Έχει ειπωθεί ότι τον 16ο αιώνα, μετά τη βάπτισή τους, οι Αναβαπτιστές ζούσαν κατά μέσο όρο μόνο 27 ημέρες. Τους κυνηγούσαν και τους σκότωναν. Συνειδητοποίησαν ένα πράγμα—το να υπηρετούν τον Χριστό θα τους κόστιζε οπωσδήποτε τα πάντα. Εγκατέλειψαν τις ανέσεις της εύκολης ζωής· τα εγκατέλειψαν όλα. Θα μπορούσε να επικρατούσε παρόμοια κατάσταση και όταν ο Ιησούς περπατούσε στη γη, ή λίγο αφότου Τον σκότωσαν.
…και γύρισε και τους είπε: Αν κάποιος έρθει σ’ εμένα και δεν μισεί τον πατέρα του και τη μητέρα του και τη γυναίκα του και τα παιδιά του και τους αδελφούς του και τις αδελφές του, ακόμη και την ίδια του τη ζωή, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου. Και όποιος δεν σηκώνει τον σταυρό του και δεν με ακολουθεί, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου. Γιατί ποιος από εσάς, όταν σκοπεύει να χτίσει έναν πύργο, δεν κάθεται πρώτα και δεν υπολογίζει το κόστος, για να δει αν έχει αρκετά για να τον τελειώσει; Μήπως, αφού βάλει τα θεμέλια και δεν μπορέσει να τον τελειώσει, όλοι όσοι τον βλέπουν αρχίσουν να τον κοροϊδεύουν, λέγοντας: Αυτός ο άνθρωπος άρχισε να χτίζει και δεν μπόρεσε να τελειώσει. Ή ποιος βασιλιάς, όταν πηγαίνει να πολεμήσει εναντίον άλλου βασιλιά, δεν κάθεται πρώτα και δεν εξετάζει αν μπορεί με δέκα χιλιάδες άντρες να αντιμετωπίσει εκείνον που έρχεται εναντίον του με είκοσι χιλιάδες; Διαφορετικά, ενώ ο άλλος βρίσκεται ακόμη πολύ μακριά, στέλνει πρεσβεία και ζητά όρους ειρήνης. Έτσι λοιπόν, όποιος από εσάς δεν απαρνιέται όλα όσα έχει, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου –Λουκάς 14:25-33.
Ο Ιησούς ζήτησε ξεκάθαρα από τους μαθητές Του να υπολογίσουν το κόστος. Και πρέπει να το υπολόγισαν, γιατί με πίστη τα έδωσαν όλα, ακόμη και τη ζωή τους, για τη Βασιλεία του Χριστού. Συνειδητοποίησαν ότι θα μπορούσαν να είχαν τα καλά πράγματα αυτής της ζωής· όμως, συνειδητοποίησαν επίσης ότι αυτό θα τους κόστιζε τα καλά πράγματα της επόμενης.
Ναι, και όλοι όσοι θέλουν να ζουν με ευσέβεια εν Χριστώ Ιησού θα υποστούν διωγμό –2 Τιμοθέου 3:12. Αν κοιτάξουμε τις υποσχέσεις που μας έδωσε ο Ιησούς στον Λόγο Του για τους διωγμούς και μετά τις συγκρίνουμε με τη ζωή όσων ακολουθούν τον Ιησού σήμερα, ίσως μπερδευτούμε. Και δικαιολογημένα.
Όποιος λέει ότι μένει ενωμένος μαζί Του οφείλει και ο ίδιος να περπατά όπως περπάτησε Εκείνος –1 Ιωάννου 2:6. Ο Ιησούς λέει ότι πρέπει να περπατούμε όπως Αυτός περπάτησε· επίσης μας λέει ότι πρέπει να Τον ακολουθούμε.
Πώς περπάτησε; Γνωρίζουμε ότι ο Ιησούς δεν είχε τόπο να ακουμπήσει το κεφάλι Του—έτσι το ήθελε. Γνωρίζουμε ότι ο Ιησούς θα μπορούσε να είχε επιλέξει να ζήσει όπου και όπως ήθελε. Στην πραγματικότητα, είχε τον έλεγχο ολόκληρου του κόσμου, ωστόσο ο κόσμος και το σύστημά του Τον περιφρονούσαν και Τον απέρριπταν. Όταν μιλούσε, οι άνθρωποι ήθελαν να Τον συλλάβουν· ήθελαν να Τον σκοτώσουν. Δεν ήταν δημοφιλής· είχε λίγους φίλους. Στην πραγματικότητα, δεν ταίριαζε και δεν άντεξε πολύ. Τρία χρόνια μετά την έναρξη της διακονίας Του, Τον σκότωσαν. …Κατατάχθηκε ανάμεσα στους παραβάτες –Μάρκος 15:28.
Τι γίνεται με όσους Τον ακολουθούν σήμερα; Περπατούν όπως Αυτός περπάτησε; Και αν όχι, γιατί όχι;
Διαβάζουμε για τους Ισραηλίτες που διέσχιζαν την έρημο. Πολεμούσαν και καταλάμβαναν τις πόλεις στον δρόμο τους, σκοτώνοντας τους πάντες. Διαβάζουμε πολλές αφηγήσεις για το πώς ο Θεός διέταξε τους Ισραηλίτες να σκοτώσουν όλους τους εχθρούς, ακόμη και τις γυναίκες και τα παιδιά. Η ακόλουθη είναι μία από αυτές τις πολλές αφηγήσεις.
Έτσι ο ΚΥΡΙΟΣ ο Θεός μας παρέδωσε στα χέρια μας και τον Ωγ, τον βασιλιά της Βασάν, και όλο τον λαό του· και τον χτυπήσαμε ώσπου δεν απέμεινε κανείς από τους δικούς του. Και καταλάβαμε όλες τις πόλεις του τότε· δεν υπήρξε πόλη που να μην τους την πάρουμε: εξήντα πόλεις, όλη την περιοχή του Αργώβ, το βασίλειο του Ωγ στη Βασάν. Όλες αυτές οι πόλεις ήταν οχυρωμένες με ψηλά τείχη, πύλες και αμπάρες· υπήρχαν επίσης πάρα πολλές ατείχιστες πόλεις. Και τις καταστρέψαμε ολοκληρωτικά, όπως κάναμε και στον Σηών, βασιλιά της Εσεβών, εξολοθρεύοντας τους άντρες, τις γυναίκες και τα παιδιά κάθε πόλης –Δευτερονόμιο 3:3-6.
Διαβάζουμε τέτοιες αφηγήσεις στη Γραφή και μπορεί να ανατριχιάζουμε. Είναι σχεδόν σαν η ίδια η ζωή να μην ήταν σημαντική. Ακόμη και στην Καινή Διαθήκη, ο θάνατος δεν φαίνεται να είναι τόσο μεγάλο θέμα. Οι άνθρωποι ζούσαν και οι άνθρωποι πέθαιναν.
Την πρώτη εβδομάδα μετά τη μετακόμισή μας στην Αϊτή, οδηγούσα μέσα στην πόλη. Ξαφνικά, ακριβώς μπροστά μου είδα έναν άντρα ξαπλωμένο στον δρόμο. Το αίμα έτρεχε στον δρόμο και συγκεντρωνόταν σε ένα χαμηλό σημείο—ήταν νεκρός. Έμεινα σοκαρισμένος. Αλλά αυτό που με σόκαρε περισσότερο ήταν ότι κανείς δεν φαινόταν να το προσέχει. Εκατοντάδες άνθρωποι περπατούσαν βιαστικά γύρω του, χωρίς καν να κοιτάζουν τον άντρα—κανείς δεν νοιαζόταν.
Κατά τα επόμενα έξι χρόνια είδαμε πολλούς νεκρούς ή ετοιμοθάνατους ανθρώπους—έγινε συνηθισμένο θέαμα.
Αν έτσι ήταν στις βιβλικές εποχές και εξακολουθεί να είναι έτσι σήμερα σε πολλές χώρες του κόσμου, μήπως εμείς είμαστε εκείνοι που αποκλίνουμε από το συνηθισμένο; Ίσως δίνουμε στη ζωή μεγαλύτερη αξία απ’ ό,τι ο Θεός. Ίσως είμαστε ανάμεσα σ’ εκείνους για τους οποίους μίλησε ο Ιησούς όταν είπε—Όποιος αγαπά τη ζωή του θα τη χάσει· και όποιος μισεί τη ζωή του σε αυτόν τον κόσμο θα τη διατηρήσει για την αιώνια ζωή –Ιωάννης 12:25.
Με τον ιδρώτα του προσώπου σου θα τρως ψωμί, ώσπου να επιστρέψεις στη γη· γιατί από αυτήν πάρθηκες· σκόνη είσαι και στη σκόνη θα επιστρέψεις –Γένεση 3:19. Δημιουργηθήκαμε από τη σκόνη και, μετά από λίγα σύντομα χρόνια, επιστρέφουμε στην ίδια ακριβώς σκόνη.
Δεν ξέρετε τι θα συμβεί αύριο. Γιατί τι είναι η ζωή σας; Είναι ένας ατμός που εμφανίζεται για λίγο και ύστερα εξαφανίζεται –Ιάκωβος 4:14. Η Βίβλος επίσης ονομάζει τη ζωή μας ατμό.
Ξέρουμε όλοι τι συμβαίνει μετά από αυτό—η κρίση, έπειτα η αιωνιότητα. Οπότε γιατί νοιαζόμαστε τόσο πολύ γι’ αυτήν τη ζωή; Ίσως είναι αμερικανικό ή δυτικό πρόβλημα.
Είναι φανερό ότι οι Αμερικανοί θεωρούνται «μεγαλύτερης αξίας» από τους ανθρώπους των περισσότερων άλλων εθνικοτήτων. Αν είσαι Αμερικανός σε μια αναπτυσσόμενη χώρα, σε τιμούν σαν βασιλιά. Αν κάτι συμβεί σε έναν Αμερικανό, γίνεται γρήγορα πρωτοσέλιδο. Μια φορά στεκόμουν πάνω από τα σώματα δύο δολοφονημένων ανδρών. Ένας στενός τους φίλος στεκόταν κοντά, οπότε τον ρώτησα πώς ήταν. Εκείνος ανασήκωσε τους ώμους και είπε: «Αυτή είναι η ζωή».
Οπότε γιατί σημαίνει τόσο πολλά η ζωή για εμάς τους Αμερικανούς; Η απάντηση είναι απλή. Μπορούμε να αποκτήσουμε σχεδόν οτιδήποτε θέλουμε· τα χρήματα βρίσκονται εύκολα και μπορούμε να ζήσουμε όπως θέλουμε. Μπορούμε να απολαμβάνουμε τη ζωή κάθε μέρα. Πηγαίνουμε στο κατάστημα και αγοράζουμε ό,τι θέλουμε, όποτε το θέλουμε—όλα γίνονται όπως τα θέλουμε. Έτσι είναι τα πράγματα· για τους περισσότερους από εμάς αυτή είναι η μόνη ζωή που έχουμε γνωρίσει—η ζωή της αφθονίας. Πώς μας επηρεάζει λοιπόν αυτό;
Αυτός ο τρόπος ζωής καθιστά ιδιαίτερα δύσκολο το «να τα δώσεις όλα» για τον Χριστό. Δυσκολεύει την υπακοή στην εντολή του Ιησού: …Πηγαίνετε σε όλο τον κόσμο και κηρύξτε το ευαγγέλιο σε όλη την κτίση –Μάρκος 16:15. Δυσκολεύει το να πούμε, μαζί με τον Απόστολο Παύλο: Για μένα το να ζω είναι Χριστός και το να πεθάνω είναι κέρδος –Φιλιππησίους 1:21. Στην πραγματικότητα, καθιστά δύσκολο το να είσαι Χριστιανός.
Όταν ο Ιησούς είπε… Γιατί όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του θα τη χάσει· και όποιος χάσει τη ζωή του για χάρη μου θα τη βρει –Ματθαίος 16:25, τι εννοούσε; Μπορεί να σημαίνει κυριολεκτικά αυτό ακριβώς που λέει: ότι όταν ερωτεύεσαι την ίδια σου τη ζωή, δεν μπορείς να ακολουθήσεις τον Χριστό αποτελεσματικά, με αποτέλεσμα στο τέλος να χάσεις πραγματικά τη ζωή σου;
Μπορείς να πας στους χαμένους και να εγκαταλείψεις τις ανέσεις αυτής της ζωής, αν αυτές οι ανέσεις είναι εκείνες που αγαπάς και για τις οποίες ζεις; Δεν είναι πιθανό. Αυτό που έχουμε είναι «αμερικανοποιημένοι» Χριστιανοί που θα πάνε στο πεδίο της ιεραποστολής μόνο αν μπορούν να πάρουν τις ανέσεις τους μαζί τους. Αυτό παράγει πλούσιους ιεραποστόλους που ζουν άνετα και οι οποίοι, παρά τις καλύτερες προσπάθειές τους, δεν μπορούν να κερδίσουν τους χαμένους, αλλά αντίθετα τους κάνουν να ζηλεύουν. Μπορούμε να πάμε στις πόλεις και να κηρύξουμε το ευαγγέλιο στους χαμένους όπως τόσοι πριν από εμάς; Μπορούμε να αφιερώσουμε χρόνο για να διδάξουμε τις δεκάδες χιλιάδες που αναζητούν και να τις καθοδηγήσουμε ως μαθητές του Χριστού; Αν αγαπάμε τη ζωή μας, μάλλον δεν θα το κάνουμε, αφού έχουμε πάρα πολλά να χάσουμε και αυτό αποτελεί σπατάλη αξιόλογων ταλέντων και ευκαιριών. Ο Θεός να μας βοηθήσει.
Όταν ζούμε για να ικανοποιούμε τη σάρκα και έχουμε τη ζωή μας τακτοποιημένη, είναι δύσκολο για τον Θεό να μας χρησιμοποιήσει. Είμαστε γεμάτοι έπαρση. Τείνουμε να πιστεύουμε ότι ο Θεός μάς έχει ευλογήσει λόγω όλων των υπαρχόντων μας και της θέσης μας στη ζωή· αλλά δεν είναι αυτό το ευαγγέλιο της ευημερίας; Τι θα γινόταν αν αυτό άλλαζε; Θα θεωρούσαμε ακόμη τους εαυτούς μας ευλογημένους; Είναι ο Θεός ή όσα πετυχαίνουμε μόνοι μας που μας κάνουν να χαιρόμαστε; Τι θα γινόταν αν βρισκόμασταν στη θέση του Ιωάννη του Βαπτιστή; Ή του Αποστόλου Παύλου; Αν βρισκόμασταν στη φυλακή χωρίς να έχουμε κάνει τίποτε κακό, θα παρέμενε η χαρά μας; Θα έπρεπε, αν το Άγιο Πνεύμα ζει και εργάζεται στις καρδιές μας. Η Βίβλος λέει ότι μπορούμε να υποφέρουμε με χαρά!
Πριν από χρόνια, ένας συνάδελφός μου ήταν χαρούμενος άνθρωπος. Είχε μια ωραία ζωή. Υπήρχε ένα πρόβλημα—δεν πίστευε ότι υπάρχει Θεός. Μιλούσαμε μέρα με τη μέρα. Μου έλεγε συνεχώς πόσο ευτυχισμένος ήταν και ότι δεν χρειαζόταν να είναι κανείς Χριστιανός για να είναι ευτυχισμένος. Μιλούσε για την ωραία ζωή του, όλα όσα κατείχε, την καλή του δουλειά, την ωραία οικογένειά του. Το ενδιαφέρον είναι ότι πράγματι φαινόταν ευτυχισμένος.
Του έλεγα ότι η αληθινή ευτυχία δεν προέρχεται από τα πράγματα που κατέχουμε ή από τη θέση στην οποία βρισκόμαστε, αλλά εκείνος απλώς διαφωνούσε. Επίσης δήλωνε ότι ζούσε καλύτερη ζωή από τους περισσότερους Χριστιανούς που ήξερε. Έλεγε ακόμη ότι δεν θύμωνε όπως οι περισσότεροι Χριστιανοί και ότι μπορούσε να ελέγχει τον εαυτό του. Προσπαθούσα να τον πείσω ότι ήταν εξαπατημένος. Κάποιες φορές νόμιζα πως άρχιζα να τον πείθω, αλλά αργότερα φαινόταν πως απείχα πολύ από το να τον πείσω. Μια μέρα παραδέχτηκε με σοβαρότητα ότι φαινόμουν διαφορετικός από τους περισσότερους Χριστιανούς που είχε γνωρίσει στο παρελθόν, αλλά και πάλι αυτό δεν ήταν αρκετό.
Έφυγα από εκείνη τη δουλειά και έχασα την επαφή μαζί του. Πρόσφατα συνάντησα έναν άλλο πρώην συνάδελφό μου. Αμέσως σκέφτηκα τον φίλο μου και ρώτησα πώς ήταν. Με κοίταξε παράξενα και με συγκλόνισε βαθιά όταν είπε: «Αυτοκτόνησε».
Ο διάβολος θέλει να αγαπάμε τη ζωή μας—είναι τόσο απλό. Όταν αγαπάμε τη ζωή μας, εστιάζουμε σ’ αυτήν, την έχουμε πολύτιμη. Το τελευταίο πράγμα που θέλουμε είναι να χάσουμε τη ζωή μας, ακόμη κι αν είναι για κάτι αιώνιο.
Όταν ήμουν στους Πεζοναύτες, μας θύμιζαν συνεχώς ότι η ζωή μας δεν είχε την πρώτη θέση· την είχε η πατρίδα μας. Υπάρχουν πολλοί νέοι που βάζουν πρώτη την πατρίδα τους. Πολλοί έχουν πάει και έχουν δώσει τα πάντα· πολλοί έχουν πεθάνει.
Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ιάπωνες προσπαθούσαν να πλησιάσουν κρυφά ένα ατομικό όρυγμα όπου βρίσκονταν στρατιώτες και να ρίξουν μέσα μια χειροβομβίδα. Πολλές φορές η κατάληξη δεν ήταν αυτή που ήθελαν οι Ιάπωνες, γιατί κάποιος έπεφτε πάνω στη χειροβομβίδα, απορροφώντας την έκρηξη. Χιλιάδες έδωσαν τη ζωή τους για να σώσουν τους φίλους τους και να υπερασπιστούν την πατρίδα τους. Αλλά να είστε βέβαιοι ότι, αν οι προτεραιότητές τους δεν ήταν στη σωστή σειρά (πρώτα η πατρίδα και μετά ο εαυτός τους), δεν θα το είχαν κάνει.
Αν σήμερα, στην Αμερική, κάποιος ρίσκαρε τη ζωή του για χάρη του ευαγγελίου, θα τον χαρακτήριζαν ανόητο, απερίσκεπτο και ανώριμο. Αλλά τι λέμε για τόσους πριν από εμάς—εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι τα ίδια πράγματα που λέμε ότι πιστεύουμε σήμερα; Και τι γίνεται με τους χιλιάδες σήμερα που βάζουν τη ζωή τους σε κίνδυνο σε άλλες χώρες—είναι ανόητοι; Ας δούμε ένα πολύ ξεκάθαρο παράδειγμα στις Πράξεις.
Καθώς μέναμε εκεί αρκετές ημέρες, κατέβηκε από την Ιουδαία ένας προφήτης που λεγόταν Άγαβος. Όταν ήρθε σ’ εμάς, πήρε τη ζώνη του Παύλου, έδεσε τα δικά του χέρια και πόδια και είπε: Αυτά λέει το Άγιο Πνεύμα: Έτσι θα δέσουν οι Ιουδαίοι στην Ιερουσαλήμ τον άνθρωπο στον οποίο ανήκει αυτή η ζώνη και θα τον παραδώσουν στα χέρια των εθνικών. Όταν τα ακούσαμε αυτά, τόσο εμείς όσο και οι άνθρωποι του τόπου τον παρακαλούσαμε να μην ανέβει στην Ιερουσαλήμ. Τότε ο Παύλος απάντησε: Γιατί κλαίτε και μου ραγίζετε την καρδιά; Εγώ είμαι έτοιμος όχι μόνο να δεθώ, αλλά και να πεθάνω στην Ιερουσαλήμ για το όνομα του Κυρίου Ιησού. –Πράξεις 21:10-13.
Τι θα σκεφτόμασταν για τις πράξεις του Παύλου σήμερα; Ο Παύλος πήγε στην Ιερουσαλήμ και γρήγορα συνελήφθη, χτυπήθηκε και φυλακίστηκε. Ήταν η αρχή του τέλους για τον αγαπητό μας αδελφό. Μεταφέρθηκε από φυλακή σε φυλακή και τελικά κατέληξε στη Ρώμη, όπου αποκεφαλίστηκε. Τι νομίζετε ότι σκέφτηκαν εκείνοι που προσπάθησαν να τον πείσουν να μην πάει στην Ιερουσαλήμ; Νομίζετε ότι τον είπαν ανόητο; Κούνησαν αποδοκιμαστικά το κεφάλι και είπαν: «Του είπα να μην πάει!»;
Δεν μπορούμε να ξέρουμε με βεβαιότητα. Ωστόσο, είμαι σίγουρος ότι ο Παύλος απλώς έβαζε πρώτα τη βασιλεία του Χριστού· η ζωή του δεν είχε σημασία. Υπάκουε στον Θεό, και ο Θεός του είχε πει να πάει.
Όταν αγαπάμε τη ζωή μας, είναι πολύ δύσκολο να είμαστε αποτελεσματικοί μαθητές του Κυρίου Ιησού. Καταλήγουμε να εγκαταλείπουμε το κάλεσμα του Θεού και έπειτα παγιδευόμαστε στην προσπάθεια να ζήσουμε τη χριστιανική ζωή μόνοι και χωρίς τον Θεό—χωρίς πνευματική βοήθεια από ψηλά, με αποτέλεσμα να απέχουμε πολύ από τον στόχο.
Είναι ειρωνικό ότι μόνο όταν τα εγκαταλείψουμε όλα, συμπεριλαμβανομένης της ζωής μας, θα βρούμε αληθινή ειρήνη και σκοπό στη ζωή μας. Και όταν αγαπάμε τη ζωή μας, τότε είναι που θα τη χάσουμε.
Σηκωθείτε, ω άγιοι του Θεού!
Αφήστε πια τα λιγότερο σημαντικά.
Δώστε καρδιά και ψυχή και νου και δύναμη
Για να υπηρετήσετε τον Βασιλιά των βασιλέων.Σηκωθείτε, ω άγιοι του Θεού!
Η βασιλεία αργεί πολύ.
Φέρτε την ημέρα της αγάπης που μοιάζει με του Χριστού
Και βάλτε τέλος στη νύχτα του κακού.Υψώστε ψηλά τον σταυρό του Χριστού!
Περπατήστε εκεί που πάτησαν τα πόδια Του.
Με τον Υιό του Ανθρώπου να σας οδηγεί εμπρός,
Σηκωθείτε, ω άγιοι του Θεού!
Ας σηκωθούμε, ως λαός του Θεού, και ας αρχίσουμε να αφήνουμε πίσω μας τα λιγότερο σημαντικά, με το βλέμμα μας στα ουράνια, όχι στα πράγματα αυτής της γης. Ναι, θα ξεχωρίσουμε· θα μας χαρακτηρίσουν ανόητους και πολλά άλλα. Ωστόσο, θα τραβήξουμε ξανά την προσοχή του Θεού και οι φωτιές της πνευματικής αναζωπύρωσης θα ανάψουν και πάλι!
