Ένα εδάφιο που πάντα τραβούσε την προσοχή μου και μου προκαλούσε ανατριχίλα βρίσκεται στο έβδομο κεφάλαιο του Ματθαίου. Πολλοί θα μου πουν εκείνη την ημέρα: Κύριε, Κύριε, δεν προφητεύσαμε στο όνομά σου; Και στο όνομά σου δεν βγάλαμε δαιμόνια; Και στο όνομά σου δεν κάναμε πολλά θαυμαστά έργα; –Ματθαίος 7:22.
Ο Ιησούς μάς δίνει την εικόνα μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων που στέκονται μπροστά Του την Ημέρα της Κρίσης. Νόμιζαν ότι ζούσαν τη ζωή τους για Εκείνον. Ήταν χαρισματικοί άνθρωποι—προφήτευαν, έβγαζαν δαιμόνια και έκαναν πολλά θαυμαστά έργα στο όνομα του Ιησού—έμοιαζαν με καλούς χριστιανούς. Ωστόσο, στο επόμενο εδάφιο διαβάζουμε ότι ο Ιησούς θα τους πει πως ποτέ δεν τους γνώρισε. Μάλιστα, τους λέει να φύγουν από κοντά Του. Τους στέλνει στην κόλαση, για πάντα.
Θυμάμαι μια ιστορία που μου φέρνει στον νου αυτά τα εδάφια. Πριν από χρόνια εργαζόμουν σε μια εταιρεία κατασκευής χαλύβδινων δοκών. Ήταν ένα συνηθισμένο πρωινό Παρασκευής και δουλεύαμε σκληρά, όπως απαιτούνταν από τον καθένα μας. Ο προϊστάμενος της γραμμής παραγωγής βγήκε και ανακοίνωσε ότι θα γινόταν συνάντηση με όλο το εργοστάσιο μετά το τέλος της βάρδιας. Όλοι αναρωτιόμασταν για ποιο λόγο γινόταν η συνάντηση. Ρωτήσαμε γύρω μας, αλλά φαινόταν πως κανείς δεν ήξερε. Μετά τη βάρδια, σταθήκαμε όλοι σε έναν μεγάλο κύκλο και περιμέναμε τον προϊστάμενο. Σε λίγο μπήκε στην αίθουσα μαζί με έναν άλλον άνδρα. Ήταν ο διευθυντής ολόκληρης της εταιρείας. Προτού μπουν αυτοί οι άνδρες, κουβεντιάζαμε χαλαρά μεταξύ μας, γελούσαμε και μιλούσαμε δυνατά. Ο προϊστάμενος κρατούσε μια μεγάλη στοίβα φακέλους και άκουσα να κυκλοφορεί η φήμη πως επρόκειτο για επιταγές μπόνους. Όλοι έδειχναν ενθουσιασμένοι, εκτός από τον προϊστάμενο.
Τότε ο προϊστάμενος άρχισε να μιλάει: «Τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες σάς παρακολουθούμε όλους πολύ στενά. Εξετάζουμε την εργασιακή σας συμπεριφορά, πόσο προσπαθείτε και αν είστε συνεπείς στην ώρα σας. Εξετάζουμε πολλούς διαφορετικούς τομείς. Οι προϊστάμενοί σας θα δώσουν στον καθένα σας έναν φάκελο με το όνομά του. Μην ανοίξετε αυτό το γράμμα πριν φύγετε από τις εγκαταστάσεις. Όταν το ανοίξετε, θα βρείτε κάποιες οδηγίες. Για τους περισσότερους, θα γράφει να επιστρέψουν στη δουλειά τη συνηθισμένη ώρα τη Δευτέρα. Για 27 όμως από εσάς, θα γράφει ότι απολύεστε. Όσοι περιλαμβάνεστε σ’ αυτόν τον αριθμό, δεν ανταποκριθήκατε σε όσα είδαμε κατά την περίοδο αξιολόγησης, γι’ αυτό αποφασίσαμε ότι πρέπει να τερματίσουμε την απασχόλησή σας εδώ».
Θα μπορούσες να ακούσεις μια καρφίτσα να πέφτει. Ο φόβος ήταν ζωγραφισμένος σε κάθε πρόσωπο. Θυμάμαι πως ευχόμουν να είχα δουλέψει πιο σκληρά, να είχα συμμετάσχει περισσότερο. Μετανιωσα που θεωρούσα τη δουλειά μου δεδομένη. Ήταν απαίσιο συναίσθημα· δούλευα εκεί χρόνια, αλλά είχε αυτό σημασία;
Εμένα δεν με απέλυσαν εκείνη την ημέρα, αλλά απέλυσαν άλλους 27. Νόμιζαν πως είχαν κάνει αρκετά. Νόμιζαν πως ήταν ασφαλείς επειδή είχαν συμπληρώσει τα χρόνια υπηρεσίας τους. Όμως έκαναν λάθος και τώρα δεν μπορούσε να γίνει τίποτα. Είχε τελειώσει.
Κι εμείς; Μετράμε την πορεία μας με τον Θεό με βάση την αιωνιότητα; Αναρωτιόμαστε τι θα συμβεί την ημέρα της κρίσης; Πώς μπορούμε να ξέρουμε;
Ο Ιησούς λέει λίγα εδάφια νωρίτερα ότι θα γνωρίσουμε ο ένας τον άλλον από τους καρπούς μας. Ο Λόγος του Θεού μιλάει πολύ για τον καρπό. Γνωρίζουμε τι είδους δέντρο είναι κάποιο, εξετάζοντας τον καρπό του. Όταν πρωτομετακομίσαμε στην Αϊτή, δεν ξέραμε τι είδη δέντρων υπήρχαν εκεί. Θυμάμαι να κοιτάζω προς ένα μεγάλο δέντρο στο κτήμα μας και να αναρωτιέμαι τι είδους ήταν. Τότε κάτι αποκάλυψε την απάντηση. Από τα κλαδιά του κρέμονταν μικρά αβοκάντο. Στη σημερινή εκκλησία, φαίνεται πως οι άνθρωποι δεν θέλουν να μιλούν γι’ αυτό. Σας διαβεβαιώνω όμως ότι πρέπει να μιλήσουμε γι’ αυτό, προτού να είναι για πάντα πολύ αργά. Κοιτάζοντας πίσω, θα θέλαμε πολύ να είχαμε μιλήσει γι’ αυτό στο εργοστάσιο, πριν από εκείνη την ημέρα που απολύθηκαν μερικοί εργαζόμενοι.
Λοιπόν, ποιος είναι ο καρπός ενός χριστιανού; Γνωρίζουμε πως το να είναι κανείς καλός άνθρωπος και να ντύνεται με έναν συγκεκριμένο τρόπο δεν καθορίζει μια θεοσεβή ζωή. Δεν είναι η εκκλησία στην οποία πηγαίνουμε, η οικογένεια στην οποία γεννηθήκαμε, ο πολιτισμός μας ή το χρώμα του δέρματός μας. Πολλοί θα συμφωνούσαν ότι αυτά δεν είναι όσα μας χαρακτηρίζουν ως χριστιανούς. Κάποιοι ίσως νομίζουν ότι καρπός ενός χριστιανού είναι να είναι καλός, ηθικά ακέραιος και στοργικός πολίτης της κοινωνίας. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που σέβονται τον νόμο, είναι στοργικοί και ειρηνικοί και φροντίζουν τόσο τις δικές τους ανάγκες όσο και τις ανάγκες των άλλων. Ωστόσο, είναι και πάλι δυνατό να κάνουν όλα αυτά τα καλά πράγματα και παρ’ όλα αυτά να πάνε στην κόλαση.
Ακούμε τον κόσμο (και κάποιους μέσα στην εκκλησία) να διακηρύσσει δυνατά ότι σημασία έχει μόνο η καρδιά. Ξέρουμε ότι το λένε αυτό για να δικαιολογήσουν την απουσία ορατού καρπού. Παρόλο που η εξωτερική τους εικόνα είναι κακή, θέλουν οι άνθρωποι να πιστεύουν πως η καρδιά τους είναι καλή και πως μόνο αυτό έχει πραγματικά σημασία.
Έχουν δίκιο ότι η καρδιά είναι σημαντική. Δεν μπορείς να αλλάξεις ή να διορθώσεις τίποτα απλώς υιοθετώντας μια εξωτερική μορφή, όταν η καρδιά παραμένει εγωιστική και πονηρή. Ωστόσο, κάνουν λάθος όταν λένε πως η καρδιά είναι καλή και η εξωτερική εμφάνιση κακή. Αυτό είναι αδύνατον. Ο Ιησούς λέει: Τυφλέ Φαρισαίε, καθάρισε πρώτα το εσωτερικό του ποτηριού και του πιάτου, για να καθαριστεί και το εξωτερικό τους –Ματθαίος 23:26.
Δεν μπορείς να έχεις καθαρή καρδιά και αμαρτωλή εμφάνιση. Από την άλλη όμως, μπορείς να έχεις καθαρή εμφάνιση και παρ’ όλα αυτά ασεβή καρδιά. Πώς λοιπόν το διακρίνουμε; Ποιος είναι αυτός ο καρπός για τον οποίο μιλάει ο Ιησούς;
Σε λίγο θα μιλήσουμε για τον καρπό του Πνεύματος, αλλά πρώτα θα ήθελα να μιλήσω για κάτι άλλο που πιστεύω ότι χαρακτηρίζει έναν χριστιανό. Κάτι που μπορεί να ξεχωρίσει τα πρόβατα από τους λύκους, ακόμη κι αν φαίνονται ίδια.
Η επιθυμία να υπηρετεί κανείς τον Ιησού. Όταν ο Θεός μεταστρέφει την ψυχή ενός ανθρώπου, εκείνος γίνεται νέο κτίσμα και επιθυμεί να υπηρετεί τον Θεό με όλη του την ύπαρξη. Δεν χρειάζεται να τον εξαναγκάζουν να κάνει ό,τι ευαρεστεί τον Θεό. Σήμερα γίνεται πολλή συζήτηση στην εκκλησία για τη δομή και τους κανόνες, όμως δεν ήταν πάντα έτσι. Γιατί λοιπόν είναι τόσο μεγάλο ζήτημα σήμερα; Ίσως υπάρχουν αμετάστρεπτοι άνθρωποι στην εκκλησία. Ίσως οι άνθρωποι είναι υπερβολικά ανεξάρτητοι και δεν θέλουν να τους λένε τι να κάνουν. Μπορείς να πεις σε ένα μέλος της εκκλησίας να ντύνεται σεμνά, αλλά αν η καρδιά του δεν έχει αλλάξει, θα αντιμετωπίσεις προβλήματα. Θα προσπαθεί να είναι όσο πιο κοσμικό γίνεται και ταυτόχρονα να παραμένει μέσα στα όρια του «κανονισμού» της εκκλησίας. Ή απλώς θα αρνηθεί να το κάνει και σύντομα η εκκλησία θα υποχωρήσει και δεν θα απαιτεί πια από τα μέλη της να ντύνονται και να ζουν με σεμνότητα. Πρέπει η εκκλησία να εξαναγκάζει τα μέλη της να είναι σεμνά; Πρέπει η εκκλησία να εξαναγκάζει τα μέλη της να μοιάζουν στον Χριστό; Ασφαλώς όχι. Όταν μια ψυχή λυτρωθεί και μεταμορφωθεί με το αίμα του Χριστού, εκείνος ο άνθρωπος, ως ανταπόκριση και λόγω της αλλαγμένης φύσης του, θα ζήσει μια ζωή θυσίας για Εκείνον. Υπακούμε στις εντολές Του με ευγνώμονες καρδιές!
Γιατί αυτή είναι η αγάπη του Θεού, να τηρούμε τις εντολές του· και οι εντολές του δεν είναι βαριές –Α΄ Ιωάννη 5:3.
Μια καρδιά που δεν έχει ανανεωθεί από το Πνεύμα του Θεού δεν θα επιθυμεί με πάθος να ζήσει για τον Θεό. Κάποιος μπορεί να πηγαίνει ευλαβικά στην εκκλησία—πολλοί άπιστοι παρακολουθούν τακτικά τις εκκλησιαστικές ακολουθίες. Κάποιος μπορεί να ντύνεται και να συμπεριφέρεται σωστά, αλλά αν η καρδιά του δεν λαχταρά τα πράγματα του Θεού, όλα αυτά δεν θα ωφελήσουν σε τίποτα. Πολλά από όσα κάνουν αποσκοπούν στο να λάβουν τον έπαινο των ανθρώπων, όχι τη δόξα του Θεού. Δεν είναι περίεργο που πολλές σημερινές εκκλησίες αποδέχονται την απομάκρυνση από την πίστη.
Είναι όμορφο να βλέπεις κάποιον να επιθυμεί αληθινά να ζήσει για τον Θεό. Επιθυμεί να αναζητήσει το πρόσωπο του Δημιουργού του, του Σωτήρα του. Ζει για τη Βασιλεία, για την αδελφότητα. Το να υπακούει στον Θεό και να Τον υπηρετεί είναι αναγκαιότητα· είναι το μόνο πράγμα που έχει πραγματικά σημασία γι’ αυτόν. Πραγματικά έχει βάλει τα «πάντα» του στο θυσιαστήριο. Αγαπά να διαβάζει τον Λόγο και να περνά χρόνο μόνος με τον Θεό. Οι επιθυμίες και το θέλημά του έχουν θυσιαστεί στο θυσιαστήριο του Θεού του.
Κάποιοι μου έχουν πει ότι πρέπει να δώσουμε λίγο περιθώριο σε έναν νέο χριστιανό. «Περιθώριο για ποιο πράγμα;» ρωτάω. Περιθώριο για την αμαρτία… για τη σαρκικότητα; Ασφαλώς όχι. Κάθε παράδειγμα στην Αγία Γραφή λέει το αντίθετο. Κάθε μεταστροφή έφερε μια τεράστια αλλαγή, ένα νέο κτίσμα. Πολλοί συγχέουν τη «χάρη για να μαθαίνει και να αυξάνεται κανείς» στην πίστη με μια «δικαιολογία για την αμαρτία». Οι Γραφές περιγράφουν τους νέους χριστιανούς ως νεογέννητα βρέφη και προστάζουν τον καθένα μας να επιθυμεί το ανόθευτο γάλα του λόγου, ώστε με αυτό να αυξηθεί –Α΄ Πέτρου 2:2. Έτσι, οι νέοι χριστιανοί δεν χρειάζονται περιθώριο για να συνεχίσουν για ένα διάστημα τους ασεβείς τρόπους τους, αλλά χρειάζονται περιθώριο για να αυξηθούν …σε σοφία και ηλικία, και σε χάρη ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων –Λουκάς 2:52.
Όταν κάποιος έρχεται και δηλώνει ότι έχει μεταστραφεί, είναι εύκολο να το διαπιστώσουμε. Απλώς εξετάζουμε μαζί κάποια εδάφια που εξηγούν πρακτικά, θεμελιώδη δόγματα όπως η μη συμμόρφωση με τον κόσμο, η μη αντίσταση και παρόμοια. Κάποιοι τα βλέπουν ως Λόγο του Θεού και τα αφομοιώνουν. Πολλοί κάθονται έκπληκτοι καθώς τους διαβάζω τέτοια εδάφια—εδάφια της Γραφής που δεν είχαν ακούσει ποτέ προηγουμένως. Συνήθως απλώς πιστεύουν αυτό που μόλις άκουσαν από τον λόγο του Θεού και αυτό τους αλλάζει. Αυτός είναι ένας χριστιανός που θέλει να διδαχθεί, που θέλει να μαθητεύσει. Συνήθως έρχονται με διάθεση να διδαχθούν και κάνουν ερωτήσεις για όσα διάβασαν στον Λόγο του Θεού και δεν καταλαβαίνουν.
Τι γίνεται όμως με τόσους άλλους; Ακούνε τα ίδια εδάφια και αντιλέγουν—αντιλέγουν στη Βίβλο και στο πρόσωπο που τους μιλάει για τη Γραφή, αλλά τελικά αντιλέγουν στον Θεό. Συνήθως παραδέχονται ότι αυτό λέει η Βίβλος, αλλά θέλουν να μάθουν γιατί το λέει. Δεν θέλουν να αλλάξουν τη ζωή τους για τον Θεό. Θέλουν να είναι χριστιανοί, ναι, αλλά θέλουν επίσης να ζουν όπως θέλουν. Δεν επιθυμούν να υπακούσουν στον Θεό. Μπορούμε να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε μαζί τους, αλλά είναι σαφές: η καρδιά τους λαχταρά τα πράγματα του κόσμου και τις απολαύσεις αυτής της ζωής.
Φανταστείτε μαζί μου έναν άνθρωπο που ζει πριν από 1.000 χρόνια. Είναι κλεισμένος σε ένα μπουντρούμι, όπου όλα είναι μαύρα σαν κάρβουνο. Έχει υγρασία και βρομάει. Συνελήφθη επειδή κήρυττε το ευαγγέλιο. Οι αστράγαλοι και οι καρποί του είναι γδαρμένοι και ματωμένοι από τις μεγάλες, βαριές αλυσίδες που τον κρατούν δεμένο στο μικροσκοπικό κελί. Υποφέρει από κλειστοφοβία, είναι εξαντλημένος και καταπονημένος. Η πλάτη του είναι ματωμένη. Τα πονεμένα μέλη του έχουν τεντωθεί ως το σημείο να σπάσουν. Μιλάει στον Θεό, αλλά ο Θεός δεν απαντά. Ικετεύει να λυτρωθεί, αλλά δεν ακούει καμία απάντηση. Αναλογίζεται τη ζωή του, την πίστη του. Τότε περνά από το μυαλό του η φοβερή σκέψη: «Θεέ μου, είσαι εκεί; Υπάρχεις στ’ αλήθεια;» Σιωπή. Η πίστη του δοκιμάζεται στα άκρα. Ξέρει πως αν συνεχίσει να μένει σταθερός στις πεποιθήσεις του, τον περιμένει η φωτιά. Γιατί; Γιατί να πεθάνει για έναν Θεό που τον αφήνει να περάσει αυτή την αγωνία; Γιατί να πεθάνει για έναν Θεό που δεν μιλάει; «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;»
Τώρα φανταστείτε αυτόν τον άνθρωπο… είστε εσείς.
Πιστεύουμε πραγματικά στον Θεό, έναν Θεό που δεν Τον βλέπουμε και συχνά δεν Τον ακούμε; Αν δεν υπάρχει η πίστη μας, τότε ο Θεός δεν θα υπάρχει όταν Τον χρειαστούμε πραγματικά.
Ο Θεός θέλει να εμπιστευόμαστε πλήρως σ’ Αυτόν, πάντοτε. Περπατάμε με πίστη, ΟΧΙ με όραση… ακόμη κι όταν όλα πάνε καλά. Όταν βρισκόμαστε σε φοβερές στιγμές, ο Θεός είναι και πάλι κοντά, μας οδηγεί και μας δίνει θάρρος να συνεχίσουμε! Έχουμε συνηθίσει απλώς να Τον εμπιστευόμαστε, να εμπιστευόμαστε τον λόγο Του.
Γιατί, αν κάνουν αυτά στο χλωρό δέντρο, τι θα γίνει στο ξερό; –Λουκάς 23:31.
Ο Θεός αγαπά μια καρδιά στραμμένη προς Αυτόν, ολοκληρωτικά δοσμένη και παραδομένη. Είναι αυτός που ανταμείβει όσους Τον αναζητούν με επιμέλεια!
Έχουμε τον καρπό του Πνεύματος του Θεού; Συμπεριφερόμαστε σαν χριστιανοί; Μοιάζουμε με χριστιανούς;
Μου ζήτησαν να κηρύξω σε μια μεγάλη εκκλησία όπου δεν είχα πάει ποτέ. Πήγα με την οικογένειά μου και καθίσαμε καθώς οι θέσεις γέμιζαν με εκατοντάδες ανθρώπους. Έμεινα έκπληκτος με το πώς ήταν ντυμένοι αυτοί οι άνθρωποι. Υπήρχαν κοντές μίνι φούστες και αποκαλυπτικά τοπ, πολλή κοσμική μόδα και στιλ. Άρχισε η ακολουθία και γρήγορα κατάλαβα πως αυτό δεν ήταν κατάλληλο μέρος για την οικογένειά μου, οπότε τους πήγα στο σπίτι και επέστρεψα μόνος. Η ροκ μουσική συνέχιζε και ο χορός δοκίμαζε τα όριά μου. Μετά από δύο ώρες ήρθε η ώρα του μηνύματος. Σηκώθηκα και είπα στο μεγάλο ακροατήριο ότι ήμουν ο νέος Πρόεδρος της Αμερικής. Η αίθουσα γέμισε γέλια. Τότε τους ρώτησα αν με πίστευαν. «Όχι!» φώναξαν. Ρώτησα γιατί δεν με πίστευαν και απάντησαν με διάφορους τρόπους. Κάποιος φώναξε: «Δεν μοιάζεις ούτε ντύνεσαι σαν πρόεδρος!» Ένας άλλος είπε: «Αν ήσουν πρόεδρος, δεν θα ήσουν εδώ!» Κάποιος άλλος είπε πως δεν ακουγόμουν σαν πρόεδρος. Τους είπα πως δεν καταλάβαινα. Τους ρώτησα πώς μπορούν να λένε ότι είναι χριστιανοί—Δεν μοιάζουν! Δεν συμπεριφέρονται σαν χριστιανοί! Δεν ακούγονται σαν χριστιανοί!—κι όμως όλοι τους πιστεύουν!
Φαίνεται πως κρίνουμε τα πάντα από τον καρπό τους, εκτός από τους χριστιανούς. Από τους χριστιανούς αναμένεται να κρίνουμε με βάση όσα ισχυρίζονται. Αυτός ο κόσμος νομίζει ότι μπορεί απλώς να φανταστεί τι θέλει ο Ιησούς και μετά να Τον ευαρεστήσει με όποιον τρόπο επιλέγει ο καθένας προσωπικά. Ωστόσο, η Βίβλος είναι σαφής: Από τους καρπούς τους θα τους γνωρίσετε. Μήπως μαζεύουν οι άνθρωποι σταφύλια από αγκάθια ή σύκα από τριβόλια; Έτσι, κάθε καλό δέντρο κάνει καλούς καρπούς, ενώ το σάπιο δέντρο κάνει κακούς καρπούς. Δεν μπορεί καλό δέντρο να κάνει κακούς καρπούς ούτε σάπιο δέντρο να κάνει καλούς καρπούς. Κάθε δέντρο που δεν κάνει καλό καρπό κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά. Άρα, από τους καρπούς τους θα τους γνωρίσετε –Ματθαίος 7:16-20.
Η Βίβλος λέει ότι …ο καρπός του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, καλοσύνη, αγαθότητα, πίστη, πραότητα, εγκράτεια… –Γαλάτες 5:22-23. Είναι αυτά τα πράγματα που βλέπουν οι άνθρωποι όταν κοιτάζουν εσένα κι εμένα; Ξέρω πως είναι εύκολο να δικαιολογούμε την έλλειψη ενός ή περισσότερων από αυτούς τους καρπούς λέγοντας: «Το δουλεύω» ή «Προσεύχομαι γι’ αυτό». Ο Ιησούς δεν λέει ότι αυτοί οι καρποί είναι κάτι που οι χριστιανοί πρέπει να προσπαθήσουν να αποκτήσουν. Απλώς λέει ότι αυτοί είναι οι καρποί, ή το αποτέλεσμα, της ένοικης παρουσίας του Πνεύματος του Θεού. Αν επιδιώκουμε κοσμικές φιλοδοξίες ή επιθυμούμε να ταιριάξουμε με τον κόσμο, δεν μπορούμε να περιμένουμε να είναι φανερός αυτός ο καρπός στη ζωή μας. Πιστεύω πως αυτός είναι ο καρπός ενός ανθρώπου που υποφέρει, ενός ανθρώπου που έχει δώσει τα πάντα και επιθυμεί να δώσει τα πάντα στον Αμνό που σφαγιάστηκε.
Κάθε δέντρο που δεν κάνει καλό καρπό κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά –Ματθαίος 7:19.
Όταν δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό σε κάτι, είτε πρόκειται για τη δουλειά μας, τις σπουδές μας ή την ανατροφή μιας οικογένειας, νιώθουμε καλά—είναι κάτι που μας γεμίζει. Το ίδιο ισχύει όταν υπηρετούμε τον Θεό με όλη μας την ύπαρξη. Νιώθουμε μεγάλη ανταμοιβή, μια ειρήνη που ξεπερνά κάθε κατανόηση.
