Οι Άμμοι του Χρόνου Βυθίζονται

Με εκπλήσσει το πώς ο Θεός χρησιμοποιεί τον λαό Του μέσα στην ιστορία για να δοξαστεί το όνομά Του. Χρησιμοποιεί τα ασθενικά για να εξουδετερώσει τους σοφούς· τα ταπεινά για να μηδενίσει τη σοφία των επίγειων σοφών. Ο Θεός χρησιμοποιεί τη σωματική αδυναμία, τις δυσκολίες, την απώλεια, το πένθος, τον μόχθο και τον πόνο για να αυξήσει τους πνευματικούς μας θησαυρούς και να χτίσει τη Βασιλεία Του εδώ στη γη!

Αυτός ο ύμνος έγινε πολύτιμος για την οικογένειά μου και για μένα πριν από μερικά χρόνια, καθώς περιμέναμε τη γέννηση του τέταρτου παιδιού μας που είχε γενετικά προβλήματα. Γνωρίζαμε ότι δεν θα μπορούσε να μείνει μαζί μας πολύ. Έφυγε από τη ζωή μόλις τρεις μέρες μετά τη γέννησή της. Όταν έκανα έρευνα για τον ύμνο αυτό, με εξέπληξε να μάθω ότι ο άνθρωπος της ιστορίας του οποίου η ζωή ενέπνευσε αυτόν τον ύμνο είχε χάσει οκτώ από τα εννέα παιδιά του.

Η ιστορία αυτού του άντρα είναι αξιοσημείωτη. Τα 61 χρόνια του στη γη σημαδεύτηκαν από λύπη και απώλεια, διωγμούς και φυλακίσεις. Ωστόσο, η αφοσίωσή του στον Χριστό ήταν εξαιρετική και η ζέση του για τον Θεό και ο ενθουσιασμός του για το κήρυγμα του ευαγγελίου δεν έσβησαν μέχρι την τελευταία του μέρα.

Ο Samuel Rutherford, γιος ενός εύπορου γεωργού, γεννήθηκε το έτος 1600. Η ζωή του άρχισε στο μικρό χωριό Νίσμπετ (Nisbet), στη Σκωτία. Καθώς ρίχνουμε μια ματιά στη ζωή του, παρατηρούμε το χέρι του Θεού να ενεργεί στα πρώτα χρόνια του Samuel. Σε ηλικία μόλις τριών ετών, έπαιζε με τους φίλους του όταν έπεσε στο πηγάδι της πόλης. Η αδερφή και οι φίλοι του έτρεξαν να φέρουν βοήθεια. Όταν επέστρεψαν, βρήκαν τον πολύ βρεγμένο Samuel καθισμένο στο γρασίδι δίπλα στο πηγάδι. Τον ρώτησαν πώς βγήκε και εκείνος απάντησε, «Ένας όμορφος άσπρος άνθρωπος ήρθε και με έβγαλε από το πηγάδι.» Η οικογένειά του πίστεψε ότι ο Θεός είχε στείλει έναν άγγελο για να τον σώσει εκείνη τη μέρα.

Από όσα γνωρίζουμε για τον Samuel Rutherford, είχε δύο αδέρφια και μία αδερφή. Στάλθηκε σχολείο όταν ήταν μικρός και έγινε πολύ επιμελής μαθητής. Έμαθε λατινικά και ελληνικά τόσο καλά που τελικά έγινε καθηγητής. Παντρεύτηκε την Eupham Hamilton περίπου το 1624, λίγο μετά που άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Εκείνη την περίοδο, ο Samuel δεν είχε ακόμη μετανοήσει· τον ένοιαζαν μόνο οι ακαδημαϊκοί του στόχοι.

Το 1626, σε ηλικία 26 ετών, ο Samuel ήρθε σε σαφή και σωτήρια πίστη στον Κύριο Ιησού Χριστό. Είπε, «Ω, αλλά ο Χριστός έχει ένα σωτήριο βλέμμα. Όταν με κοίταξε πρώτη φορά, σωθήκα. Του στοίχισε μόνο ένα βλέμμα για να κάνει την κόλαση να με αφήσει.» Από εκείνη τη στιγμή γέμισε με πάθος να κηρύττει και να μιλάει για τον Σωτήρα του. Αυτή η αλλαγή ζωής προκάλεσε τέτοια αναστάτωση στο πανεπιστήμιο που ο Rutherford τελικά παραιτήθηκε από την έδρα του.

Το 1627, ο Samuel πήρε τη γυναίκα του και τα δύο μικρά παιδιά του και πήγε στο Galloway της Σκωτίας, όπου άρχισε να ποιμαίνει την μικρή εκκλησία του Anwoth. Καθώς ξεκινούσε το κήρυγμά του εκεί, είπε, «Έλαβα την εντολή από τον βασιλικό και ηγεμονικό Διδάσκαλο, τον Κύριό μου Ιησού, να κηρύξω τον Χριστό στον λαό.» Το πάθος του ήταν για τη μεταστροφή του λαού, και λέγεται πως φαινόταν να προσεύχεται πάντα, να κηρύττει πάντα, να επισκέπτεται πάντα τους ασθενείς, να διδάσκει και να παροτρύνει συνεχώς, να γράφει ή να μελετά. Η ζέση με την οποία κήρυττε και η φροντίδα του για την ευημερία της ενορίας του είχαν μεγάλο αντίκτυπο σ’ αυτούς. Όχι μόνο οι δικοί του, αλλά άνθρωποι από τα γύρω χωριά έρχονταν να ακούσουν το κήρυγμά του. Ένας φίλος κάποτε ανέφερε, «Πολλές φορές νόμιζα ότι θα πετούσε έξω από το άμβωνα όταν ερχόταν να μιλήσει για τον Ιησού Χριστό.»

Ο Samuel δεν ήταν ξένος προς το πένθος και τη θλίψη. Το 1631, μόλις τέσσερα χρόνια αφότου άρχισε το έργο του ως πάστορας, η γυναίκα του απεβίωσε. Τα δύο του παιδιά επίσης αρρώστησαν και έφυγαν απ’ αυτόν τον κόσμο. Το 1636, μετά από εννέα χρόνια κηρύγματος, εξορίστηκε στην Αμπερντίν, όπου του απαγορεύτηκε να κηρύττει το ευαγγέλιο. Αυτή ήταν μια πολύ δύσκολη περίοδος για εκείνον, καθώς του έλειπαν πολύ η γυναίκα και τα παιδιά του, καθώς και η εκκλησία του, η κοινότητα του Anwoth. Αυτή η περίοδος στη ζωή του είναι ένας από τους λόγους που τον θυμόμαστε τόσο, γιατί άρχισε να γράφει γράμματα πίσω στους ανθρώπους της εκκλησίας του και στους φίλους του. Από τα 365 γράμματα που έγραψε, τα 220 γράφτηκαν κατά τη διάρκεια αυτών των 22 μηνών εξορίας.

Η κυβέρνηση τελικά άλλαξε χέρια, κάτι που έδωσε περισσότερη ελευθερία στους μη συμμορφωμένους Covenanters (Covenanters). Έτσι ο Rutherford επέστρεψε γρήγορα στον αγαπημένο του ποιμνιο στο Anwoth. Περίπου ένα χρόνο αργότερα, το φθινόπωρο του 1639, έφυγε ξανά με βαριά καρδιά από το Anwoth αλλά αυτή τη φορά για να αναλάβει θέση Καθηγητή Θεολογίας στο St Mary's College στο St. Andrews. Αυτή η αλλαγή ήταν δύσκολη για εκείνον, καθώς του έλειπε και πάλι πολύ η ενορία του. Γράφει, «Η απομάκρυνσή μου από το ποιμνίο μου είναι τόσο βαριά για μένα, που κάνει τη ζωή μου βάρος· ποτέ δεν είχα τόσο λαχτάρα για θάνατο. Ο Κύριος να βοηθήσει και να στηρίξει αυτό το λυπημένο χώμα.»

Μετά από πέντε μήνες στη νέα του θέση και έχοντας μείνει μόνος σχεδόν δέκα χρόνια, ο 40χρονος Samuel παντρεύτηκε την Jean McMath. Μαζί είχαν επτά παιδιά. Δυστυχώς, τα έξι από αυτά πέθαναν στην βρεφική και πρώιμη παιδική ηλικία. Μόνο μια κόρη, η Agnes, έζησε μέχρι την ενηλικίωση.

Ο Rutherford συνέχισε να είναι επιδραστικός ηγέτης στο κίνημα των μη συμμορφωμένων στη Σκωτία για τα επόμενα 20 χρόνια, μέχρι το 1660. Με τον θάνατο του Cromwell, ο έλεγχος της κοινότητας έληξε και ο Κάρολος Β' αποκαταστάθηκε στην εξουσία. Μια φορά ακόμη, η οργή της μοναρχίας έπεσε στον Samuel. Κλητεύτηκε να παρουσιαστεί ενώπιον του δικαστή και κατηγορήθηκε για ύψιστη προδοσία κατά της κυβέρνησης επειδή κήρυττε την αλήθεια. Τον έβαλαν φυλακή να περιμένει εκτέλεση. Ωστόσο, πριν ο βασιλιάς καταφέρει να τον θανατώσει, ο Samuel αρρώστησε σοβαρά. Είπε, «Έχω ήδη μια κλήση από έναν ανώτερο Δικαστή και πρέπει να απαντήσω στην πρώτη μου κλήση και όταν έρθει η δική σας μέρα θα είμαι εκεί όπου λίγοι βασιλιάδες και μεγάλοι έρχονται.»

Αργά το απόγευμα της τελευταίας μέρας της ζωής του, σε απάντηση στην ερώτηση, «Τι νομίζετε τώρα για τον Χριστό;» απάντησε ως εξής, «Ω, μακάρι όλοι οι αδελφοί μου στη χώρα να γνωρίζουν τι Διδάσκαλο υπηρέτησα, και τι ειρήνη έχω σήμερα! Θα κοιμηθώ εν Χριστώ, και όταν ξυπνήσω θα ικανοποιηθώ με την ομοιότητά Του. Απόψε θα κλείσει η πόρτα, και θα βάλω την άγκυρά μου μέσα στο καταπέτασμα, και θα φύγω σε έναν ύπνο στις πέντε το πρωί. Δόξα! δόξα στον Δημιουργό και στον Λυτρωτή μου για πάντα! Θα ζήσω και θα τον προσκυνήσω. Ω, για χέρια να τον αγκαλιάσω! Ω, για μια καλά κουρδισμένη άρπα! Δόξα! δόξα κατοικεί στη γη του Εμμανουήλ!» Αυτά τα λόγια ακούστηκαν από τη γυναίκα του, την κόρη και φίλους, και πράγματι ήταν με τον Κύριό του στις πέντε το πρωί.

Σχεδόν δύο αιώνες αργότερα, η Annie Ross Cousin, Σκωτσέζα ποιήτρια και στιχουργός ύμνων και σύζυγος ιερέα, εμπνεύστηκε από τη ζωή και τα γραπτά του Samuel Rutherford. Περίληψε τη ζωή του σε έναν βιογραφικό ύμνο, «The Sands of Time are Sinking». Αυτός ο ύμνος δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1857 στο Christian Treasury. Από τους δεκαεννέα αρχικούς στίχους, μόνο τέσσερις χρησιμοποιούνται στα βιβλία ύμνων μας. (σε έντονη γραφή)

Ο ωραίος συμπληρωματικός μελωδικός τόνος για αυτό το κείμενο συντέθηκε στις αρχές του 1800 από έναν Γάλλο μουσικό, τον Chretien D`Urhan. Ταιριάζει καλά με τους στίχους του ύμνου—ο σεμνός ρυθμός του αντιστοιχεί στη σοβαρότητα των λέξεων. Η ανερχόμενη μελωδική γραμμή της τελευταίας φράσης ταιριάζει τέλεια με τη χαρά που εκφράζει το ρεφρέν—«And glory, glory dwelleth in Immanuel's land.»

Καθώς ολοκληρώνουμε αυτή την ιστορία του ύμνου, ας συνεχίσουμε να θαυμάζουμε την πρόνοια του Θεού στις ζωές εκείνων που προηγήθηκαν. Μακάρι να ακολουθήσουμε τον Χριστό με όλη μας την καρδιά και να είμαστε αγγεία έτοιμα για τη χρήση του Κυρίου! Μια τελευταία φράση του Samuel Rutherford για να πάρουμε μαζί μας. «They lose nothing who gain Christ.»

Οι πληροφορίες για αυτό το άρθρο προήλθαν από τα 101 Hymn Stories, A Treasury of Hymns, Crichbaptist.org.