Ramona* was een klein meisje dat het erg druk had en heel actief was. Net als andere vierjarigen kon Ramona heel veel dingen. Ze kon fietsen, in een boom klimmen, afwassen, haar naam schrijven en helemaal zelf op haar pony rijden. Een van Ramona’s favoriete bezigheden was paardrijden. Haar gezin had twee paarden en een pony. Wat waren die avonden leuk wanneer ze hun pony Tony voor de kar spanden en het hele gezin om de beurt een ritje maakte. Of wanneer Ramona en drie van haar zusjes samen op Tony’s rug klommen en gingen rijden.
Er waren veel dingen die Ramona kon, maar soms dacht ze dat ze meer kon dan werkelijk het geval was. En soms dacht ze dat ze groter was dan ze werkelijk was.
Op een mooie zomeravond kwamen er gasten bij Ramona thuis. Als er gasten kwamen, betekende dat meestal dat het gezellig zou worden.
Die avond reden Ramona’s oudere broers en zussen na het avondeten samen met de gasten paard. Het zag er zo leuk uit terwijl ze rond de vijver en over het grasveld draafden. Ramona wilde ook rijden, maar ze moest op haar beurt wachten. Terwijl ze wachtte, speelde ze op het grasveld met Clifford, de hond. Daar kreeg ze al gauw genoeg van en ze ging een stukje fietsen. Toen kreeg ze een idee. Ze rende naar de ingang van de weide en klom op het hek. Ze deed graag alsof ze een aap was: ze slingerde aan de spijlen en klom op en neer. Toen probeerde ze haar evenwicht te bewaren op een spijl en haar handen van het hek te halen. Haar broers en zussen en de gasten reden vlakbij. Ramona gooide haar armen in de lucht en riep, terwijl ze haar evenwicht op het hek bewaarde, naar de ruiters: ‘Kijk eens naar mij! Kijk eens naar mij!’ Ze voelde zich heel groot terwijl ze op het hek haar evenwicht hield. Plotseling gleed haar voet weg en viel ze naar beneden, in het stof. Verbaasd knipperde ze met haar ogen en sprong snel overeind, terwijl ze haar jurk afklopte. Beschaamd keek ze om zich heen, maar niemand leek het te hebben gemerkt. Ze klom weer langs de zijkant van het hek omhoog en begon opnieuw te spelen. Ramona werd ongeduldig terwijl ze op haar ritje wachtte. Niemand leek eraan te denken dat ze graag paard wilde rijden. Ze dacht dat het leuk zou zijn om te zien hoe hoog ze haar evenwicht op het hek kon bewaren, dus klom ze zo hoog als ze durfde. Ze wilde dat anderen zouden zien hoe dapper ze was, dus zwaaide ze met haar armen en riep: ‘Hé, allemaal! Kijk eens naar mij!’ Maar opnieuw gleed haar voet van het hek. Deze keer ontsnapte ze echter ternauwernood aan een val op de grond. Ramona’s vader zag haar en liep naar haar toe. ‘Ramona,’ zei hij, ‘ik wil dat je van het hek af blijft.’
Ramona klom naar beneden en probeerde iets anders te bedenken om te doen. Nadat ze een poosje had gespeeld, leek haar vaders bevel om van het hek af te blijven uit haar gedachten te zijn verdwenen en begon ze weer op het hek te klimmen. Toen kwam Ramona’s oudere zus Elise naar haar toe en zei zachtjes: ‘Ramona, je moet niet opscheppen tegenover onze gasten.’ Ramona vond dat geen fijn advies. Het ging het ene oor in en het andere weer uit. Ze verzekerde zichzelf dat ze helemaal niet opschepte! Ze was gewoon… nou ja, gewoon aan het spelen.
Ze klom zo hoog als ze kon en zwaaide opnieuw met haar armen in de lucht, terwijl ze riep: ‘Kijk allemaal eens naar mij!’ Plotseling, voordat ze besefte wat er gebeurde, kwam ze met een dreun op de grond terecht en begon ze uit volle borst te huilen. Natuurlijk voelde ze pijn, maar vooral was ze geschokt en beschaamd.
Ramona’s vader kwam naar haar toe, tilde haar op en controleerde of ze niet ernstig gewond was. Daarna droeg hij haar naar huis. Het was buiten nog licht en het was nog vroeg op de avond, maar hij bracht haar naar boven, naar haar bed.
Voordat hij haar naar bed bracht, praatte hij met haar. Ramona huilde nog steeds en papa probeerde haar tranen te drogen. ‘Ramona, luister eens, kun je even stil zijn? Waarom denk je dat je gevallen bent?’ Ze snoof en haalde haar schouders op. Papa ging verder: ‘Als je me had gehoorzaamd en van het hek af was gebleven, zoals ik je had gezegd, was je niet gevallen. Elise zei ook dat je moest ophouden met opscheppen, maar je luisterde niet. Weet je dat opscheppen eigenlijk hoogmoed is? De Bijbel zegt: Hoogmoed komt vóór de ondergang, en een hoogmoedige geest vóór de val – Spreuken 16:18.
Ramona knikte. ‘Heb je er spijt van dat je me niet gehoorzaamd hebt, Ramona?’ vroeg papa. ‘Ja, papa, het spijt me,’ antwoordde ze met tranen in haar ogen. Papa besloot dat haar val en het vroege naar bed gaan deze keer haar straf zouden zijn. Ramona had liever een pak slaag gekregen dan vroeg naar bed te moeten, wat haar kleine hart veel verdriet deed. Maar het was goed voor haar, want daardoor kwam ze tot berouw.
Ramona vergat deze les nooit, deels door haar val en deels doordat ze vroeg naar bed was gestuurd en het plezier van het paardrijden had gemist. Ze was niet alleen hoogmoedig geweest door op te scheppen, maar ze was papa ook moedwillig ongehoorzaam geweest.
Elise had een melodie geschreven bij het vers dat papa tegen Ramona had genoemd. Vanaf die tijd herinnerde Ramona zich, telkens als ze dat lied zong, hoe waar dat vers voor haar bleek te zijn.
Dit is het lied dat Ramona zong:
*De namen in dit artikel zijn veranderd
