Apelles, mchoraji Mgiriki, alipoulizwa kwa nini alijitaabisha sana kuchora picha zake, alijibu, “Kwa sababu ninachora kwa ajili ya umilele.” Alilitumia neno hilo kama tamathali ya usemi yenye msisitizo; lakini tunaweza kulitumia kihalisi tunaposema kwamba tunachora picha za maisha yetu kwa ajili ya umilele. Tunatumia rangi zisizofifia. Neno au tendo lolote safi na takatifu litakalowekwa katika picha hiyo litasimama hapo, lisiloharibika na lisilokufa. Kitu chochote cha ubinafsi au cha dhambi kitakachochorwa kwenye turubai hiyo ya maisha hakiwezi kamwe kuondolewa, isipokuwa kwa damu ya Yesu kutumika hapa, katika maisha haya ya sasa. Damu hiyo ya thamani inafaa sasa au haitafaa kamwe. Kifo kinapokuja, mchakato wa uchoraji hukoma! Hakuna mipigo ya toba wala ya imani inayoweza kuongezwa wakati huo. Hakuna madoa ya hatia yanayoweza kuondolewa wakati huo. Uchoraji umekamilika, na umekamilika milele.
Kifo huweka fremu kuzunguka picha, kisha huituma ili ionyeshwe Siku ya Hukumu. Si “onyesho la faragha” mbele ya kikundi teule, bali ni onyesho la hadhara mbele ya umati uliokusanyika ambao hakuna mtu awezaye kuuhesabu. Kwa maana Mungu ataleta kila neno na kila tendo kwenye hukumu, liwe jema au liwe baya. Picha ya maisha yetu itakayowasilishwa mbele ya “kiti cha enzi kikubwa cheupe” haitabadilika milele. Turubai ikiwa imepambwa kwa matendo, hata ya unyenyekevu, yaliyofanywa kwa utukufu wa Mungu, basi kazi ya maisha hayo itasimama kama kumbukumbu ya kudumu ya neema ya Kimungu. Ikiwa maisha yalitumika tu kwa ajili ya kujifurahisha kwa ubinafsi wa dhambi, basi picha hiyo ya kusikitisha itaonyeshwa tu kwa ajili ya “aibu na dharau ya milele.”
Tunaweza kutamani sana kubadili picha hiyo wakati huo na kuiboresha, lakini penseli na rangi tutakuwa tumeziacha nyuma; mkono utakuwa umepoteza ustadi wake milele. Tunaweza kumsihi kwa bidii Hakimu mwenye haki atupe nafasi moja zaidi. Jibu lisiloweza kutenguliwa litakuwa, “Mwenye kudhulumu, na azidi kudhulumu; mwenye uchafu, na azidi kuwa mchafu. Mwenye haki, na azidi kutenda haki; na aliye mtakatifu, na azidi kuwa mtakatifu.” Kwa kuwa mambo haya ni kweli, yatupasa kuwa watu wa namna gani katika mwenendo wote mtakatifu na utauwa.
Russell mtukufu alipouawa kama shahidi wa uhuru, alimpa rafiki aliyekuwa amesimama kando yake kwenye jukwaa la kunyongea saa yake. “Chukua saa hii,” akasema, “kwa maana sina tena jambo la kufanya na wakati. Mawazo yangu sasa yanahusu umilele tu.” Kauli ya shahidi aliyekuwa anakufa ni neno linalofaa kwa wakati wake kwetu sote. Sisi wachungaji tunaoanza tena kazi ya Bwana tunaweza kufahamu vyema kwamba tunahubiri kwa ajili ya umilele! Kila mzazi anayesoma aya hii na aulize dhamiri yake, “Je, ninawalea watoto wangu si kwa ajili ya ulimwengu huu tu, bali pia kwa ajili ya ulimwengu ujao?” Kila mfanyabiashara na ajiulize ikiwa analenga tu kujaza gunia lililojaa matundu, au, kama wakili wa Mungu, anaweka akiba ya hazina mbinguni. Rafiki kijana, je, unajizoeza kujifurahisha, au unajiandaa kwa ajili ya taji isiyokufa?
Kwenye kuta za taasisi moja huko Montreal, niliona msimu huu wa kiangazi mstari huu mfupi—“Hakuna kitu kinachodumu kwa muda mrefu isipokuwa umilele.” Huo ulikuwa kauli mbiu inayofaa kwa chumba cha kila mchungaji cha kusomea, na kwa kuta za kila makao. Sote na tuandike maneno hayo mbele yetu kwenye tao la mbingu. “Hakuna kitu kinachostahili kuishiwa isipokuwa umilele.”
Na kengele za wakati zipige kwa kishindo
Mabadiliko yao yakipanda na kushuka!
Lakini kwa sauti za chini zilizo kuu—
Zikisikika kwa kina kuliko zote—
Kuna sauti ambayo lazima isikike,
Kadiri dakika zetu zinavyopita,
Nayo hunena neno hili tu
‘Umilele! Umilele!’
