Για να εκτιμήσουμε σωστά οποιαδήποτε φάση της ζωής ενός ανθρώπου, πρέπει να τη θεωρήσουμε ως ένα κεφάλαιο στην πορεία της ανάπτυξής του προς τα πάνω — ή προς τα κάτω.
Σκεφτείτε τον Ιακώβ στη Βαιθήλ, όταν μια σκάλα κατέβηκε από τον ουρανό, μεταφέροντάς του την αγάπη του Θεού. Μερικοί επικρίνουν την υπόσχεση που έδωσε ο Ιακώβ στη Βαιθήλ, θεωρώντας την ιδιοτελή και συμφεροντολογική. Αν ο Θεός κάνει αυτό για τον Ιακώβ, τότε κι ο Ιακώβ θα κάνει αυτό για τον Θεό! Πόσο ευγενέστερο θα ήταν να στηριχθεί κανείς στον Θεό με γενναιοδωρία σαν του Αβραάμ, που τα εμπιστεύεται όλα σ’ Εκείνον!
Όμως στη Βαιθήλ ο Ιακώβ βρισκόταν στην αρχή κιόλας της πνευματικής του ζωής. Μόλις είχε πάρει την πρώτη του αμυδρή εικόνα του οράματος που θα διαμόρφωνε τη ζωή του ως το τέλος της. Είναι φυσικό να μην υψώνεται σε μεγάλο βαθμό αυταπάρνησης. Δηλώνει με ειλικρίνεια την κατάσταση όπως την αντιλαμβάνεται και παίρνει τον Θεό στον λόγο Του με τον πρακτικό, καθημερινό τρόπο που τον χαρακτήριζε.
Στο Ιαβόκ, όμως, ο Ιακώβ προχώρησε περισσότερο. Για άλλη μια φορά, θεϊκές δυνάμεις και παρουσίες έρχονται στη ζωή του, και αυτή τη φορά δεν έχει κανέναν όρο να θέσει μαζί τους. Δεν ζητά ασφάλεια για τον εαυτό του, ούτε τη διαφύλαξη της περιουσίας του, ούτε να κατευναστεί η οργή του αδελφού του. Ζητά μόνο την ευλογία που μπορεί να του δώσει ο Θεός και αφήνει σ’ Εκείνον να της δώσει όποια μορφή ή σημασία θελήσει. Τώρα δεν κάνει κανέναν συμβιβασμό, αλλά εμπιστεύεται και λατρεύει. Τότε ήταν που το παλιό του όνομα, Ιακώβ, ο Υποσκελιστής, έπαψε να ταιριάζει στον άνθρωπο που είχε γίνει, και έγινε Ισραήλ, «άρχοντας του Θεού».
Κι έτσι ο Θεός μάς οδηγεί από το ένα στάδιο στο άλλο, από τις στενόμυαλες και ιδιοτελείς αντιλήψεις για τη σχέση μας μαζί Του, στην ώρα που από όλα τα δώρα Του δεν ζητάμε τίποτε άλλο παρά την ευλογία που εκφράζει τη χαρά Του για εμάς και συμβάλλει στη δική μας χαρά μέσα σ’ Εκείνον.
