Στο τέλος μιας σύντομης επίσκεψης στον αδελφό μου και την οικογένειά του, το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Νότια Καρολίνα, αποχαιρετιστήκαμε για τελευταία φορά τρώγοντας αργά το βράδυ στο τοπικό McDonald’s. Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα το γρήγορο φαγητό — και ειδικά τα McDonald’s — αλλά, έχοντας μπροστά μας ένα ταξίδι 13 ωρών για την επιστροφή στο σπίτι, συμφωνήσαμε με τον αδελφό μου ότι θα ήταν ένα ωραίο φινάλε για όλα τα παιδιά μας.
Ο αδελφός μου κι εγώ μεγαλώσαμε έχοντας εντελώς αντίθετες απόψεις στα πνευματικά ζητήματα: εκείνος ήταν αγνωστικιστής οπαδός της εξέλιξης κι εγώ δήλωνα φονταμενταλιστής. Φαινόταν πως διαφωνούσαμε σχεδόν για τα πάντα. Κοιτάζοντας πίσω, μετανιώνω για τις περισσότερες από εκείνες τις συζητήσεις που κάναμε στα παιδικά μας χρόνια. Αν μη τι άλλο, νομίζω πως, επειδή διαφωνούσα τόσο συχνά μαζί του με σαρκικό τρόπο, τον έσπρωξα ακόμη περισσότερο στις άθεες πεποιθήσεις του. Όμως τώρα, σχεδόν 25 χρόνια αργότερα, βρισκόμασταν εδώ με τις συζύγους και τα παιδιά μας, κοιτάζοντας τις εντελώς διαφορετικές πορείες που είχαν πάρει οι ζωές μας.
Νωρίτερα εκείνη την ημέρα είχαμε επιτέλους ξεπεράσει τα επιφανειακά και μπόρεσα να τον ρωτήσω πώς αισθανόταν για τον Θεό. Τον ρώτησα ποιες, κατά τη γνώμη του, θα ήταν οι συνέπειες αν μεγάλωνε τα παιδιά του σε ένα περιβάλλον εντελώς στερημένο από τον Θεό. Έπειτα συνεχίσαμε τη συζήτηση: εκείνος επανέλαβε τα παλιά του επιχειρήματα κι εγώ πρόβαλα τη συνηθισμένη απολογητική μου ενάντια στους ισχυρισμούς της «Θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης» και της εξέλιξης. Από εκεί περάσαμε στη δυσπιστία του απέναντι στην «οργανωμένη θρησκεία» και στην απέχθειά του για τους υποκριτές που πηγαίνουν στην εκκλησία. Κατέληξε λέγοντας ότι αναζητούσε έναν Χριστιανισμό πιο πειστικό από εκείνον που διδασκόταν παραδοσιακά. Είχε διαβάσει αρκετά από τη Βίβλο ώστε να θεωρεί το μεγαλύτερο μέρος της «απλοϊκό» και αναζητούσε μια πίστη που «θα μπορούσε να συνδυάσει την επιστήμη με τη θρησκεία». Με λίγα λόγια, είπε ότι ήθελε μια «λογική θρησκεία». Η ιδέα ενός άγιου και ηθικού Θεού, που απαιτεί την τήρηση νόμων, του φαινόταν μεσαιωνική. Ήθελε έναν θεό που να μπορεί κανείς να δει και να περιγράψει με σαφήνεια.
Αργότερα, προβληματισμένος από τη συζήτησή μας, μίλησα γι’ αυτήν με τη σύζυγό μου. Μου είπε ότι την ανησυχούσε το γεγονός πως στη ζωή τους δεν φαινόταν να υπάρχει αίσθηση πνευματικής ανάγκης. Φοβόταν ότι, μέχρι να υπάρξει αυτή, τα λόγια μας πιθανότατα θα ήταν μάταια. Μας συνέστησε να συνεχίσουμε να προσευχόμαστε με μεγαλύτερη επιμονή, ώστε να γεννηθεί αυτή η πείνα στις ψυχές τους.
Όμως τώρα, στο τέλος της επίσκεψής μας, καθώς καθόμουν εκεί ψάχνοντας απεγνωσμένα τα τελευταία μου λόγια και παλεύοντας με τις προφανείς προσβολές και τους αποτυχημένους συμβιβασμούς του Σαββατοκύριακου, έβαλα το χέρι μου στο Happy Meal του τετράχρονου παιδιού μου και έβγαλα το «παιχνιδάκι» που έγραφε «Λευκή Μάγισσα». Το θέμα ήταν από τη νεότερη κοσμική εισβολή της Disney, τη «Νάρνια». Κοιτάζοντας γύρω μου, παρατήρησα ξαφνικά ότι όλος ο χώρος ήταν γεμάτος με μεγάλες εικόνες από λιοντάρια, μάγισσες και ντουλάπες.
Η «Νάρνια» είναι η τελευταία κινηματογραφική επιτυχία της Walt Disney. Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο Το λιοντάρι, η μάγισσα και η ντουλάπα, που έγραψε ο C. S. Lewis το 1950. Ρώτησα τον αδελφό μου αν είχαν δει την ταινία και, φυσικά, την είχαν δει. Έτσι άρχισα να συζητώ μερικές από τις πεποιθήσεις και τις πρακτικές του C. S. Lewis. Έχοντας διαβάσει πολλά έργα του Lewis, μπήκα στον πειρασμό να χρησιμοποιήσω την πνευματική προσέγγισή του στον Χριστιανισμό σαν ένα είδος θρησκείας που ο αδελφός μου ίσως τελικά να αποδεχόταν... αλλά έπρεπε να σταματήσω τον εαυτό μου. Όπως είπε η σύζυγός μου, αν δεν υπάρχει αίσθηση ανάγκης, τι νόημα έχει; Έπρεπε να δει ότι ήταν αμαρτωλός και είχε ανάγκη από σωτήρα, όχι απλώς να προσθέσει έναν ψυχολογικό Χριστιανισμό στην ήδη «εκλεπτυσμένη» φιλοσοφική νοοτροπία του. Έτσι, μαζέψαμε τα παιδιά, τους είπαμε να πετάξουν τις μάγισσες στον κάδο απορριμμάτων και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για την Πενσιλβάνια.
Στις 13 ώρες της διαδρομής για το σπίτι, σκεφτόμουν πολύ τον C. S. Lewis και αναρωτιόμουν γιατί γίνεται τώρα τόσο δημοφιλής. Σκέφτηκα την επιθυμία του αδελφού μου για μια σχετική, ορθολογική και σύγχρονη θρησκεία και κατέληξα στο συμπέρασμα πως δεν ήταν ο μόνος. Τον τελευταίο καιρό φαίνεται ότι το Χόλιγουντ έχει αντιληφθεί τα πιθανά κέρδη που μπορεί να αποκομίσει από ανυποψίαστους ευαγγελικούς και καθολικούς Χριστιανούς. Η ταινία «Τα Πάθη» σημείωσε εισπρακτικά ρεκόρ και έκτοτε πολλές μικρότερες εταιρείες παραγωγής ταινιών έχουν συμμετάσχει στην προσπάθεια να κερδίσουν τα χρήματα των ευαγγελικών και καθολικών. Ο παλιός κυνηγός χρυσού Walt Disney δεν είναι καθόλου άπειρος σε αυτές τις τακτικές και είναι παλιός εχθρός του Χριστιανισμού και του Σταυρού. Ο Wes Penre, ο οποίος προειδοποιεί για την επιρροή πολλών μυστικών εταιρειών, λέει: «Ο Walt Disney ήταν Ελευθεροτέκτονας 33ου βαθμού και αποκρυφιστής. Πίσω από όλα εκείνα τα κινούμενα σχέδια, τα περιοδικά, τις ταινίες κ.λπ. κρύβεται μια ατζέντα που σκοπό έχει να διαφθείρει το μυαλό των παιδιών μας. Οι παραγωγές της Disney, όλα αυτά τα χρόνια, είναι γεμάτες μασονικούς συμβολισμούς, αποκρυφιστικές νύξεις, φανερές και υπόγειες, έλεγχο του νου και κατήχηση. Προετοιμάζει τις νεότερες γενιές μας για τη Νέα Παγκόσμια Τάξη και τους παρουσιάζει τη μαγεία (τη μαύρη μαγεία) ως κάτι “κουλ”».
Το ότι η Disney έχει ατζέντα εναντίον του συντηρητικού Χριστιανισμού δεν είναι κάτι καινούργιο. Αυτό που με εκπλήσσει τώρα είναι η ευρεία αποδοχή που έχει γνωρίσει ο C. S. Lewis μέσω της Disney. Μπείτε σε οποιοδήποτε χριστιανικό βιβλιοπωλείο, ξεφυλλίστε σχεδόν οποιονδήποτε κατάλογο χριστιανικών βιβλίων ή επισκεφθείτε έναν ιστότοπο χριστιανικών βιβλίων και θα δείτε παντού τη Νάρνια και τον C. S. Lewis. Ο C. S. Lewis δεν υπήρξε ποτέ τόσο δημοφιλής! Τι πίστευε, όμως, ο C. S. Lewis; Και τι ακριβώς διδάσκει στα παιδιά μας και σε άλλους μέσα από τα βιβλία του και τις ταινίες που ακολούθησαν;
Ο Clive Staples Lewis ήταν ένθερμος διανοητικός άθεος στο πρώτο μέρος της ζωής του. Δίδαξε λογοτεχνία στην Οξφόρδη από το 1925 έως το 1954 και μεσαιωνική και αναγεννησιακή λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ από το 1954 έως το 1963. Ωστόσο, μετά το 1954 ασχολήθηκε κυρίως με τη συγγραφή. Ισχυρίστηκε ότι στη ζωή του συνέβη μια αλλαγή, η οποία τον οδήγησε να αρχίσει να πιστεύει στον Θεό και να εγκαταλείψει την αθεΐα. Έγραψε πολλά βιβλία υπερασπιζόμενος τη δική του άποψη για τον Χριστιανισμό. Ένα από τα δημοφιλέστερα βιβλία του, το Απλός Χριστιανισμός, ήταν ουσιαστικά μια χριστιανική υπεράσπιση απέναντι στους ισχυρισμούς της αθεΐας. Ωστόσο, αυτό για το οποίο είναι πιθανότατα πιο γνωστός είναι μια σειρά βιβλίων φαντασίας με μαγεία, που ονομάζεται Τα Χρονικά της Νάρνια και τα οποία υποτίθεται ότι είναι γεμάτα κρυφά χριστιανικά μηνύματα και υπονοούμενα.
Ο C. S. Lewis έγινε αρχικά δημοφιλής σε μια εποχή κατά την οποία η επιστήμη, η ψυχολογία, ο σχετικισμός και ο κυνισμός στρέφονταν όλο και πιο έντονα εναντίον της εκκλησίας. Όπως και ο αδελφός μου, πολλοί άνθρωποι τότε έχαναν την πίστη τους στο απλοϊκό μήνυμα της Βίβλου. Η επιστήμη αναπτυσσόταν εκθετικά και η εκκλησία έχανε καθημερινά έδαφος. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια, η εκκλησία άρχισε να αναζητά μια «λογική» πίστη που θα μπορούσε να εξηγηθεί επιστημονικά. Σε αυτό το σκηνικό εμφανίστηκε ο διακεκριμένος άθεος και διανοούμενος C. S. Lewis, ισχυριζόμενος ότι είχε ασπαστεί τον Χριστιανισμό. Άρχισε να γράφει βιβλία, να συμμετέχει σε συζητήσεις και να δίνει σεμινάρια για τον Χριστιανισμό σε όλο τον κόσμο. Ο κόσμος αιφνιδιάστηκε κάπως από την πνευματική του προσέγγιση και, το 1947, το πρόσωπό του εμφανίστηκε ακόμη και στο εξώφυλλο του περιοδικού Time, το οποίο τον αποκάλεσε «απόστολο των σκεπτικιστών». Ωστόσο, αντίθετα από τους αποστόλους της αρχαιότητας, οι οποίοι επέπλητταν την κοινωνία και τη θρησκευτική δομή της εποχής τους κηρύττοντας ένα ασυμβίβαστο ευαγγέλιο, φοβάμαι πως ο C. S. Lewis άφησε το απλό Ευαγγέλιο να νοθευτεί στην προσπάθειά του να κερδίσει τους διανοούμενους. Το να μιλά κανείς για άγια πράγματα με ανίερο τρόπο μπορεί να είναι πολύ επιζήμιο. Με την εικόνα του ανθρώπου που καπνίζει πούρα και πίνει μπίρα καθώς συζητούσε χριστιανικά θέματα, πιστεύω ότι συχνά παρουσίαζε πολλά άγια δόγματα της Βίβλου σαν απλές εσωτερικές λεπτομέρειες και μοντέρνους διαλόγους.
Ένα από τα δυσκολότερα πράγματα για τους διανοούμενους είναι να αποδεχτούν την ιδέα που ακούγεται στενόμυαλη και εγωκεντρική, ότι ο Χριστιανισμός είναι ο μόνος δρόμος προς τον Παράδεισο. Ο Ιησούς είπε: «Εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή· κανείς δεν έρχεται στον Πατέρα παρά μόνο μέσω εμού (Ιωάννης 14:6)». Επειδή βρίσκονταν σε πλήρη αντίθεση με μια τόσο αποκλειστική ιδέα, οι σκεπτικιστές και οι διανοούμενοι χάρηκαν όταν διάβασαν στο βιβλίο του C. S. Lewis Απλός Χριστιανισμός ότι κάποιοι ειδωλολάτρες μπορεί να ανήκουν στον Θεό χωρίς να το γνωρίζουν. Έγραψε: «Υπάρχουν άνθρωποι σε άλλες θρησκείες, τους οποίους η μυστική επιρροή του Θεού οδηγεί να επικεντρώνονται σε εκείνα τα μέρη της θρησκείας τους που συμφωνούν με τον Χριστιανισμό και οι οποίοι έτσι ανήκουν στον Χριστό χωρίς να το γνωρίζουν. Για παράδειγμα, ένας καλοπροαίρετος βουδιστής μπορεί να οδηγηθεί να επικεντρώνεται όλο και περισσότερο στη βουδιστική διδασκαλία για το έλεος και να αφήνει σε δεύτερο πλάνο —παρότι μπορεί ακόμη να λέει ότι πιστεύει— τη βουδιστική διδασκαλία σε ορισμένα σημεία. Πολλοί από τους καλούς ειδωλολάτρες, πολύ πριν από τη γέννηση του Χριστού, μπορεί να βρίσκονταν σε αυτή τη θέση». Όσο στενόμυαλο κι αν φαίνεται, η Βίβλος διδάσκει σαφώς ότι «δεν υπάρχει σωτηρία σε κανέναν άλλον· γιατί δεν υπάρχει άλλο όνομα κάτω από τον ουρανό, δοσμένο στους ανθρώπους, με το οποίο πρέπει να σωθούμε (Πράξεις 4:12)».
Ένα άλλο ζήτημα που δυσκολεύονται να αποδεχτούν οι διανοούμενοι είναι όλη αυτή η συζήτηση για τον Παράδεισο και την Κόλαση. Χρυσάφι, μουσική και στέμματα στον Παράδεισο — φωτιά, σκοτάδι και βασανιστήρια στην Κόλαση — μοιάζουν υπερβολικά με παιδική ιστορία για να είναι λογικά και πιστευτά. Δυστυχώς, ο C. S. Lewis αισθανόταν το ίδιο. Μιλώντας για τον Παράδεισο, διανοητικοποίησε τη βιβλική γλώσσα, λέγοντας: «Όλες οι εικόνες της Γραφής (άρπες, στέμματα, χρυσάφι κ.λπ.) είναι, φυσικά, απλώς συμβολικές προσπάθειες να εκφράσουν το ανείπωτο. Γίνεται λόγος για μουσικά όργανα, επειδή για πολλούς ανθρώπους (όχι για όλους) η μουσική είναι αυτό που γνωρίζουν στην παρούσα ζωή και υποδηλώνει εντονότερα την έκσταση και το άπειρο. Γίνεται λόγος για στέμματα, για να υποδηλωθεί ότι όσοι είναι ενωμένοι με τον Θεό στην αιωνιότητα μετέχουν στη λαμπρότητα, τη δύναμη και τη χαρά Του. Γίνεται λόγος για χρυσάφι, για να υποδηλωθεί η αιωνιότητα του ουρανού (το χρυσάφι δεν σκουριάζει) και η πολύτιμη φύση του».
Όσον αφορά την Κόλαση, αντί να βλέπει κυριολεκτική φωτιά και βασανιστήρια, ο Lewis υπαινίχθηκε ότι η Κόλαση ήταν απλώς μια κατάσταση του νου. Στο Ο μέγας χωρισμός είπε: «...κάθε εγκλεισμός του πλάσματος στο μπουντρούμι του ίδιου του νου του είναι, τελικά, Κόλαση». Αν η Κόλαση διανοητικοποιηθεί, τότε ασφαλώς μάγισσες, δαίμονες και καλικάντζαροι θα θεωρούνταν ακίνδυνη διασκέδαση για τα παιδιά μας. Μου φάνηκε ενδιαφέρον ότι, όταν ρωτήθηκε για τις λεγόμενες «λευκές μάγισσες», ο εκλιπών Anton LaVey, συγγραφέας της Σατανικής Βίβλου και αρχιερέας της Εκκλησίας του Σατανά, χλεύασε αυτή τη διάκριση, λέγοντας: «Στον σατανισμό δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη λευκή και τη μαύρη μαγεία». Είναι θλιβερό όταν δαιμονισμένοι παράφρονες έχουν περισσότερη σοφία και διορατικότητα από πολλούς που δηλώνουν Χριστιανοί.
Η ίδια η Βίβλος, με τόσο απίστευτες ιστορίες όπως ο χωρισμός της Ερυθράς Θάλασσας από τον Μωυσή, ο Νώε και η κιβωτός ή ακόμη και το πύρινο άρμα του Ηλία, είναι απλώς υπερβολικά δύσκολο να τις αποδεχτεί ο σύγχρονος επιστημονικός άνθρωπος. Δυστυχώς, ο Lewis απέρριψε πολλά από αυτά τα ιστορικά γεγονότα ως χριστιανική μυθολογία. Στο Το πρόβλημα του πόνου, ο Lewis έγραψε: «Τρέφω τον βαθύτερο σεβασμό για τους ειδωλολατρικούς μύθους, ακόμη περισσότερο δε για τους μύθους της Αγίας Γραφής». Στο βιβλίο του Στοχασμοί πάνω στους Ψαλμούς, έγραψε: «Επομένως, δεν δυσκολεύομαι καθόλου να αποδεχτώ, για παράδειγμα, την άποψη εκείνων των μελετητών που μας λένε ότι η αφήγηση της Δημιουργίας στη Γένεση προέρχεται από παλαιότερες σημιτικές ιστορίες, οι οποίες ήταν ειδωλολατρικές και μυθικές». Ο Ιησούς όχι μόνο πίστευε ότι αυτές οι ιστορίες ήταν αληθινές, αλλά κήρυττε πως εκείνοι οι άνδρες εξακολουθούσαν να ζουν στον ουρανό και πως ο Θεός εξακολουθούσε να είναι ο Θεός τους. Το Α΄ Κορινθίους 10:11 δηλώνει: «Όλα αυτά συνέβησαν σ’ εκείνους ως παραδείγματα και γράφτηκαν για τη δική μας νουθεσία, εμάς στους οποίους έφτασαν τα τέλη των αιώνων».
Η διάκριση ανάμεσα στους μύθους που έπρεπε να πιστεύει και σε εκείνους που έπρεπε να απορρίψει φαινόταν να αποτελεί αγώνα για τον C. S. Lewis. Σε συνέντευξή του στον Roger Lancelyn Green για το βιβλίο του C. S. Lewis: Μια βιογραφία, ο Lewis μιλούσε για τη δύσκολη περίοδο που πέρασε όταν η σύζυγός του υπέφερε από ασθένεια και είπε: «Δυσκολεύτηκα κάπως να εμποδίσω την Τζόι κι εμένα να ξανακυλήσουμε στον παγανισμό στην Αττική! Στους Δαφνί ήταν δύσκολο να μην προσευχηθώ στον Απόλλωνα τον Θεραπευτή. Αλλά, κατά κάποιον τρόπο, δεν ένιωθε κανείς ότι θα ήταν πολύ λάθος — θα απευθυνόταν απλώς στον Χριστό υπό την όψη του Απόλλωνα».
Όσο μεγάλη επιρροή κι αν άσκησε ο Lewis ως χριστιανός απολογητής, αφού εξετάσει κανείς πολλές από τις πεποιθήσεις του, παραμένει το αμήχανο ερώτημα: ήταν άραγε ο C. S. Lewis Χριστιανός; Πολλές θεμελιώδεις διδασκαλίες φαίνεται να απουσιάζουν από τα έργα του. Μιλώντας για την Εξιλέωση, ο Lewis είπε ότι «ο θάνατος του Χριστού δεν ήταν υποκατάστατο για εμάς, αλλά κάτι παρόμοιο με τη ρωμαιοκαθολική ιδέα της αποθήκευσης της χάρης». Ο εκλιπών Δρ Martyn Lloyd Jones είπε γι’ αυτόν: «Επειδή ο C. S. Lewis ήταν ουσιαστικά φιλόσοφος, η άποψή του για τη σωτηρία ήταν εσφαλμένη σε δύο βασικά σημεία: (1) ο Lewis πίστευε και δίδασκε ότι μπορεί κανείς να οδηγηθεί στον Χριστιανισμό μέσω του ορθού λόγου και (2) ήταν αντίπαλος της θεωρίας της υποκατάστασης και της ποινικής ικανοποίησης για την Εξιλέωση (Christianity Today 20-12-63)».
Ο John MacArthur, σε μια ενδιαφέρουσα μελέτη με τίτλο «Η επίθεση του ανοιχτού θεϊσμού στην Εξιλέωση», επικρίνει την ιδέα του C. S. Lewis για τη σωτηρία, λέγοντας:
...ο άνεμος της επιρροής της [θεολογίας νέου τύπου] φυσάει από κάθε χαραμάδα όταν διαβάζουμε τις ιστορίες από τα Χρονικά της Νάρνια του C. S. Lewis. Ο Lewis δεν ήταν θεολόγος και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι απόψεις του για την αιώνια τιμωρία ήταν ασαφείς. Είχε και άλλες απόψεις που κάνουν τους ευαγγελικούς παλαιού τύπου να ανατριχιάζουν. Αναρωτιέται κανείς, όμως, αν πράγματι θα συμπαθούσε την προσπάθεια των ανοιχτών θεϊστών να δαμάσουν και να μετριάσουν τη θεότητα. …Η ίδια βασική εσφαλμένη παραδοχή αποτέλεσε την αφετηρία της αίρεσης του ανοιχτού θεϊσμού. Οι θεολόγοι νέου τύπου ξεκίνησαν με την παραδοχή ότι ο Θεός δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα αγαθός και φοβερός, κι έτσι προσπάθησαν να Του αφαιρέσουν όποιες ιδιότητες δεν τους άρεσαν. Όπως οι Σοκινιανοί και οι φιλελεύθεροι που προηγήθηκαν, επιδίδονται σε μια παραπλανημένη προσπάθεια να κάνουν τον Θεό «αγαθό» σύμφωνα με έναν ανθρωπιστικό, γήινο ορισμό του «αγαθού». Πλάθουν έναν θεό κατ’ εικόνα τους... Στο τελευταίο βιβλίο της σειράς της Νάρνια, ένας πονηρός πίθηκος ρίχνει ένα δέρμα λιονταριού πάνω σ’ έναν ανόητο γάιδαρο και προσποιείται ότι ο γάιδαρος είναι ο Ασλάν. Πρόκειται για μια σκοτεινή και επικίνδυνη προσποίηση, η οποία τελικά παρασύρει αμέτρητους κατοίκους της Νάρνια. Ο θεός του ανοιχτού θεϊσμού μοιάζει με γάιδαρο μέσα σε ένα δέρμα λιονταριού που δεν του ταιριάζει. Και παρασύρει πολλούς μακριά από τον ένδοξο Θεό της Γραφής... Ο Θεός είναι και αγαθός και φοβερός. Η οργή Του είναι εξίσου πραγματική με την αγάπη Του. Και, παρότι «σπλαχνίζεται χιλιάδες, συγχωρεί την ανομία και την παράβαση και την αμαρτία, [δεν] αθωώνει τον ένοχο» χωρίς να ικανοποιήσει τη δική Του δικαιοσύνη και οργή (Έξοδος 34:7).
Δεν υπάρχει υποκατάστατο για το αίμα, συντόμευση που να παρακάμπτει τη μετάνοια, ούτε νεωτερισμός χωρίς το Άγιο Πνεύμα να ελέγχει για την αμαρτία και να οδηγεί τους μετανοημένους αμαρτωλούς στη χάρη και τη σωτηρία. Όσο απλό, ανόητο και ακαλλιέργητο κι αν φαίνεται, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ο Ιησούς μάς προειδοποίησε για ψεύτικους δρόμους προς τη σωτηρία, λέγοντας: «Αληθινά, αληθινά σας λέω: όποιος δεν μπαίνει από την πόρτα στη μάντρα των προβάτων, αλλά σκαρφαλώνει από αλλού, είναι κλέφτης και ληστής. Όποιος όμως μπαίνει από την πόρτα είναι ο βοσκός των προβάτων. Σ’ αυτόν ανοίγει ο θυρωρός, και τα πρόβατα ακούν τη φωνή του· αυτός φωνάζει τα δικά του πρόβατα με το όνομά τους και τα οδηγεί έξω. Και όταν βγάλει έξω τα δικά του πρόβατα, πηγαίνει μπροστά τους, και τα πρόβατα τον ακολουθούν, επειδή γνωρίζουν τη φωνή του. Ξένο όμως δεν θα ακολουθήσουν, αλλά θα φύγουν μακριά του, επειδή δεν γνωρίζουν τη φωνή των ξένων (Ιωάννης 10:1-5)». Γιατί η Εκκλησία δεν ακούει την προειδοποίηση του Κυρίου και δεν απομακρύνεται από αυτές τις παράξενες φωνές;
Γράφοντας προς τους Κορινθίους, ο απόστολος Παύλος είπε πριν από πολλούς αιώνες: «Ο λόγος για τον σταυρό είναι ανοησία για εκείνους που χάνονται, ενώ για εμάς που σωζόμαστε είναι δύναμη Θεού. Επειδή είναι γραμμένο: Θα καταστρέψω τη σοφία των σοφών και θα ακυρώσω τη σύνεση των συνετών. Πού είναι ο σοφός; Πού ο γραμματέας; Πού ο συζητητής αυτού του αιώνα; Δεν έκανε ο Θεός μωρή τη σοφία του κόσμου; Επειδή, αφού μέσα στη σοφία του Θεού ο κόσμος δεν γνώρισε τον Θεό μέσω της σοφίας, ο Θεός ευδόκησε να σώσει όσους πιστεύουν μέσω της ανοησίας του κηρύγματος. Επειδή οι Ιουδαίοι ζητούν σημείο και οι Έλληνες αναζητούν σοφία· εμείς όμως κηρύττουμε τον Χριστό σταυρωμένο, σκάνδαλο για τους Ιουδαίους και ανοησία για τους Έλληνες, αλλά για όσους είναι καλεσμένοι, Ιουδαίους και Έλληνες, Χριστό, δύναμη Θεού και σοφία Θεού. Επειδή η ανοησία του Θεού είναι σοφότερη από τους ανθρώπους και η αδυναμία του Θεού ισχυρότερη από τους ανθρώπους. Δείτε, αδελφοί, την κλήση σας: δεν είναι πολλοί οι σοφοί κατά σάρκα, ούτε πολλοί οι δυνατοί, ούτε πολλοί οι ευγενείς. Αλλά ο Θεός διάλεξε τα μωρά του κόσμου για να καταισχύνει τους σοφούς· και ο Θεός διάλεξε τα αδύναμα του κόσμου για να καταισχύνει τα ισχυρά· και τα ταπεινά του κόσμου και τα περιφρονημένα διάλεξε ο Θεός, ακόμη και όσα δεν υπάρχουν, για να καταργήσει όσα υπάρχουν, ώστε να μην καυχηθεί κανένας άνθρωπος ενώπιόν Του (Α΄ Κορινθίους 1:18-29)».
Συμπερασματικά, την επόμενη φορά που η Disney θα νομίσει ότι μπορεί να προκαλέσει τους Χριστιανούς κι εμείς θα τρέξουμε εκεί, φέρνοντας τα παιδιά μας με το ανοιχτό μυαλό τους για να καθίσουν και να ακούσουν τις καταστροφικές διδασκαλίες και τα ψέματά της, δείξτε της τη δύναμή σας: μείνετε στο σπίτι και διδάξτε τα παιδιά σας από τον Λόγο του Θεού! Διδάξτε τους να ακούν προσεκτικά το κάλεσμα του Ποιμένα και να είναι έτοιμα να φύγουν μακριά από τη φωνή του ξένου. Διδάξτε τους να προσέχουν αυτόν τον άνευ αίματος, διανοητικό «Χριστιανισμό» και να μένουν κοντά στις απλές αλήθειες που βρίσκονται στον Λόγο του Θεού. Χωρίς αμφιβολία: «Να είστε νηφάλιοι, αγρυπνείτε· επειδή ο αντίδικός σας, ο διάβολος, περιφέρεται σαν λιοντάρι που βρυχάται, ζητώντας ποιον να καταπιεί (Α΄ Πέτρου 5:8)».
