Daar word gesê dat in die 1500's, ná die doop, die Anabaptiste gemiddeld net 27 dae geleef het. Hulle is gejaag en vermoor. Hulle het een ding besef—die bediening van Christus sou hulle sekerlik alles kos. Hulle het die gerief van maklike lewe verlaat; hulle het dit alles verlaat. Dit kon ook ’n soortgelyke situasie gewees het toe Jesus op die aarde gewandel het, of kort nadat Hy gedood is.
…en Hy het omgedraai en vir hulle gesê: As iemand tot My wil kom en haat nie sy vader en moeder en vrou en kinders en broers en susters, ja, ook sy eie lewe nie, kan hy nie my leerling wees nie. En wie nie sy kruis dra en My nakom nie, kan nie my leerling wees nie. Want wie van julle wil ’n toring bou, sit nie eers neer en bereken die koste, of hy genoeg het om dit te voltooi nie? Anders, nadat hy die fondament gelê het en nie kan voltooi nie, begin almal wat dit sien, hom bespot en sê: Hierdie man het begin bou en kon dit nie voltooi nie. Of watter koning, wat teen ’n ander koning oorlog gaan maak, sit nie eers neer en beraadslaag of hy met tienduisend diegene kan ontmoet wat met twintigduisend teen hom kom nie? Of anders terwyl die ander nog ver is, stuur hy ’n ambassadeur en versoek vredevoorwaardes. Net so kan geen een van julle wat nie al sy besittings verlaat nie, my leerling wees nie – Lukas 14:25-33.
Jesus het duidelik Sy dissipels gevra om die koste te bereken. En hulle moes die koste bereken het, want hulle het getrou alles gegee, insluitend hulle lewens, vir Christus se Koninkryk. Hulle het besef hulle kon die goeie dinge in hierdie lewe hê; tog het hulle ook besef dit sou hulle die goeie dinge in die volgende lewe kos.
En ook almal wat godsalig in Christus Jesus wil leef, sal vervolging ly –2 Timoteus 3:12. As ons na die beloftes kyk wat Jesus ons in Sy Woord oor vervolging gegee het, en dit vergelyk met die lewens van Jesus se volgelinge vandag, kan ons verward raak. En regmatig so.
Wie bewering maak dat hy in Hom bly, behoort self ook so te wandel soos Hy gewandel het –1 Johannes 2:6. Jesus sê ons moet wandel soos Hy gewandel het; Hy sê ons moet Hom volg.
Hoe het Hy gewandel? Ons weet dat Jesus geen plek gehad het om Sy hoof op te lê nie—dit was hoe Hy dit wou hê. Ons weet dat Jesus kon gekies het om te woon waar en hoe Hy wou. Hy het inderdaad beheer oor die hele wêreld gehad, tog is Hy verag en verwerp deur die wêreld en sy stelsel. Toe Hy gepreek het, wou mense hulle hande op Hom lê; hulle wou Hom doodmaak. Hy was nie ’n populêre persoon nie; Hy het min vriende gehad. In werklikheid het Hy nie ingepas nie, en Hy het nie lank gebly nie. Drie jaar nadat Sy bediening begin het, is Hy gedood. …Hy is saam met die oortreders getel – Markus 15:28.
Wat van Sy volgelinge vandag? Wandel hulle soos Hy gewandel het? En indien nie, waarom nie?
Ons lees van die kinders van Israel wat deur die wildernis trek. Hulle het geveg en die stede op hulle pad oorwin en almal in die proses gedood. Ons lees baie berigte hoe God die kinders van Israel beveel het om al die vyand te vernietig, ook die vroue en kinders. Die volgende is een so ’n rekening van baie.
So het die HERE, ons God, ook Og, die koning van Bashan, en al sy volk in ons hande oorgelewer: en ons het hom geslaan, totdat geen oorblywendes aan hom oor was nie. En ons het al sy stede destyds verower; daar was geen stad wat ons nie van hulle verower het nie, sestig stede, die hele streek van Argob, die koningskap van Og in Bashan. Al hierdie stede was omhein met hoë mure, hekke en sluitings; behalwe onomheinde dorpe, baie van hulle. En ons het hulle volkome uitgeroei, soos ons ook aan Sihon, die koning van Heshbon, gedoen het, deur die mans, vroue en kinders van elke stad volkome te vernietig – Deuteronomium 3:3-6.
Ons lees sulke rekords in die Skrif, en dit kan ons laat wegkruip. Dit is amper asof die lewe self nie belangrik was nie. Selfs in die Nuwe Testament lyk dit asof die dood nie so ’n groot saak was nie. Mense het geleef en mense het gesterf.
Die eerste week nadat ons na Haïti verhuis het, het ek deur die stad gery. Skielik, net voor my siening, het ek ’n man in die straat sien lê. Bloed het die pad af geloop en in ’n laer plek opgehoop—hy was dood. Ek was geskok. Maar wat my die meeste geskok het, was dat niemand dit hardlykse opgemerk het nie. Mense het honderde te wyte uitgeroer en besig verby hom geloop, sonder om eers na die man te kyk—niemand het omgegee nie.
Oor die volgende ses jaar het ons baie dooies of sterwendes gesien—dit het ’n normale tafereel geword.
As dit hoe dit in Bybelse tye was, en dit steeds so is vandag in baie lande van die wêreld, dalk is ons die wat buite die norm is? Miskien ag ons die lewe hoër as wat God dit ag. Miskien is ons onder diegene waarvan Jesus gepraat het toe Hy gesê het—Hy wat sy lewe liefhet, sal dit verloor; en hy wat sy lewe haat in hierdie wêreld, sal dit bewaar tot die ewigheid – Johannes 12:25.
Met die sweet van jou aangesig sal jy jou brood eet, totdat jy tot die grond terugkeer; want uit dit is jy geneem: want stof is jy, en tot stof sal jy terugkeer – Genesis 3:19. Ons is uit die stof geskape, en na ’n paar kort jare keer ons terug na daardie stof.
En julle weet nie wat môre sal wees. Wat is julle lewe? Dit is tog ’n damp wat skyn vir ’n tydjie en dan verdwyn – Jakobus 4:14. Die Bybel noem ons lewe ook ’n damp.
Ons weet almal wat daarna gebeur—die oordeel, en dan die ewigheid. Waarom gee ons dan so baie om oor hierdie lewe? Miskien is dit ’n Amerikaanse probleem of ’n westerse probleem.
Dit is duidelik dat Amerikaners as ’meer waardevol’ beskou word as meeste ander nasionaliteite. As jy ’n Amerikaan in ’n ontwikkelende land is, word jy soos ’n koning verhef. As iets met ’n Amerikaan gebeur, maak dit gou kopkrante nuus. Ek het eens bo die liggame van twee vermoorde mans gestaan. Een van hulle naby vriende het daar bygestaan, so ek het hom gevra hoe dit met hom gaan. Hy het sy skouers opgehaag en gesê, “Dit is die lewe”.
Waarom beteken lewe dus so baie vir ons Amerikaners? Die antwoord is eenvoudig. Ons kan byna enigiets verkry wat ons wil hê; geld is maklik om te kry, en ons kan lewe soos ons wil. Ons kan elke dag in plesier leef. Ons gaan na die winkel en koop wat ons wil, wanneer ons wil—ons kry dit op ons manier. Dit is net hoe dit is; vir die meeste van ons is dit alles wat ons nog ooit geken het—the lewe van oorvloed. Hoe beïnvloed dit ons?
Hierdie tipe lewe maak dit besonder moeilik om “alles te gee” vir Christus. Dit maak dit moeilik om Jesus se opdrag te gehoorsaam—Gaan julle in die hele wêreld en verkondig die evangelie aan alle mense – Markus 16:15. Dit maak dit moeilik om saam met die apostel Paulus te sê, Want my lewe is Christus en my sterwe is wins – Filippense 1:21. In werklikheid maak dit dit moeilik om ’n Christen te wees.
Toe Jesus gesê het… Want een wie sy lewe wil bewaar, sal dit verlore maak; en wie sy lewe verloor ter wille van My, sal dit vind – Matteus 16:25, wat het Hy bedoel? Kon dit letterlik beteken wat dit sê: dat as jy jou eie lewe liefkry, jy Christus nie effektief kan volg nie, sodat jy uiteindelik jou lewe sal verloor?
Kan jy na die verlore gaan en die gerief van hierdie lewe verlaat as dit daardie gerief is waarna jy streef en vir wie jy leef? Dit is onwaarskynlik. Wat ons het, is “ge-Amerikaniseerde” Christene wat slegs na die sendingveld sal gaan as hulle hul geriewe saam kan neem. Dit produseer ryk, gerieflike sendelinge wat, ondanks hulle beste pogings, die verlore nie kan wen nie; inteendeel, hulle maak hulle jaloers. Kan ons na die stede gaan en die evangelie aan die verlore verkondig soos soveel voor ons gedoen het? Kan ons tyd neem om die tienduisende te leer en te dissiplineer wat soek? As ons ons lewens liefhet, sal ons dit waarskynlik nie doen nie, want daar is te veel om te verloor en dit is ’n vermorsing van goeie talente en geleenthede. God help ons.
Wanneer ons leef om die vlees te behaag en ons het ons lewens uitgewerk, is dit moeilik vir God om ons te gebruik. Ons is opgeblase. Ons neig om te glo dat God ons geseën het as gevolg van al ons besittings en ons status; maar is dit nie die welvaartsleer nie? Wat as dit verander het? Sou ons ons nog steeds as geseënd beskou? Is dit God of ons eie doen wat ons vreugde veroorsaak? Wat as ons onsself in Johannes die Doper se skoene bevind? Of die apostel Paulus se? As ons in die tronk sit omdat ons niks verkeerds gedoen het nie, sou ons vreugde bly? Dit behoort so te wees as die Heilige Gees in ons harte woon en werk. Die Bybel sê ons kan vreugdevol ly!
Jare gelede was ’n medewerker van my ’n gelukkige man. Hy het ’n aangename lewe gehad. Daar was een probleem—hy het nie geglo daar is ’n God nie. Ons het dag na dag gesels. Hy het voortdurend vir my gesê hoe gelukkig hy was en dat ’n mens nie ’n Christen hoef te wees om gelukkig te wees nie. Hy het gepraat oor sy goeie lewe, alles wat hy besit het, sy goeie werk, sy aangename familie. Interessant genoeg het hy regtig lyk of hy gelukkig was.
Ek het vir hom gesê dat ware geluk nie van die goed kom wat ons besit nie of die posisie waarin ons ons bevind nie, maar hy het net verskil van mening. Hy het ook beweer dat hy ’n beter lewe as die meeste Christene wat hy geken het, gelei het. Hy het ook gesê hy raak nie so kwaad soos die meeste Christene en kon homself beheer nie. Ek het probeer hom oortuig dat hy mislei was. Soms sou ek dink ek maak vordering met hom, en later sou dit lyk of ek ver van hom af was. Een dag het hy ernstig erken dat ek skynbaar anders was as die meeste Christene wat hy in die verlede geken het, maar dit was steeds nie genoeg nie.
Ek het daardie werk verlaat en kontak met hom verloor. Onlangs het ek ’n ander voormalige kollega raakgeloop. Ek het vinnig aan my vriend gedink en gevra hoe dit met hom gaan. Hy het my vreemd aangekyk en my tot in die kern geskok toe hy gesê het, “Hy het selfmoord gepleeg”.
Die duiwel wil hê ons moet ons lewe liefhet—so eenvoudig is dit. Wanneer ons ons lewe liefhet, fokus ons daarop, ons koester dit. Die laaste ding wat ons wil doen, is om ons lewe te verloor, selfs al is dit vir iets ewigs.
Toe ek by die Mariniers was, het hulle ons voortdurend herinner dat ons lewens nie nommer een was nie; ons land was. Daar is baie jong mans wat hul land eerste stel. Baie het gegaan en alles gegee; baie het gesterf.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Japannese probeer om stil-stil by ’n loopgraaf met soldate nader te sluip en ’n granaat in te gooi. Baie kere het dit nie gegaan soos die Japannese wou nie, want iemand het op die granaat gespring en die ontploffing geabsorbeer. Duisende het hulle lewens gegee om hulle vriende te red en hul land te verdedig. Maar wees seker, as hulle prioriteite nie in orde was nie (land eerste, voor hulself), sou hulle dit nie gedoen het nie.
As iemand vandag, in Amerika, sy lewe vir die evangelie sou waag, sou hy as dwaas, roekeloos en onvolwassen gestempel word. Maar wat sê ons oor soveel voor ons—diegene wat hulle lewens gegee het terwyl hulle staan vir dieselfde dinge wat ons vandag sê ons glo? En wat van die duisende vandag wat hul lewens op die spel sit in ander lande—is hulle dwaas? Kom ons kyk na ’n baie duidelike voorbeeld in Handelinge.
En terwyl ons daar baie dae vertoef het, het ’n sekere profeet van Judea, met die naam Agabus, na ons afgekom. En toe hy by ons kom, het hy Paulus se gordel geneem en sy eie hande en voete gebind en gesê: So spreek die Heilige Gees dat die Jode in Jerusalem die man wat hierdie gordel het, sal bind en hom in die hande van die heidene sal uitlewer. En toe ons dit gehoord het, het ons en die inwoners van daardie plek hom be smeek om nie na Jerusalem op te gaan nie. Toe het Paulus geantwoord: Waarom huil julle en breek julle my hart? Want ek is gereed nie net om gebind te word nie, maar ook om in Jerusalem te sterf ter wille van die Naam van die Here Jesus. – Handelinge 21:10-13.
Wat sou ons van Paulus se optrede vandag dink? Paulus het na Jerusalem gegaan en is gou gevange geneem, geslaan en in die tronk gesit. Dit was die begin van die einde vir ons liewe broer. Hy is van tronk na tronk oorgeplaas en het uiteindelik in Rome geëindig waar hy onthoof is. Wat dink jy het diegene wat probeer het om hom te oortuig om nie na Jerusalem te gaan nie, gedink? Dink jy hulle het hom ’n dwaas genoem? Het hulle hulle kop geskud en gesê: “Ek het hom gesê om nie te gaan nie!”?
Ons kan nie seker weet nie. Maar ek is seker dat Paulus eenvoudig Christus se koninkryk eerste gestel het; sy lewe het nie saak gemaak nie. Hy het God gehoorsaam, en God het hom gesê om te gaan.
Wanneer ons ons lewens liefhet, is dit baie moeilik om ’n effektiewe leerling van die Here Jesus te wees. Ons eindig deur God se roeping te verlaat en dan sit ons vas om die christelike lewe alleen te leef, en sonder God—geen geestelike hulp van bo nie, wat veroorsaak dat ons ver onder die merk faal.
Dit is ironies dat net wanneer ons alles, insluitend ons lewens, prysgee, ons ware vrede en doel in ons lewens sal vind. En wanneer ons ons lewens liefhet, is dit wanneer ons dit sal verloor.
Staan op, o heiliges van God!
Wees klaar met mindere dinge.
Gee hart en siel en verstand en krag
Om die Koning van konings te dien.Staan op, o heiliges van God!
Die koninkryk vertraag lank.
Bring die dag van Christus-agtige liefde in
En beëindig die nag van onreg.Lig hoog die kruis van Christus!
Loop daar waar Sy voete getree het.
Gelei vorentoe deur die Seun van die Mens,
Staan op, o heiliges van God!
Kom ons staan op, as God se volk, en begin klaar wees met mindere dinge, met ons oog op die dinge daarbo, nie op die dinge van hierdie aarde nie. Ja, ons sal uitstaan; ons sal as dwaas en baie ander dinge bestempel word. Tog sal ons weer God se aandag trek en die vlamme van herlewing sal weer brand!
