na vinyago vya mgeni. Play-Doh na michezo ya mezani viliwafurahisha, lakini jamani, watoto kumi wangeweza kufanya kelele nyingi kiasi gani katika nyumba ya saruji!
Baada ya kukerwa sana, hatimaye Ernest (mume wangu) nami tulibuni mpango…. Wangeweza kuja alasiri mbili kwa wiki, na wasifike kabla ya saa tisa alasiri. Jumanne wangeweza kubaki kwa chakula cha jioni, lakini Alhamisi walipaswa kuondoka kabla ya saa kumi na mbili jioni.
Tulikuwa pia na sheria nyingine…. Watoto wetu walipaswa kubaki mahali ambapo ningeweza kuwaona na kuwasikia walipokuwa wakicheza na watoto wa majirani. Na milango isifungwe KAMWE. Hata hivyo, maswali yalisumbua akili yangu. Je, hili ni jambo jema au baya? Je, tutajuta? Vipi ikiwa watawaathiri vibaya watoto wetu? Maswali yangu yakawa sala, ambayo Mungu alikuwa amekuwa akiisikia kutoka kwangu mara nyingi katika miezi hii iliyopita. Bwana, nipe hekima na subira kwa watoto hawa leo. Na ikiwa wanawaathiri vibaya watoto wetu, Bwana, tafadhali tufunulie hilo kabla watoto wetu hawajaumizwa.
Lakini hili lilikuwa fursa kubwa kama nini! Hii ilikuwa njia moja ambayo ningeweza kuifikia dunia nikiwa mama wa nyumbani… Niliwasomea hadithi za Biblia. Niliwafundisha umuhimu wa kuwaheshimu na kuwatii watu wazima. Niliwaambia kwamba walipaswa kunitii, kama tu watoto wangu walivyotarajiwa kutii. Niliwaonya kwamba yeyote atakayevunja sheria angerudishwa nyumbani.
Zinnia hakuamini nilichosema, mpaka siku alipokaidi na kufukuzwa. Sasa natabasamu ninapomkumbuka msumbufu huyo mdogo akiwa ameketi juu ya ukuta wa jirani, akichungulia shambani kwetu ambako binamu zake walikuwa wakicheza kwa furaha. Nilimfundisha mara moja; baada ya hapo Zinnia alitii.
**************
“Señora!” Sauti ya Zinnia ilinikatiza mawazo. “Je, saa tisa alasiri imefika?”
Nilifumbua jicho moja na kutazama saa—2:47.
“Bado kidogo!” nilipiga kelele dirishani. Nilimkalisha mtoto kwenye kifaa cha kutembelea, kisha nikaelekea jikoni. Ningewapa nini wale watoto kwa chakula cha jioni?
**************
“Zinnia, nahitaji kuangalia mkoba wako kabla hujaenda nyumbani.”
Ilikuwa tena Jumanne jioni, miezi kadhaa baadaye. Tulikuwa tukikosa vitu mbalimbali vidogo tangu Zinnia aanze kuja na mkoba nyumbani kwetu. Usiku huo tungejua kama tulivyokuwa tukihisi ni kweli.
Macho ya Zinnia yaliyojaa hofu yakakutana na yangu. “Ngoja kidogo, Señora. Nahitaji kwenda chooni.”
“Unaweza kwenda chooni baada ya kuangalia mkoba wako.”
“Hapana, Señora, siwezi kusubiri…,” sauti yake ilipotea alipokimbilia chooni.
Nikaugua. Bila shaka mkoba wake ungekuwa mtupu atakaporudi. Usiku huo, nilipopekua chooni, niligundua vitu vya thamani vilivyokuwa vimefichwa huku na kule.
“Tuzungumze kidogo, Zinnia,” nilimwambia wiki iliyofuata. Zinnia aliketi kitandani, akikunja-kunja mafundo ya uzi kwenye blanketi, macho yake yakiwa ya kujihami na kuogopa. Moyo wangu ulimtamani msichana huyo mpendwa. Mama yake alikuwa ameondoka miaka mingi iliyopita kwenda kufanya kazi katika nchi nyingine, akiwaacha wasichana hao kwa Bibi yao.
“Sijali kuhusu vile vitu ulivyoiba, Zinnia,” nilianza. “Lakini ni tabia ambayo hutaki kuanza. Mungu anakujali….”
Hiyo ndiyo ilikuwa mara ya mwisho Zinnia, dada yake, na binamu zao walipotokea nyumbani kwetu. “Bibi yetu haturuhusu kuja tena,” wakaeleza.
Labda ni Bibi yao; mimi nadhani ni Mungu. Tulikuwa tumeomba sana kwamba afanye iwe wazi ikiwa ziara zao zilikuwa zinawaumiza watoto wetu na ikiwa walipaswa kuacha kuja. Moyo wangu uligawanyika kati ya kuwapenda watoto wa majirani na kuwalinda watoto wetu wenyewe. Hivi ndivyo Mungu alichagua kujibu.
“Asante, Mungu,” niliomba. “Tutalichukulia hili kuwa jibu lako, na hatutawaalika tena. Uwalete tena wakitaka kuja.”
**************
Miaka kadhaa ikapita. Sasa alikuwa Jon, mvulana wa jirani, aliyekuwa akija nyumbani kwetu mara kwa mara.
“Je, anaweza kuja nyumbani kwenu kila siku baada ya shule?” wazazi wake waliuliza. “Tunataka ajifunze mambo mazuri, badala ya kucheza na wavulana wa mtaa wetu.”
Hmm. Kwa hiyo, tunapaswa kumlea mvulana huyo huku wazazi wake wote wawili wakifanya kazi?
“Anaweza kuja Jumanne na Alhamisi alasiri,” Ernest aliamua. “Hizo ndizo siku ambazo mara nyingi zaidi ninakuwa nyumbani.”
Jon alikuja kwa uaminifu kila Jumanne na Alhamisi alasiri. Tatizo lilikuwa kwamba Ernest hakuweza kuwapo. Majukumu na wajibu mwingine uliendelea kujitokeza, na kumzuia kuwapo kama alivyotaka.
Sikutaka kumsumbua mume wangu kwa manung’uniko… Alitamani sana kuwa nyumbani, akifanya kazi pamoja na wavulana. Je, niseme jambo au ninyamaze? Haikuonekana kuwa jambo bora mvulana ambaye hajaokoka afanye kazi kwa saa nyingi pamoja na mwana wetu, ambaye alikuwa Mkristo mpya.
Nilimweleza Ernest maswali yangu, lakini hasa nililiweka jambo hilo katika sala.
Jon akaacha kuja. Nilishangaa. Nilimwonea Jon huruma, lakini kwa mara nyingine tena nikamshukuru Mungu kwa jibu lake.
**************
“Ninawezaje kuwafikia watoto wa majirani bila kuwaweka watoto wangu wenyewe hatarini?” rafiki yangu aliuliza hivi karibuni. Akiwa amehamia eneo jipya, anakabiliwa na changamoto ya watoto wa majirani kuja nyumbani kwake.
Hakuna majibu rahisi. Nimegundua umuhimu wa dharura wa sala, na uaminifu wa Mungu katika kujibu tunapomlilia atupe hekima. Jibu lake kwa wengine huenda likawa tofauti na alivyotutendea sisi.
**************
Dada mwingine alinipa ruhusa ya kusimulia jambo lililowapata katika uhusiano wao na watoto wa majirani:
Alex na mama yake wanaishi upande wa pili wa barabara kutoka kwetu na walianza kuhudhuria kanisa muda mfupi tu baada ya sisi kuhamia hapa. Alex alikuja karibu kila siku na kuwafundisha wavulana wetu Kihispania kwa muda mfupi. Mwanzoni wavulana waliogopa ziara zake, lakini upesi wakawa marafiki wakubwa. Baada ya muda, mvulana mwingine wa jirani, Nilton, alianza kuja nyakati fulani, nasi tukadhani alionekana kuwa mvulana mwema vya kutosha. Kisha siku moja mvulana wa tatu, José, akaja pamoja naye. Nilihisi hali ya wasiwasi iliyo wazi kabisa. Niliwawekea muda wa kukaa, lakini sikuweza kuondoa hisia hiyo ya kutotulia. Kwa hiyo, ingawa nilifikiri sikuwa na muda, niliamua kufanya kazi nje muda wote ambao wangekuwapo. Nilifanya kazi karibu nao na nikawaangalia, nikidhani kila kitu kilikuwa sawa. Walionekana kucheza pamoja vizuri tu, hivyo nilishangaa walipoenda nyumbani kabla muda haujaisha.
Haikupita muda wavulana wangu wakaingia ndani wakilia; walikuwa wamesikitishwa sana na yaliyotokea. Alex alikuwa amewaomba wampelekee mpenzi wake barua kwa sababu mama yake asingependezwa na jambo hilo. Mmoja wa wavulana wengine aliwaambia anachofanya nyuma ya vichaka katika shule ya umma ili asikamatwe. Walijaribu kuwafanya wavulana wangu waahidi kwamba hawataniambia. Hawakuahidi, nami nilishukuru sana! Lakini walikuwa wamevurugika sana kwa sababu walidhani Alex asingekuwa rafiki yao tena.
Mume wangu nami tulizungumza na wavulana na kuwahakikishia kwamba walikuwa wameshughulikia hali hiyo kwa usahihi kwa kutokuahidi kutunza siri. Katika muda usiozidi saa moja, mama yake Alex alikuja kututembelea, nasi tukamweleza yaliyotokea. Alishtuka sana kwamba mwanawe alikuwa amejaribu kupitisha barua, na baadaye akashughulikia jambo hilo pamoja na mwanawe. Nilifurahi kwamba uhusiano ulioanza kuchipuka kati yake na msichana wa jirani ulikomeshwa kabla haujaendelea zaidi. Urafiki wa Alex na wavulana wetu uliendelea, lakini wale wavulana wengine wawili waligundua kwamba wavulana wetu walikuwa wametuambia kuwahusu, nao hawakuja nyumbani kwetu kwa miaka kadhaa baada ya hapo.
Hivi karibuni José alimwomba mwana wetu wa miaka minane kama angeweza kwenda nyumbani kwake kucheza. Nikasema hapana. Bibi yake alikuja siku kadhaa baadaye, akiwa ameudhika, na kusema kwamba José alikuwa na huzuni sana kuhusu hilo. Nilieleza kwamba nahisi ni lazima niwe pamoja na wavulana wangu kila wakati José akija, kwa sababu wakati mmoja alikuwa amejaribu kumshawishi mwana wetu acheze naye mchezo wa kielektroniki wa vita. Bibi yake alielewa na alihuzunika kwamba mjukuu wake alikuwa ushawishi mbaya. Alimtakia mema. Tumemwalika Shule ya Jumapili, lakini hataki kwenda. Natumaini tu kwamba daima tutakuwa na uhusiano wa aina hiyo na watoto wetu, ili wawe huru kutujia na wasifiche mambo kama haya moyoni mwao na kujihisi na hatia.
**************
Wazazi wenye hekima hujitahidi kuondoa hatari, lakini si changamoto, katika njia ya watoto wao. Hivi karibuni nilishangaa niliposoma Waamuzi 3 na kugundua kwamba Mungu alitaka mataifa fulani ya adui yabaki katika nchi ya Kanaani. Kwa nini? Alitaka wazazi wawafundishe watoto wao vita (mst. 2). Badala yake, wana wa Israeli wakawa marafiki na mataifa ya adui na wakaanza kuoana nao. “Inaonekana tunaishi karibu zaidi na ulimwengu hapa katika uwanja wa misheni,” dada mmoja alishiriki. Watoto wetu wanakua kwenye mstari wa mbele, kwa kusema. Hili linaweza kuwa jambo chanya. Mara nyingi wanapata fursa ya “kusema na adui langoni,” wanapoulizwa tunachoamini na kwa nini. Lakini wazazi wanapokuwa wazembe, au watoto wao wanapoasi, ukaribu huu zaidi na ulimwengu unaweza kusababisha maafa.
Tunapoungana na Mungu kwa sala kwa ajili ya watoto wetu, lazima pia tuungane nao. Hakuna mwongozo mkali wa usalama unaoweza kuchukua nafasi ya uhusiano wa karibu na mtoto wako. Mama wa mtoto aliyenyanyaswa alisema, “Njia pekee ambayo mtoto wako atakuambia kinachoendelea ni ikiwa una uhusiano wa karibu naye.”
Ninashtuka ninapofikiria kuhusu adui yetu na upungufu wangu mwenyewe kama mama. Ghafla nahisi uharaka wa kuwaombea mambo ambayo hayakuwahi kunijia akilini watoto wetu walipokuwa bado wadogo. Kesi za unyanyasaji zipo karibu nasi; nyakati nyingine zipo katikati yetu kabisa. Ninawaombea watoto wetu walindwe dhidi ya uovu unaowazunguka na ule unaoibuka mioyoni mwao. Ninaomba kwamba wasiharibu kamwe usafi wa mtu mwingine. Ninaomba wawe safi kwenye madhabahu ya ndoa, wao na wenzi wao wa baadaye.
Ninaomba kwa uharaka, lakini kwa tumaini. Kwa maana hili nalijua: Mungu anawapenda watoto wetu—anajali usafi wao na ulinzi wao hata zaidi kuliko sisi wazazi—anatamani tushirikiane naye katika kuwalea wawe watumishi wake waaminifu—na anataka kujionyesha kuwa mwenye nguvu kwa niaba ya wazazi wanyenyekevu wanaomlilia wanapowafundisha askari katika eneo la adui. Kwa maana macho ya BWANA hukimbia-kimbia duniani mwote, ili ajionyeshe kuwa hodari kwa ajili ya wale walio na moyo mkamilifu kwake… –2 Mambo ya Nyakati 16:9.
