Hartelijke groeten in de naam van onze Heer en Heiland, Jezus Christus. We vertrouwen erop dat het met ieder van u, onze lezers, goed gaat en dat u op de Heer blijft vertrouwen. De pandemie heeft voor ons, samen met enkele persoonlijke zaken waar we mee bezig zijn geweest, een kleine achterstand veroorzaakt. Daarom ontvangt u dit nummer wat later dan gepland. Onze excuses…. We zijn van plan het volgende nummer binnen enkele maanden te laten drukken, zodat we weer op schema komen.
In het redactioneel van het vorige nummer schreef ik over een weinig opgemerkt nieuwsartikel waaruit bleek dat veel mensen overal ter wereld verrast waren door de positieve gevolgen die zij ondervonden doordat ze aan het begin van de Covid-19-pandemie thuis moesten blijven. Ze genoten van de tijd met hun gezin. Ze vonden kameraadschap in het samen aangaan van deze uitdaging. Ze beleefden plezier aan het avontuur van het ontdekken van nieuwe manieren om te functioneren en te overleven. En ze vonden opnieuw visie en zin in het leven.
Maar naarmate de tijd verstreek, bleek dit van korte duur voor iedereen die geen diepere stabiliteit in zijn leven had. Nadat er voor veel mensen een uiteenlopende hoeveelheid tijd was verstreken, begon de werkelijkheid door te dringen. Sommigen zijn hun baan kwijtgeraakt. Sommigen hebben dierbaren verloren. Sommigen zijn ziek geweest. Velen hebben het contact met andere mensen gemist. Voor ouderen die in verpleeghuizen en woonzorgcentra wonen, en voor mensen die in het ziekenhuis moesten worden opgenomen, is het leven inderdaad een zeer eenzaam bestaan geworden, omdat de meeste van deze instellingen geen bezoekers binnenlieten.
De wereld probeert elke mogelijke manier te vinden om het hoofd boven water te houden en te overleven. Er zijn telefonische vergaderlijnen. Er zijn chatlijnen. Er zijn webinars over dit onderwerp. Velen doen hun best om de gaten op te vullen die deze pandemie in het leven van de mensen om hen heen heeft geslagen.
Als we een stap terug doen om een duidelijker beeld te krijgen van de gebeurtenissen die zich door de pandemie ontvouwen, zien we dat de afgelopen maanden voor de meesten een tijd van verandering en onzekerheid zijn geweest. Dan is er de economische toekomst: ‘Is mijn baan veilig?’ ‘Hoe zit het met mijn rekeningen?’ ‘Hoe zit het met mijn huisvesting?’ Daarnaast is er de sterk gepolitiseerde aard van tal van kwesties: rassongelijkheid, complottheorieën over de pandemie en de overheidsmaatregelen met betrekking tot onze reactie op de viruspandemie. Daarbij komt de polarisatie in ons land rond de politiek: wie vertelt de waarheid over de kwesties, en wie is de beste keuze om het land na de komende verkiezingen te leiden?
Ondanks al het andere dat gaande is, lijken het virus en de gevolgen ervan iedereen bezig te houden. Op 15 augustus 2020 verscheen op CNN een artikel van Ryan Prior met de titel: ‘1 OP DE 4 JONGEREN MELDT GEDACHTEN AAN ZELFMOORD’. Wie het artikel wil lezen, kan het hier vinden:
https://www.cnn.com/2020/08/14/health/young-people-suicidal-ideation-wellness/index.html
In dit artikel wordt erkend dat er positieve gevolgen waren tijdens het begin van de pandemie en de daaropvolgende thuisblijfmaatregelen. Verder staat er dat deze gebeurtenis, naarmate de tijd is verstreken, anders is dan de meeste gebeurtenissen uit het verleden, zoals tornado’s, orkanen, aardbevingen en zelfs de gebeurtenissen van 11 september. De meeste van deze gebeurtenissen waren plaatselijk en hadden kortdurende verwoestende gevolgen, terwijl de Covid-19-pandemie al zo lang voortduurt dat ze een manier van leven aan het worden is — zonder einde in zicht, terwijl het begin ervan vervaagt in ons vergeetachtige verleden.
Volgens het nieuwsartikel heeft de CDC gegevens gepubliceerd uit een enquête die is gehouden om de uitkomst van de negatieve gevolgen van de pandemie vast te stellen. Hieronder staan enkele feiten zoals die in het artikel worden weergegeven:
- Het aantal jongeren met zelfmoordgedachten is sinds vorig jaar gestegen
- Maar liefst één op de vier mensen van 18 tot en met 24 jaar had in de 30 dagen vóór de enquête ernstig overwogen zelfmoord te plegen (onderzoekers ondervroegen tussen 24 en 30 juni 5.412 volwassenen in de VS.)
- Van de algemene bevolking in de VS … had 11% van de ondervraagde volwassenen in de 30 dagen vóór het invullen van de enquête ernstig overwogen zelfmoord te plegen.
- Het aantal Amerikanen dat angstsymptomen meldt, is drie keer zo hoog als op hetzelfde tijdstip vorig jaar, aldus de CDC.
- De resultaten weerspiegelen een land dat steeds meer op scherp staat.
Wat is het verdrietig om bij deze werkelijkheid stil te staan. Toen ik dit nieuwsartikel las, vroeg ik me af of de percentages voor de kerk hetzelfde zijn als voor de wereld. Een Bijbelvers kwam me voor de geest: Als wij alleen voor dit leven op Christus hopen, zijn wij de beklagenswaardigste van alle mensen –1 Korintiërs 15:19. Als christenen…
- …hebben we HOOP!
- …hebben we HOOP IN CHRISTUS!!
- …hebben we HOOP zowel IN DIT LEVEN als VOOR DE EEUWIGHEID!!!
Als we dit alles in aanmerking nemen, zouden we een glimlach op ons gezicht moeten hebben, hoop in ons hart en een bemoedigend woord op onze lippen voor iedereen met wie we in contact komen. Laten we vooral goed opletten wanneer we omgaan met de mensen om ons heen — familie, vrienden en zelfs vreemden. Wie weet voelt de buurman naast ons zich wel heel alleen en ontmoedigd. Of misschien worstelt onze beste vriend uit de kerk met een last die meer lijkt dan hij kan dragen. Als we bidden, kunnen we God vragen mensen bij ons in gedachten te brengen die gebaat zouden zijn bij onze hulp, op wat voor manier dan ook. We weten nooit wanneer onze glimlach of ons bemoedigende woord iemands eeuwige welzijn zal helpen veranderen.
Broeders, als iemand op een overtreding betrapt wordt, moet u, die geestelijk bent, zo iemand in een geest van zachtmoedigheid terechtbrengen; let daarbij op uzelf, opdat ook u niet in verzoeking komt. Draag elkaars lasten, en vervul zo de wet van Christus. Want als iemand denkt dat hij iets is, terwijl hij niets is, bedriegt hij zichzelf. Laat ieder zijn eigen werk beproeven, en dan zal hij alleen met betrekking tot zichzelf reden tot roem hebben, en niet met betrekking tot een ander. Want ieder zal zijn eigen last dragen –Galaten 6:1-5.
U heeft geen verzoeking getroffen dan menselijke; maar God is trouw, Die niet zal toelaten dat u verzocht wordt boven wat u aankunt… –1 Korintiërs 10:13.
Mijn broeders, beschouw het als grote vreugde wanneer u in allerlei verzoekingen terechtkomt; u weet immers dat de beproeving van uw geloof volharding teweegbrengt –Jakobus 1:2-3.
In deze verzen zie ik een aantal dingen die God wil dat we als leidraad voor ons leven gebruiken.
- God zal niet toelaten dat we boven onze draagkracht worden verzocht. Dit is gebaseerd op Zijn feit, niet op ons gevoel.
- Ieder van ons ZAL in verzoekingen terechtkomen, maar wanneer we Gods soevereiniteit in onze beproevingen zien, kunnen we rust vinden terwijl we ‘het als grote vreugde beschouwen’.
- Wanneer het lijkt alsof ons geloof wordt beproefd en op de proef gesteld, soms schijnbaar bijna tot het breekpunt, kunnen we erop vertrouwen dat God er middenin aanwezig is en dat Hij volgens Zijn wil iets tot stand brengt.
- God zal lasten in ieders leven toelaten en Hij verwacht van ieder van ons dat we ‘onze eigen lasten dragen’.
- God zal toelaten dat onze medemens moeilijke tijden doormaakt. Dan verwacht God dat we onze worstelende broer of zus opmerken en alles doen wat we kunnen om de last te verlichten — door gebed, bemoedigende woorden of hulpbetoon.
Tot besluit laat ik u achter met enkele verzen die Paulus aan de gemeente in Galatië schreef. Laten wij niet moe worden goed te doen, want te zijner tijd zullen wij oogsten, als wij niet verslappen. Laten wij daarom, wanneer wij gelegenheid hebben, goeddoen aan allen, maar vooral aan de huisgenoten van het geloof. –Galaten 6:9-10. Laten we als vreemdelingen en pelgrims hier op aarde onze eeuwige thuis, onze meelevende Heiland, onze soevereine God en onze Abba-Vader niet uit het oog verliezen.
