Και ο Ιησούς, περπατώντας κοντά στη θάλασσα της Γαλιλαίας, είδε δύο αδελφούς, τον Σίμωνα που λεγόταν Πέτρος και τον Ανδρέα, τον αδελφό του, να ρίχνουν δίχτυ στη θάλασσα, γιατί ήταν ψαράδες. Και τους λέει: Ακολουθήστε με, και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων. Κι εκείνοι άφησαν αμέσως τα δίχτυα τους και τον ακολούθησαν. Προχωρώντας από εκεί, είδε άλλους δύο αδελφούς, τον Ιάκωβο, τον γιο του Ζεβεδαίου, και τον Ιωάννη, τον αδελφό του, μέσα σε ένα πλοίο μαζί με τον Ζεβεδαίο, τον πατέρα τους, να επιδιορθώνουν τα δίχτυα τους· και τους κάλεσε. Κι εκείνοι άφησαν αμέσως το πλοίο και τον πατέρα τους και τον ακολούθησαν –Ματθαίος 4:18-22.
Λίγα γνώριζαν για το πού θα τους οδηγούσε αυτό το ταξίδι. Δέχθηκαν την κλήση, ανταποκρίθηκαν στην κλήση, και τώρα βρίσκονταν σ’ ένα ταξίδι που θα άλλαζε τις ζωές τους για πάντα. Λίγα γνωρίζουμε κι εμείς, όταν επιλέγουμε να ακολουθήσουμε τον Ιησού, για το πού θα μας οδηγήσει αυτό το ταξίδι. Γι’ αυτό θεωρείται ταξίδι πίστης.
Κάτι είναι βέβαιο: το να περπατάς με τον Ιησού θα σε οδηγήσει σε ζωή αγιότητας. Τι εννοούμε ακριβώς με τον όρο αγιότητα; Η αγιότητα είναι το πλήρες σύνολο της δικαιοσύνης του Ιησού που εκδηλώνεται στις ζωές μας μέσω του έργου της αναγέννησης και της εσωτερικής ανανέωσης από το Άγιο Πνεύμα.
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είπε για τον Ιησού: Εγώ σας βαπτίζω με νερό για μετάνοια· εκείνος όμως που έρχεται μετά από μένα είναι ισχυρότερός μου, και δεν είμαι άξιος να βαστάξω τα υποδήματά του. Αυτός θα σας βαπτίσει με Άγιο Πνεύμα και φωτιά. Κρατά στο χέρι του το λιχνιστήρι του και θα καθαρίσει εντελώς το αλώνι του· θα συγκεντρώσει το σιτάρι του στην αποθήκη, αλλά θα κατακάψει το άχυρο με άσβεστη φωτιά –Ματθαίος 3:11-12.
Αυτό μιλάει για το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος και της φωτιάς, και για τον πλήρη καθαρισμό που θα έφερνε ο Ιησούς. Ο Ιησούς δεν ήρθε με βία και παρ’ όλα αυτά η δίκαιη παρουσία του σάρωσε την Παλαιστίνη σαν αεράκι λιχνίσματος. Εκείνοι που τον απέρριψαν παρασύρθηκαν μακριά από τον άνεμο και εξαφανίστηκαν από την αφήγηση. Εκείνοι που τον αγάπησαν παρουσιάστηκαν ως οι εκλεκτοί που έγιναν ιδρυτές μιας νέας βασιλείας θεμελιωμένης σε αρχές άγνωστες μέχρι τότε.
Οι αρχές αυτής της νέας βασιλείας φανερώνονται στη ζωή του Χριστού και εξηγούνται στη διδασκαλία του. Στην Επί του Όρους Ομιλία, ο Ιησούς παρουσίασε διδασκαλία που έθετε σε δοκιμασία ακόμη και τον πιο ευσεβή Φαρισαίο και τάραζε την απάθεια του αμαρτωλού. Τα διδάγματα του Ιησού ήταν τέτοια που δεν μπορούσαν να αγνοηθούν ελαφρά τη καρδία, διότι ξυπνούσαν μια βαθιά λαχτάρα στην ανθρώπινη καρδιά για την αγάπη και την ειρήνη που πρόσφεραν, ενώ ταυτόχρονα αποκάλυπταν τον έμφυτο εγωισμό που εμπόδιζε την απόκτησή τους.
Αυτή η υπόσχεση και η ελπίδα μιας νέας ανθρωπότητας ήταν που προσείλκυε πλήθη ανθρώπων πίσω του. Ακολουθούσαν τον Ιησού, μερικοί ελπίζοντας σε ένα θαύμα, κάποιοι για ψωμί, αλλά πολλοί ελκύονταν κοντά του από μια βαθιά εσωτερική λαχτάρα για απελευθέρωση από τον ασφυκτικό κλοιό της αμαρτίας. Εκείνοι που πραγματικά ζητούσαν απελευθέρωση, την έβρισκαν.
Μία τέτοια μαθήτρια ήταν η Μαρία η Μαγδαληνή. Η Γραφή μάς δίνει μόνο φευγαλέες ματιές στη ζωή της. Φαίνεται πως ήταν μία από τις γυναίκες που αναφέρονται στις Γραφές ότι ακολουθούσαν τον Ιησού. Ο ιατρός Λουκάς μάς λέει ότι ο Ιησούς τη θεράπευσε από πονηρά πνεύματα και ασθένειες. Προφανώς δεν ήταν μόνο δαιμονισμένη, αλλά και σωματικά ασθενής.
Ύστερα από αυτά, περιόδευε σε κάθε πόλη και χωριό, κηρύττοντας και αναγγέλλοντας τα χαρμόσυνα νέα της βασιλείας του Θεού· και οι δώδεκα ήταν μαζί του, καθώς και μερικές γυναίκες που είχαν θεραπευτεί από πονηρά πνεύματα και ασθένειες: η Μαρία που λεγόταν Μαγδαληνή, από την οποία είχαν βγει επτά δαιμόνια, η Ιωάννα, σύζυγος του Χουζά, διαχειριστή του Ηρώδη, η Σουσάννα και πολλές άλλες, οι οποίες τον υπηρετούσαν με τα υπάρχοντά τους –Λουκάς 8:1-3.
Η Μαρία έγινε πιστή ακόλουθος του Ιησού. Η παρουσία της επισημαίνεται ιδιαίτερα στις Γραφές μετά τον θάνατο του Χριστού. Ήταν η πρώτη που έφτασε στο μνημείο νωρίς το πρωί της ανάστασης και παρέμεινε εκεί όταν οι άλλοι είχαν φύγει. Η επίμονη αναζήτησή της για τον Χριστό ανταμείφθηκε όταν ο Ιησούς εμφανίστηκε πρώτα σε αυτήν.
Ο Ιησούς τής λέει: Γυναίκα, γιατί κλαις; Ποιον ζητάς; Εκείνη, νομίζοντας ότι ήταν ο κηπουρός, του λέει: Κύριε, αν τον πήρες εσύ από εδώ, πες μου πού τον έβαλες, κι εγώ θα τον πάρω. Ο Ιησούς τής λέει: Μαρία. Εκείνη γύρισε και του λέει: Ραββουνί, που σημαίνει Δάσκαλε –Ιωάννης 20:15-16.
Η Μαρία αναγνώρισε τον Ιησού τη στιγμή που εκείνος πρόφερε το όνομά της. Αυτή η οικειότητα γεννήθηκε από το πάθος της για τον Χριστό, που ήταν καρπός της απελευθέρωσής της. Η αγάπη της Μαρίας για τον Ιησού ήταν το αποτέλεσμα της απελευθέρωσής της από επτά δαίμονες.
Η κύρια αποστολή του Ιησού όταν ήρθε στη γη ήταν να μας ελευθερώσει από την εξουσία της αμαρτίας. Στο κεφάλαιο 5 του Λουκά, ο ιατρός Λουκάς καταγράφει την ιστορία ενός παραλυμένου άνδρα. Δεν μπορούσε να περπατήσει. Οι φίλοι του τον έφεραν για θεραπεία, αλλά δεν μπορούσαν να φτάσουν στον Ιησού εξαιτίας του πλήθους. Έτσι ανέβηκαν στη στέγη, αφαίρεσαν αρκετά κεραμίδια ώστε να περάσει ο φίλος τους και τον κατέβασαν μπροστά στον Ιησού. Τι ευρηματικό! Πόσο απεγνωσμένα ήθελαν να βοηθήσουν τον φίλο τους να βρει θεραπεία.
Και όταν είδε την πίστη τους, του είπε: Άνθρωπε, οι αμαρτίες σου έχουν συγχωρηθεί –Λουκάς 5:20. Ζητούσαν θεραπεία, αλλά ο Ιησούς είδε τη βαθύτερη ανάγκη της ψυχής αυτού του ανθρώπου, κι έτσι πρόσφερε συγχώρηση. Αυτό, φυσικά, εξαγρίωσε τους Φαρισαίους που …άρχισαν να συλλογίζονται, λέγοντας: Ποιος είναι αυτός που λέει βλασφημίες; Ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες παρά μόνο ο Θεός; –Λουκάς 5:21. Είχαν δίκιο· μόνο ο Θεός μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες, αλλά αυτό που δεν ήθελαν να πιστέψουν ήταν ότι ο Ιησούς ήταν ο Υιός του Θεού και συνεπώς είχε πράγματι την εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες. Έτσι ο Ιησούς συνέχισε και είπε: …Τι συλλογίζεστε μέσα στις καρδιές σας; Τι είναι ευκολότερο, να πω: Οι αμαρτίες σου έχουν συγχωρηθεί, ή να πω: Σήκω και περπάτα; Για να γνωρίζετε όμως ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει εξουσία στη γη να συγχωρεί αμαρτίες, (είπε στον παραλυτικό:) Σου λέω, σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου –Λουκάς 5:22-24.
Το να ακολουθείς τον Ιησού σημαίνει να αφήσεις τις αμαρτίες σου. Θα κάναμε μεγάλο λάθος αν υποστηρίζαμε ότι η αγιότητα είναι προϊόν ανθρώπινης προσπάθειας. Το ταξίδι μας προς την αγιότητα πρέπει να είναι ταξίδι προς τον Γολγοθά. Πολλοί «άγιοι άνδρες» και πολλές «άγιες γυναίκες» διά μέσου των αιώνων προσπάθησαν να ζήσουν αγία ζωή με τις δικές τους δυνάμεις. Αυτό που πάντα συμβαίνει είναι ότι συμβιβαζόμαστε με μια μορφή ευσέβειας που υπολείπεται της δικαιοσύνης του Χριστού. Συμβιβαζόμαστε με μια θρησκεία που μπορούμε να εφαρμόσουμε.
Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας για τους Ιουδαίους αδελφούς του, είπε: Επειδή αγνοούσαν τη δικαιοσύνη του Θεού και προσπαθούσαν να θεμελιώσουν τη δική τους δικαιοσύνη, δεν υποτάχθηκαν στη δικαιοσύνη του Θεού –Προς Ρωμαίους 10:3.
Αυτή η «δικαιοσύνη του Θεού» είναι εσωτερική δικαιοσύνη της καρδιάς που μπορεί να προκύψει μόνο μέσω του έργου της αναγέννησης και της ανανέωσης από το Άγιο Πνεύμα. Γι’ αυτόν τον λόγο το ταξίδι μας με τον Ιησού πρέπει να μας οδηγήσει στον Γολγοθά, διότι εκεί αντικρίζουμε τον Κύριό μας που πεθαίνει—αιμορραγώντας, πεθαίνοντας για τις αμαρτίες μας—για τις αμαρτίες μου—για τις αμαρτίες σου.
Το αίμα του Ιησού είναι το μόνο μέσο για τη «δικαιοσύνη του Θεού». Η «δικαιοσύνη του Θεού» μάς καταλογίζεται μέσω της συγχώρησης, και είναι ο καρπός της ζωής μας αφού ενδυναμωθούμε μέσω του Αγίου Πνεύματος. Σε κάθε περίπτωση, η «δικαιοσύνη του Θεού» αποδίδεται στο έργο του Χριστού στον σταυρό. Δεν υπάρχει άλλο μέσο για την αγιότητα.
Στο κεφάλαιο 22 του Ματθαίου, ο Ιησούς διηγήθηκε την ιστορία ενός βασιλιά που σχεδίαζε γάμο για τον γιο του. Όταν οι προσκεκλημένοι (ο ιουδαϊκός λαός) αρνήθηκαν την πρόσκλησή του, τότε η πρόσκληση απευθύνθηκε σε όλους όσοι δεν είχαν προσκληθεί, και ο γάμος γέμισε με καλεσμένους.
Όταν ο βασιλιάς μπήκε να δει τον γάμο, χάρηκε με όσα είδε μέχρι που εντόπισε έναν άνδρα που δεν φορούσε γαμήλιο ένδυμα. (Το γαμήλιο ένδυμα ήταν ένα λευκό λινό ένδυμα που παρείχε ο οικοδεσπότης του συμποσίου.)
Παραθέτω τον Άνταμ Κλαρκ: «Στους λαούς της Ανατολής, μακριές λευκές στολές φοριούνταν στις δημόσιες γιορτές· και εκείνοι που εμφανίζονταν σε τέτοιες περιστάσεις με οποιαδήποτε άλλα ενδύματα θεωρούνταν όχι μόνο βαρύτατα υπαίτιοι, αλλά και άξιοι τιμωρίας. Αυτός που προσκαλούσε τους καλεσμένους ετοίμαζε ένα τέτοιο ένδυμα για τον καθένα, για την περίσταση· και ο καθένας το παραλάμβανε όταν το ζητούσε από τον υπεύθυνο του συμποσίου. Αυτό έκανε τη συμπεριφορά του ανθρώπου που αναφέρεται στο κείμενο αδικαιολόγητη· θα μπορούσε να είχε προμηθευτεί κατάλληλο γαμήλιο ένδυμα, αν το είχε ζητήσει».
«Το να μη φοράει κανείς γαμήλιο ένδυμα» αποτελούσε προσβολή προς τον οικοδεσπότη του συμποσίου, ο οποίος παρείχε τα πάντα (συμπεριλαμβανομένου του γαμήλιου ενδύματος), ώστε όλοι οι καλεσμένοι να είναι εξίσου κατάλληλα εφοδιασμένοι για την περίσταση. Κανείς δεν χρειάζεται να αποκλειστεί λόγω έλλειψης κατάλληλου ρουχισμού ή οποιασδήποτε άλλης παροχής. Ο βασιλιάς παρείχε την πρόσκληση και όλες τις αναγκαίες παροχές, και ο καλεσμένος χρειάζεται μόνο να δεχθεί την πρόσκληση και να λάβει όσα προσφέρει γενναιόδωρα ο βασιλιάς.
Τι όμορφη αναλογία της Βασιλείας των Ουρανών. Ο Βασιλιάς μάς έχει προσκαλέσει στο ουράνιο συμπόσιό του. Θέλει να έρθουμε και να απολαύσουμε το συμπόσιο μαζί του. Θέλει να έρθουμε ανεξάρτητα από το ποιοι είμαστε ή από πού προερχόμαστε—μερικοί από τον βούρκο της αμαρτίας, κάποιοι από τα βάθη της άγνοιας, και κάποιοι από τους ναούς της αυτοδικαίωσης. Όλοι καλούνται να έρθουν με ίσους όρους—Όλοι πρέπει να αποδεχθούν την πρόσκληση, και όλοι πρέπει να φορούν το γαμήλιο ένδυμα.
Δεν μας λέγεται η ακριβής κατάσταση αυτού του ανθρώπου που αρνήθηκε το γαμήλιο ένδυμα, αλλά μια γενική κατανόηση της ανθρώπινης φύσης θα υποδείκνυε ότι πιθανόν ήταν ένας καλοντυμένος κύριος. Όσοι ήρθαν με φτωχικά ρούχα θα είχαν δεχτεί με χαρά το γαμήλιο ένδυμα για να κρύψουν την αληθινή τους κατάσταση. Πιθανότατα αυτός ο άνθρωπος ήθελε να επιδείξει τα καλά του ρούχα. Δεν είχε τη διάθεση να καλύψει τα εκλεκτά του ενδύματα με έναν απλό λευκό μανδύα.
Αυτή είναι η κατάσταση όλων όσοι εμπιστεύονται τη δική τους δικαιοσύνη. Το καλύτερο που μπορούμε να φέρουμε στον Θεό υπολείπεται της δικαιοσύνης που απαιτεί ο Θεός. Ο Ησαΐας έγραψε: Αλλά όλοι μας είμαστε σαν κάτι ακάθαρτο, και όλες οι δικαιοσύνες μας είναι σαν βρόμικα κουρέλια· όλοι μαραινόμαστε σαν φύλλο, και οι ανομίες μας μάς παρέσυραν σαν τον άνεμο –Ησαΐας 64:6.
Σε αυτή την απελπιστική κατάσταση διαπιστώνουμε ότι χρειαζόμαστε έναν λυτρωτή. Ο Θεός μάς έχει προσφέρει έναν Λυτρωτή στο πρόσωπο του Υιού του, του Ιησού. Μέσω αυτού έχουμε την απολύτρωση με το αίμα του, τη συγχώρηση των αμαρτιών, σύμφωνα με τον πλούτο της χάρης του –Προς Εφεσίους 1:7. Ο Θεός μάς έχει προσκαλέσει στο συμπόσιό του, και μας έχει παράσχει όλα όσα χρειάζονται ώστε να γίνουμε δίκαιοι.
Ένα χαρακτηριστικό εκείνου που έχει καθαριστεί από την αμαρτία μέσω του αίματος του Χριστού είναι η λατρεία. Ο Λουκάς αφηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που «ήταν αμαρτωλή» και ήρθε να λατρέψει τον Ιησού: Και να, μια γυναίκα στην πόλη, που ήταν αμαρτωλή, όταν έμαθε ότι ο Ιησούς καθόταν στο τραπέζι στο σπίτι του Φαρισαίου, έφερε ένα αλαβάστρινο δοχείο με μύρο. Στάθηκε πίσω του, κοντά στα πόδια του, κλαίγοντας, και άρχισε να πλένει τα πόδια του με τα δάκρυά της και να τα σκουπίζει με τα μαλλιά της· φιλούσε τα πόδια του και τα άλειφε με το μύρο. Όταν το είδε ο Φαρισαίος που τον είχε προσκαλέσει, είπε μέσα του: Αυτός, αν ήταν προφήτης, θα γνώριζε ποια είναι και τι είδους γυναίκα είναι αυτή που τον αγγίζει, γιατί είναι αμαρτωλή –Λουκάς 7:37-39.
Δεν ξέρουμε το όνομά της, μόνο ότι «ήταν αμαρτωλή». Αυτή ήταν η φήμη της—δεν ήταν «καλή». Αλλά προφανώς είχε ήδη συναντήσει τον Ιησού. Ήρθε στο σπίτι του Σίμωνα για να προσφέρει τη θυσία της ευχαριστίας της. Έφερε το καλύτερο που είχε. Ένα αλαβάστρινο δοχείο με μύρο που λέγεται πως άξιζε τον μισθό ενός χρόνου. Άλειψε τα πόδια του Ιησού και τα έπλυνε με τα δάκρυά της—δάκρυα μετάνοιας, δάκρυα χαράς, δάκρυα ανακούφισης.
Ο Σίμωνας παρατήρησε τη λατρεία της. Την περιφρόνησε στην καρδιά του. Θεώρησε την προσφορά της μεγάλη σπατάλη. Ο Ιησούς τον προκάλεσε. Είπε στον Σίμωνα: …Βλέπεις αυτή τη γυναίκα; Μπήκα στο σπίτι σου και δεν μου έδωσες νερό για τα πόδια μου· αυτή όμως έπλυνε τα πόδια μου με δάκρυα και τα σκούπισε με τα μαλλιά της. Δεν μου έδωσες φιλί· αυτή όμως, από τη στιγμή που μπήκα, δεν έπαψε να φιλά τα πόδια μου. Δεν άλειψες το κεφάλι μου με λάδι· αυτή όμως άλειψε τα πόδια μου με μύρο. Γι’ αυτό σου λέω: Οι πολλές αμαρτίες της έχουν συγχωρηθεί, γιατί αγάπησε πολύ· εκείνος όμως στον οποίο συγχωρούνται λίγα, αγαπά λίγο –Λουκάς 7:44-47.
Είπε στη γυναίκα …Οι αμαρτίες σου έχουν συγχωρηθεί –Λουκάς 7:48. Η συγχώρηση και η ελευθερία από την αμαρτία αφυπνίζουν την καρδιά στη λατρεία. Όταν ένας άνδρας ή μια γυναίκα ελευθερώνεται από την ενοχή και τη δουλεία της αμαρτίας, η δοξολογία ρέει ελεύθερα. Ο Σίμωνας ήταν Φαρισαίος που στηριζόταν στη δική του δικαιοσύνη. Κι όμως ο Ιησούς τον έκανε να συνειδητοποιήσει ότι υστερούσε πολύ στην αγάπη και στη λατρεία.
Το να ακολουθούμε τον Ιησού θα μας οδηγήσει σε αγιότητα καρδιάς και ζωής. Το να ακολουθούμε τον Ιησού μάς φέρνει αντιμέτωπους με την αιτία και τη θεραπεία του προβλήματος της αμαρτίας. Η αιτία της αμαρτίας είναι η πεσμένη σαρκική μας φύση, και η πεσμένη μας φύση αποκαλύπτεται στο φως της αγιότητάς του. Μαζί με τη Μαρία τη Μαγδαληνή και τους άλλους μαθητές, καθώς ταξιδεύουμε με τον Ιησού, συνειδητοποιούμε την ανάγκη μας και η ανάγκη μας κραυγάζει για τη χάρη του. Η θεραπεία για την αμαρτία μας είναι ο Ιησούς—…θα τον ονομάσεις ΙΗΣΟΥ, γιατί αυτός θα σώσει τον λαό του από τις αμαρτίες τους –Ματθαίος 1:21.
Στον διάσημο ύμνο του Augustus Toplady, Rock of Ages βρίσκουμε αυτόν τον στίχο–
Γίνε η διπλή θεραπεία για την αμαρτία· σώσε με από την ενοχή της (μέσω της συγχώρησης) και από την εξουσία της (μέσω του αγιασμού).
