Ramona* was ’n klein dogtertjie wat baie besig en bedrywig was. Soos ander vierjariges kon Ramona baie dinge doen. Sy kon fiets ry, in ’n boom klim, skottelgoed was, haar naam skryf en heeltemal op haar eie op haar ponie ry. Een van Ramona se gunstelingdinge was om perd te ry. Haar gesin het twee perde en ’n ponie gehad. Hoe lekker was daardie aande wanneer hulle hul ponie, Tony, voor die karretjie ingespan het en die hele gesin beurte gemaak het om te ry. Of wanneer Ramona en drie van haar susters op Tony se rug geklim het en gaan ry het.
Daar was baie dinge wat Ramona kon doen, maar soms het sy gedink sy kan meer doen as wat sy werklik kon. En soms het sy gedink sy is groter as wat sy werklik was.
Een pragtige someraand het daar ’n paar gaste by Ramona se huis aangekom. Wanneer daar gaste gekom het, het dit gewoonlik ’n lekker tyd beteken.
Op hierdie besondere aand het Ramona se ouer broers en susters ná ete saam met die gaste perd gery. Dit het na soveel pret gelyk terwyl hulle om die dam en deur die grasperk gedraf het. Ramona wou ook ry, maar sy moes haar beurt afwag. Terwyl sy gewag het, het sy saam met Clifford, die hond, op die grasperk gespeel. Sy het gou moeg daarvoor geraak en ’n draai op haar fiets gaan ry. Toe skiet ’n idee haar te binne. Sy hardloop na die ingang van die weiding en klim op die hek. Sy het daarvan gehou om voor te gee dat sy ’n aap was, terwyl sy aan die tralies swaai en op en af klim. Toe probeer sy om op ’n dwarslat te balanseer en haar hande van die hek af te haal. Haar broers en susters en hul gaste het naby verby gery. Ramona gooi haar arms in die lug en roep vir die ruiters terwyl sy op die hek balanseer: “Kyk na my! Kyk na my!” Sy het baie groot gevoel terwyl sy op die hek balanseer. Skielik gly haar voet en daar val sy, in die stof. Sy knip verbaas haar oë en spring vinnig op terwyl sy haar rok afstof. Sy kyk verleë rond, maar dit lyk asof niemand dit agtergekom het nie. Sy klim weer teen die kant van die hek op en begin weer speel. Ramona raak ongeduldig terwyl sy wag vir haar rit. Dit het gelyk asof niemand onthou het dat sy perd wou ry nie. Sy het gedink dit sou pret wees om te sien hoe hoog sy op die hek kon balanseer, en daarom het sy so hoog geklim as wat sy durf. Sy wou hê die ander moes sien hoe dapper sy was, daarom het sy haar arms gewaai en geskree: “Haai almal! Kyk na my!” Maar weer gly haar voet van die hek af. Hierdie keer het sy egter net-net gekeer dat sy grond toe val. Ramona se pa het haar gesien en na haar toe gekom. “Ramona,” het hy gesê, “ek wil hê jy moet van die hek af bly.”
Ramona het afgeklim en iets anders probeer kry om te doen. Nadat sy ’n rukkie gespeel het, het haar pa se bevel om van die hek af te bly skynbaar uit haar gedagtes verdwyn, en sy het weer op die hek begin klim. Toe kom Ramona se ouer suster, Elise, nader en sê stilletjies vir haar: “Ramona, jy moenie voor ons gaste spog nie.” Ramona het nie van dié raad gehou nie. Dit het by die een oor ingegaan en by die ander een uitgegaan. Sy het haarself verseker dat sy nie gespog het nie! Sy het net… wel, net gespeel.
Sy het so hoog geklim as wat sy kon, en weer eens haar arms in die lug gewaai en uitgeroep: “Kyk na my, almal!” Skielik, voordat sy besef het wat gebeur, het sy met ’n doef op die grond beland en hard begin huil. Ja, sy het ’n bietjie pyn gevoel, maar meestal was sy geskok en skaam.
Ramona se pa het na haar toe gekom en haar opgetel. Hy het seker gemaak dat sy nie ernstig seergekry het nie en haar toe huis toe gedra. Dit was nog lig buite en dit was nog vroeg in die aand, maar hy het haar boontoe na haar bed geneem.
Voordat hy haar in die bed gesit het, het hy met haar gepraat. Ramona het steeds gehuil, en Pappa het probeer om haar trane af te droog. “Ramona, luister, kan jy vir ’n rukkie stil wees? Hoekom dink jy het jy geval?” Sy het gesnif en haar skouers opgetrek. Pappa het voortgegaan: “As jy my gehoorsaam het en van die hek af gebly het soos ek jou gesê het, sou jy nie geval het nie. Elise het ook vir jou gesê om op te hou spog, maar jy het nie geluister nie. Weet jy dat spog eintlik hoogmoed is? Die Bybel sê: Hoogmoed kom voor die verderf, en ’n hoogmoedige gees voor die val – Spreuke 16:18.
Ramona het haar kop geknik. “Is jy jammer dat jy my ongehoorsaam was, Ramona?” het Pappa gevra. “Ja, Pappa, ek is jammer,” het sy huilerig geantwoord. Pappa het besluit om haar val en die feit dat sy vroeg bed toe moes gaan, dié keer haar straf te laat wees. Ramona sou eerder ’n pak slae verkies het as om vroeg bed toe te moet gaan, wat vir haar klein hartjie ’n groot verdriet was. Maar dit was goed vir haar, want dit het haar tot bekering gebring.
Ramona het hierdie les nooit vergeet nie, deels weens haar val en deels omdat sy vroeg bed toe gestuur is en die pret van perdry misgeloop het. Sy was nie net hoogmoedig deur te spog nie; sy was ook moedswillig ongehoorsaam aan Pappa.
Elise het ’n wysie gemaak vir die vers wat Pappa vir Ramona genoem het. Van toe af, elke keer wanneer Ramona daardie liedjie gesing het, het sy onthou hoe waar daardie vers vir haar geblyk het te wees.
Hier is die liedjie wat Ramona gesing het:
*Name in hierdie artikel is verander
