Η Ραμόνα* ήταν ένα μικρό κορίτσι γεμάτο δραστηριότητα. Όπως και άλλα παιδιά τεσσάρων ετών, μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα. Μπορούσε να κάνει ποδήλατο, να σκαρφαλώνει σε δέντρα, να πλένει πιάτα, να γράφει το όνομά της και να ιππεύει μόνη της το πόνι της. Ένα από τα αγαπημένα πράγματα της Ραμόνας ήταν να ιππεύει άλογα. Η οικογένειά της είχε δύο άλογα και ένα πόνι. Πόσο ωραία ήταν εκείνα τα βράδια, όταν έζευαν το πόνι τους, τον Τόνι, στο κάρο και όλη η οικογένεια έκανε με τη σειρά βόλτα! Ή όταν η Ραμόνα και τρεις αδελφές της ανέβαιναν στη ράχη του Τόνι και πήγαιναν βόλτα.
Υπήρχαν πολλά πράγματα που μπορούσε να κάνει η Ραμόνα, αλλά μερικές φορές νόμιζε πως μπορούσε να κάνει περισσότερα απ’ όσα μπορούσε στ’ αλήθεια. Και μερικές φορές νόμιζε πως ήταν μεγαλύτερη απ’ όσο ήταν πραγματικά.
Ένα όμορφο καλοκαιρινό βράδυ, ήρθαν κάποιοι επισκέπτες στο σπίτι της Ραμόνας. Όταν έρχονταν επισκέπτες, συνήθως περνούσαν όμορφα.
Εκείνο το συγκεκριμένο βράδυ, μετά το δείπνο, τα μεγαλύτερα αδέλφια της Ραμόνας έκαναν ιππασία μαζί με τους επισκέπτες. Φαινόταν τόσο διασκεδαστικό καθώς κάλπαζαν γύρω από τη λιμνούλα και μέσα στο γρασίδι. Η Ραμόνα ήθελε κι εκείνη να ιππεύσει, αλλά έπρεπε να περιμένει τη σειρά της. Όσο περίμενε, έπαιζε στο γρασίδι με τον σκύλο, τον Κλίφορντ. Σύντομα βαρέθηκε και έκανε μια βόλτα με το ποδήλατό της. Τότε της ήρθε μια ιδέα. Έτρεξε ως την είσοδο του βοσκοτόπου και σκαρφάλωσε στην αυλόπορτα. Της άρεσε να προσποιείται πως ήταν μαϊμού, να κουνιέται από τις οριζόντιες μπάρες και να ανεβοκατεβαίνει. Ύστερα δοκίμασε να ισορροπήσει πάνω σε μια μπάρα και να αφήσει τα χέρια της από την αυλόπορτα. Τα αδέλφια της και οι επισκέπτες τους έκαναν ιππασία εκεί κοντά. Η Ραμόνα πέταξε τα χέρια της ψηλά και, ισορροπώντας στην αυλόπορτα, φώναξε στους ιππείς: «Κοιτάξτε με! Κοιτάξτε με!» Ένιωθε πολύ μεγάλη καθώς ισορροπούσε πάνω στην αυλόπορτα. Ξαφνικά, το πόδι της γλίστρησε και έπεσε κάτω, μέσα στη σκόνη. Ανοιγόκλεισε τα μάτια της ξαφνιασμένη και σηκώθηκε γρήγορα, τινάζοντας τη σκόνη από το φόρεμά της. Κοίταξε γύρω της ντροπιασμένη, αλλά κανείς δεν φάνηκε να το προσέχει. Ξανασκαρφάλωσε στο πλάι της αυλόπορτας και άρχισε πάλι να παίζει. Η Ραμόνα άρχισε να ανυπομονεί περιμένοντας τη βόλτα της. Κανείς δεν φαινόταν να θυμάται πως ήθελε να ιππεύσει τα άλογα. Σκέφτηκε πως θα είχε πλάκα να δει πόσο ψηλά μπορούσε να ισορροπήσει στην αυλόπορτα, κι έτσι σκαρφάλωσε όσο πιο ψηλά τολμούσε. Ήθελε να τη δουν οι άλλοι πόσο θαρραλέα ήταν, γι’ αυτό κούνησε τα χέρια της και φώναξε: «Ε, όλοι! Κοιτάξτε με!» Μα και πάλι, το πόδι της γλίστρησε από την αυλόπορτα. Αυτή τη φορά, όμως, γλίτωσε στο παρά πέντε από το να πέσει στο έδαφος. Ο μπαμπάς της την είδε και πήγε κοντά της. «Ραμόνα», είπε, «θέλω να μην ξανανεβείς στην αυλόπορτα».
Η Ραμόνα κατέβηκε και προσπάθησε να βρει κάτι άλλο να κάνει. Αφού έπαιξε για λίγο, η εντολή του πατέρα της να μην ανεβαίνει στην αυλόπορτα σαν να της διέφυγε από τον νου, κι εκείνη άρχισε πάλι να σκαρφαλώνει. Τότε ήρθε κοντά της η μεγαλύτερη αδελφή της, η Ελίζ, και της είπε σιγανά: «Ραμόνα, δεν πρέπει να κάνεις επίδειξη μπροστά στους επισκέπτες μας». Η Ραμόνα δεν άρεσε αυτή η συμβουλή. Από το ένα αυτί μπήκε κι από το άλλο βγήκε. Έλεγε στον εαυτό της πως δεν έκανε επίδειξη! Απλώς… ε, απλώς έπαιζε.
Σκαρφάλωσε όσο πιο ψηλά μπορούσε και, για άλλη μια φορά, κούνησε τα χέρια της στον αέρα, φωνάζοντας: «Κοιτάξτε με όλοι!» Ξαφνικά, πριν προλάβει να καταλάβει τι συνέβαινε, βρέθηκε στο έδαφος με έναν γδούπο και άρχισε να κλαίει με όλη της τη δύναμη. Σίγουρα πονούσε λίγο, αλλά κυρίως είχε τρομάξει και ντρεπόταν.
Ο πατέρας της Ραμόνας πήγε κοντά της και τη σήκωσε, φροντίζοντας να βεβαιωθεί πως δεν είχε χτυπήσει άσχημα, και την πήγε αγκαλιά στο σπίτι. Έξω είχε ακόμη φως και ήταν νωρίς το βράδυ, αλλά την πήγε επάνω, στο κρεβάτι της.
Πριν την ξαπλώσει, μίλησε μαζί της. Η Ραμόνα έκλαιγε ακόμη, και ο μπαμπάς προσπάθησε να της σκουπίσει τα δάκρυα. «Ραμόνα, άκουσέ με, μπορείς να ησυχάσεις για λίγο; Γιατί νομίζεις ότι έπεσες;» Εκείνη ρούφηξε τη μύτη της και ανασήκωσε τους ώμους. Ο μπαμπάς συνέχισε: «Αν με είχες υπακούσει και δεν είχες ανέβει στην αυλόπορτα, όπως σου είπα, δεν θα είχες πέσει. Και η Ελίζ σου είπε να σταματήσεις να κάνεις επίδειξη, αλλά δεν την άκουσες. Ξέρεις ότι η επίδειξη είναι στην πραγματικότητα υπερηφάνεια; Η Βίβλος λέει: Η υπερηφάνεια προηγείται της καταστροφής, και το αλαζονικό πνεύμα προηγείται της πτώσης –Παροιμίες 16:18.
Η Ραμόνα έγνεψε καταφατικά. «Μετανιώνεις που δεν με υπάκουσες, Ραμόνα;» ρώτησε ο μπαμπάς. «Ναι, μπαμπά, λυπάμαι», απάντησε με δάκρυα. Ο μπαμπάς αποφάσισε αυτή τη φορά να την αφήσει να έχει ως τιμωρία την πτώση της και το ότι θα πήγαινε νωρίς για ύπνο. Η Ραμόνα θα προτιμούσε να τη δείρει παρά να χρειαστεί να κοιμηθεί νωρίς· αυτό ήταν μεγάλη λύπη για τη μικρή της καρδιά. Όμως της έκανε καλό, επειδή την οδήγησε σε μετάνοια.
Η Ραμόνα δεν ξέχασε ποτέ αυτό το μάθημα, εν μέρει εξαιτίας της πτώσης της και εν μέρει επειδή την έστειλαν νωρίς για ύπνο κι έχασε τη διασκέδαση της ιππασίας. Δεν ήταν μόνο υπερήφανη καθώς έκανε επίδειξη· είχε επίσης παρακούσει θεληματικά τον μπαμπά.
Η Ελίζ είχε γράψει μια μελωδία για το εδάφιο που είχε αναφέρει ο μπαμπάς στη Ραμόνα. Από τότε και στο εξής, κάθε φορά που η Ραμόνα τραγουδούσε εκείνο το τραγούδι, θυμόταν πόσο αληθινό αποδείχτηκε για εκείνη εκείνο το εδάφιο.
Να το τραγούδι που τραγουδούσε η Ραμόνα:
*Τα ονόματα σε αυτό το άρθρο έχουν αλλάξει
