Μεγάλωσα στο ίδιο εκκλησιαστικό περιβάλλον στο οποίο είχαν γεννηθεί και ανατραφεί οι γονείς μου. Ωστόσο, όταν ήμουν 10 ετών, οι γονείς μου άρχισαν να ανησυχούν για την πορεία που ακολουθούσαν οι νέοι και ήθελαν κάτι διαφορετικό για τα παιδιά τους. Έτσι, ήρθαν σε επαφή με μια εκκλησία από άλλη πολιτεία, η οποία τους βοήθησε να συνδεθούν με μια μικρή εκκλησία που βρισκόταν κοντά στο μέρος όπου ζούσαμε.
Ήμουν μάλλον ένα ήσυχο παιδί με ισχυρή θέληση και γρήγορα εξελισσόμουν σε επαναστατημένο έφηβο. Οι γονείς μου έκαναν ό,τι ήξεραν εκείνη την εποχή για να με βοηθήσουν. Ένα από αυτά ήταν η μετάβασή μας σε αυτή τη νέα εκκλησία, καθώς είχε ένα πιο θεοσεβές περιβάλλον για τους νέους. Δυσκολεύτηκα πολύ με αυτή την αλλαγή. Στην παλιά μας εκκλησία, είχα φίλους που σκέφτονταν όπως εγώ και με υποστήριζαν στις επαναστατικές μου συμπεριφορές, αλλά στη νέα εκκλησία ήμουν περισσότερο ο «κακός» και δεν ταίριαζα με τους άλλους νέους.
Με την πάροδο του χρόνου εκείνη η εκκλησία διαλύθηκε, και οι γονείς μου αποφάσισαν να μετακομίσουν σε άλλη πολιτεία, πιο κοντά σε μια πιο σταθερή εκκλησία. Έτσι, όταν ήμουν 14, περάσαμε την πρώτη μας νύχτα σε άλλη πολιτεία, σε άλλο σπίτι, σε άλλη οδό και με άλλους γείτονες. Πήγαμε για ψώνια σε άλλη πόλη και πηγαίναμε σε άλλη εκκλησία, με ανθρώπους που μόλις γνώριζα. Δεν μου άρεσε η αλλαγή. Μου ήταν δύσκολο να γνωρίσω νέους ανθρώπους και να κάνω νέες φιλίες. Δυσκολευόμουν πάρα πολύ με όλες αυτές τις αλλαγές, οπότε ποτέ δεν μπήκα στον κόπο να προσπαθήσω να ενταχθώ και να συμμετάσχω ενεργά στη νέα μας ζωή. Αντίθετα, σιγά-σιγά έχτισα τείχη γύρω από τη ζωή και την καρδιά μου, ενώ γινόμουν πιο ψυχρός και πιο επαναστατικός.
Καθώς μεγάλωνα και γινόμουν πιο σκληρός, οι γονείς μου προσπαθούσαν να με βοηθήσουν, αλλά εγώ δεν δεχόμουν τίποτε από αυτά. Τελικά βρήκα δουλειά και γνώρισα τη μουσική κάντρι και άλλα κοσμικά πράγματα. Επειδή μου άρεσε η εργασία, αφοσιώθηκα σε αυτήν και δούλευα πολλές ώρες. Έτσι δεν χρειαζόταν να είμαι κοντά στην οικογένεια ή στους ανθρώπους της εκκλησίας, και δεν χρειαζόταν να πηγαίνω στις εκκλησιαστικές δραστηριότητες. Έτσι απομακρύνθηκα και απομονώθηκα περισσότερο από τους γύρω μου.
Οι άνθρωποι της εκκλησίας δεν ήξεραν πώς να σχετιστούν μαζί μου· οι περισσότεροι απλώς με άφηναν μόνο μου. Βαθιά μέσα μου ποθούσα απεγνωσμένα αγάπη και αποδοχή από την οικογένεια και την εκκλησία. Αυτό με οδήγησε σε καθοδική πορεία. Συνέχισα να καταπνίγω τα συναισθήματά μου και να χτίζω ένα τείχος γύρω μου, ενώ η καρδιά μου σκληραινόταν ακόμα περισσότερο. Με τον καιρό απομακρυνόμουν όλο και περισσότερο από την οικογένειά μου και την εκκλησία. Ένιωθα όλο και περισσότερο σαν κάποιος που δεν ταίριαζε πουθενά και που κανείς δεν ήξερε τι να κάνει μαζί του. Αποφάσισα ότι θα το έσκαγα και θα ζούσα τη δική μου ζωή.
Κάπως οι γονείς μου αντιλήφθηκαν αυτή την ιδέα και προσπάθησαν να κάνουν ό,τι ήξεραν για να με βοηθήσουν, αλλά εγώ δυσανασχετούσα με την προσπάθειά τους. Κοιτάζοντας πίσω, ξέρω χωρίς αμφιβολία ότι το έκαναν από αγάπη και ενδιαφέρον, αλλά υπήρχε μεγάλο κενό στη σχέση μας. Έτσι συνέχισα να σκληραίνω και να γίνομαι πιο ψυχρός.
Το καλοκαίρι που ήμουν 17, ένας επισκέπτης κήρυκας («Μάικ») και η οικογένειά του ήρθαν στην εκκλησία μας για συγκεντρώσεις. Τους γνώριζα από χρόνια πριν και κάπως μέσα από την επικοινωνία μας κατά τις συγκεντρώσεις η καρδιά μου άρχισε να μαλακώνει και να ανοίγει. Δεν είμαι σίγουρος γιατί, αλλά για κάποιο λόγο αποφάσισα ότι ήθελα να περάσω τον χειμώνα μαζί τους. Έτσι οι γονείς μου επικοινώνησαν μαζί τους, και αποφασίστηκε ότι θα μπορούσα να μείνω μαζί τους για μερικούς μήνες.
Το σχέδιό μου ήταν να περάσω μερικούς μήνες μακριά από τα πάντα και μετά θα γύριζα σπίτι όταν θα ήμουν σχεδόν 18. Μόλις γινόμουν 18, σκόπευα να φύγω από το σπίτι και να κάνω το δικό μου. Ήμουν βέβαιος ότι κανείς δεν θα μπορούσε να με σταματήσει επειδή θα ήμουν ενήλικος. Ωστόσο, ο Θεός προφανώς είχε διαφορετικά σχέδια...
Κάπως ο «Μάικ» με έπεισε να πάω μαζί του σε μια εβδομάδα συγκεντρώσεων σε άλλη πολιτεία. Ενώ ήμασταν εκεί, δεν θυμάμαι να ένιωθα πιο έντονο έλεγχο για τις αμαρτίες μου από οποιαδήποτε άλλη φορά. Ωστόσο, ένα βράδυ μετά τη λατρευτική συνάθροιση με ρώτησε αν ήθελα να γίνω Χριστιανός και να συγχωρηθούν οι αμαρτίες μου. Δεν θυμάμαι τι του είπα, αλλά μιλήσαμε για λίγη ώρα. Με καθοδήγησε μέσα από την Αγία Γραφή, βοηθώντας με να δω τι λέει ο Θεός για όλα αυτά· μετά προσευχηθήκαμε. Όταν σηκωθήκαμε από την προσευχή, δεν μπορώ να πω ότι έγινε κάτι μεγάλο, αλλά σίγουρα εκείνο το βράδυ βρήκα τη σωτηρία! Εκείνο το βράδυ κάτι άλλαξε στην καρδιά μου. Ήξερα ότι πλέον ήθελα να κάνω τα πράγματα με τον τρόπο του Θεού. Ήξερα ότι ο τελικός μου σκοπός στη ζωή ήταν να τρέξω τον αγώνα καλά και να τελειώσω νικηφόρα. Αυτό είναι που με έχει βοηθήσει όλα αυτά τα χρόνια.
Στις 31 Ιουλίου 2011 βαπτίστηκα με βάση την ομολογία της πίστης μου. Τα επόμενα χρόνια σίγουρα δεν ήταν εύκολα. Θα έλεγα ακόμη ότι μερικές φορές φάνηκαν πιο δύσκολα και από τα χρόνια πριν τη μεταστροφή μου. Από σεβασμό προς άλλους, δεν νιώθω ότι μπορώ να μοιραστώ όλα όσα έχουν συμβεί όλα αυτά τα χρόνια, αλλά θα προσπαθήσω να αναφέρω μερικά κύρια σημεία. Μπορείτε να φανταστείτε ότι με τα τείχη που είχα χτίσει γύρω μου και την άνεση που είχα βρει σε αυτό, τα χρόνια μετά τη μεταστροφή μου ήταν γεμάτα σκαμπανεβάσματα καθώς προσπαθούσα να ξαναμάθω πώς να σχετίζομαι με άλλους πιστούς και με ανθρώπους γενικά.
Παρόλο που είχα απευθυνθεί στον Θεό για συγχώρεση των αμαρτιών μου και είχα αφιερώσει τη ζωή μου στο να Τον ακολουθώ, είχα πολλές παλιές συνήθειες λανθασμένης συμπεριφοράς στις σχέσεις μου με τους άλλους που ακόμα χρειάζονταν αγιασμό. Τα πράγματα στο σπίτι συνέχισαν να βελτιώνονται αλλά υπήρχε ακόμη περιθώριο προόδου, πράγμα που πρόσθετε στην ένταση. Καθώς περνούσαν τα χρόνια, το επίπεδο του στρες συνέχιζε να ανεβαίνει. Δεν ήξερα πώς να το αντιμετωπίσω, οπότε κατέφευγα σε μεγάλες δόσεις NoDoz® με ενεργειακό ποτό πριν πέσω στο κρεβάτι, προσπαθώντας να χαλαρώσουν τα νεύρα μου αρκετά ώστε να μπορέσω να κοιμηθώ (μην το δοκιμάσετε αυτό στο σπίτι, είναι επικίνδυνο). Την επόμενη μέρα σηκωνόμουν και τα αντιμετώπιζα όλα πάλι. Μια χρονιά, για το μεγαλύτερο μέρος της, πάλευα με σκέψεις ότι δεν ήθελα να συνεχίσω να ζω. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, είχα έναν πολύ κοντινό φίλο που μου έδινε μεγάλη ενθάρρυνση. Πιστεύω ότι η τακτική επικοινωνία με αυτόν τον κοντινό φίλο, οι προσευχές άλλων και η πιστότητα του Θεού λειτούργησαν όλα μαζί ώστε να με εμποδίσουν να κάνω κάτι για το οποίο αργότερα θα μετάνιωνα.
Είχα έναν άλλο κοντινό φίλο που είχε επίσης περάσει πολλά αλλά φαινόταν να βρίσκει τις απαντήσεις του Θεού για τους αγώνες της ζωής. Βγαίναμε για δείπνο, περνώντας χρόνο μαζί και μιλώντας για τους αγώνες της ζωής. Θυμάμαι φορές που έβγαινα από το αυτοκίνητό του και τα δάκρυα κυλούσαν στο πρόσωπό του γιατί δεν ήταν σίγουρος αν θα τα κατάφερνα. Έπειτα πήγε για ιεραποστολικό έργο για δύο χρόνια, για να διδάξει αγγλικά.
Δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς συνέβαινε στη ζωή του, αλλά μια μέρα μάθαμε ότι είχε εξαφανιστεί. Τελικά ακούσαμε νέα του· ήταν καλά και ζούσε ξανά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η καρδιά μου σπαραζόταν… Ένας από τους λίγους φίλους που είχα, είχε τώρα γυρίσει την πλάτη σε ό,τι κάποτε πίστευε και σε όσα κάποτε προσπαθούσε να με πείσει να πιστέψω. Κι εγώ ήμουν ακόμη εδώ, παλεύοντας… Γιατί να μην εγκαταλείψω τη μάχη…; Γιατί να μην πάω να ζήσω την εύκολη ζωή…; Καθώς περνούσε ο χρόνος, συνέχιζα να λαχταρώ αγάπη και αποδοχή. Κάποιες φορές ο αγώνας, ο πόνος και η λαχτάρα φαίνονταν σχεδόν ανυπόφοροι. Αλλά ήξερα βαθιά μέσα μου ότι το να τα παρατήσω δεν ήταν αυτό που ήθελα. Δεν θα με οδηγούσε στο αποτέλεσμα που επιθυμούσα. Και πάλι, χάρη στην ενθάρρυνση και την τακτική επαφή με τον κοντινό μου φίλο, στις προσευχές άλλων και στην πιστότητα του Θεού, συνέχισα να προχωρώ.
Ένας άλλος νεαρός άρχισε να ενδιαφέρεται για τη ζωή μου και τελικά γίναμε κοντινοί φίλοι. Αυτός και η γυναίκα του αποτέλεσαν μεγάλη ενθάρρυνση για μένα. Έπειτα, λόγω κάποιων διαφωνιών με την εκκλησία, δυσαρεστήθηκαν και έφυγαν από την εκκλησία. Εγκατέλειψαν πολλά από όσα κάποτε υπερασπίζονταν. Έτσι βρέθηκα πάλι με έναν κοντινό φίλο που είχε γυρίσει την πλάτη σε όσα κάποτε υπερασπιζόταν. Τι νόημα έχει; Γιατί η ζωή πρέπει να είναι τόσο δύσκολη; Ίσως θα έπρεπε κι εγώ να τα παρατήσω… Αλλά δεν ήθελα να βγάλω εντελώς τον Θεό από τη ζωή μου. Ίσως θα μπορούσα να βρω μια εκκλησία λιγότερο αυστηρή. Και πάλι συνήλθα και συνειδητοποίησα ότι αυτό δεν ήταν πραγματικά αυτό που ήθελα. Εκείνη η κατεύθυνση δεν θα με έφερνε εκεί που ήθελα να φτάσω. Έτσι, για άλλη μια φορά, χάρη στην ενθάρρυνση και την τακτική επαφή με τον κοντινό μου φίλο, στις προσευχές άλλων και στην πιστότητα του Θεού, συνέχισα να προχωρώ. Εκείνη την περίοδο ήταν δύσκολα, αλλά κοιτάζοντας πίσω, βλέπω ότι έμαθα πολλά από όσα πέρασα.
Το φθινόπωρο του 2015 πήγα στην πολιτεία της Ουάσιγκτον λόγω μιας ευκαιρίας εργασίας. Την εποχή που πήγα, συνέβαιναν πράγματα στην εκκλησία του τόπου μου που με δυσκόλευαν. Εξαιτίας όλου του στρες που αντιμετώπιζα, ένιωθα αρκετά αποθαρρυμένος για την εκκλησιαστική ζωή, τον Χριστιανισμό και τη ζωή γενικά. Δεν ήθελα να απορρίψω τη χριστιανική μου πίστη, αλλά αναρωτιόμουν: «Αυτό είναι πραγματικά το νόημα όλων αυτών;» «Γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν απλώς να τα πηγαίνουν καλά μεταξύ τους;» Είναι αυτό πραγματικά ό,τι ο Θεός είχε στον νου Του για τον λαό Του; Αν είμαστε «μικροί Χριστοί» όπως ισχυριζόμαστε, δεν θα έπρεπε να μπορούμε να τα πηγαίνουμε καλά μεταξύ μας; Δεν θα έπρεπε να είμαστε εμείς αυτοί που είναι γεμάτοι χαρά και ζωή;
Πήγα στην Ουάσιγκτον με τέτοιες σκέψεις στο μυαλό μου. Εκεί εκκλησιαζόμουν σε μια εκκλησία που ακολουθούσε τη Βίβλο και είχε πνευματικό προσανατολισμό. Είναι δύσκολο να εξηγήσω όλα όσα συνέβησαν στο μυαλό, την καρδιά και τη ζωή μου κατά τη διάρκεια εκείνων των έξι μηνών. Αλλά έφυγα από εκεί και γύρισα σπίτι με ανανεωμένη δύναμη και όραμα.
Πρέπει να είμαστε το φως του κόσμου! Πρέπει να έχουμε κάτι να προσφέρουμε στους άλλους! Πρέπει να μπορούμε να τα πηγαίνουμε καλά μεταξύ μας! Ναι, περνάμε δύσκολες στιγμές ατομικά και συλλογικά ως εκκλησία, αλλά αν αγωνιστούμε τον καλό αγώνα της πίστης, αν ολοκληρώσουμε την πορεία μας, αν κρατήσουμε την πίστη, είναι φυλαγμένο για τον καθένα μας ένα στεφάνι δικαιοσύνης, το οποίο ο Κύριος, ο δίκαιος κριτής, θα μου δώσει εκείνη την ημέρα: και όχι μόνο σε μένα αλλά και σε όλους όσοι αγαπούν την έλευσή Του. Έχω αγωνιστεί τον καλό αγώνα, έχω ολοκληρώσει την πορεία μου, έχω κρατήσει την πίστη: Από τώρα και στο εξής είναι φυλαγμένο για μένα ένα στεφάνι δικαιοσύνης, το οποίο ο Κύριος, ο δίκαιος κριτής, θα μου δώσει εκείνη την ημέρα: και όχι μόνο σε μένα, αλλά και σε όλους όσοι αγαπούν την έλευσή Του –2 Τιμόθεο 4:7-8.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Στις 15 Ιουνίου 2018, στις 4:40 μ.μ., ο διαπεραστικός ήχος του βομβητή των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης έσκισε την ησυχία του απογεύματος καθώς ζωντάνεψε με παράσιτα. «Ανατροπή ενός αυτοκινήτου στην ‘Gingko Avenue’, πιθανός εγκλωβισμός», ήταν το μήνυμα του κέντρου που επαναλαμβανόταν. Καθώς φτάσαμε στον τόπο του συμβάντος, καθόταν εκεί μια νεαρή γυναίκα που φαινόταν γύρω στα είκοσι πέντε και ήταν εμφανώς χτυπημένη. Με αίμα και δάκρυα να κυλούν στο πρόσωπό της, επαναλάμβανε αυτές τις φράσεις: «Δεν θέλω να πεθάνω… Δεν είμαι έτοιμη να πεθάνω… Μπορεί να μην ξαναδώ ποτέ το μωρό μου». Καθώς τα δευτερόλεπτα γίνονταν λεπτά, οι διασώστες προσπαθούσαν να την ηρεμήσουν. Ψάξαμε το παραμορφωμένο από τη σύγκρουση αυτοκίνητο και τη γύρω περιοχή για το μωρό που υποτίθεται ότι αγνοούνταν. Όλη αυτή την ώρα εκείνη καθόταν με την ανησυχία και τον φόβο ζωγραφισμένα στο πρόσωπό της. Δάκρυα και αίμα κυλούσαν στο πρόσωπό της, καθώς επαναλάμβανε: «Μπορεί να μην ξαναδώ ποτέ το μωρό μου… Δεν θέλω να πεθάνω… Δεν είμαι έτοιμη να πεθάνω».
Ως διασώστες πρώτης ανταπόκρισης, το μόνο που βρήκαμε ήταν ένα παιδικό κάθισμα αυτοκινήτου που δεν ήταν στερεωμένο, χωρίς καμία ένδειξη παρουσίας μωρού πουθενά. Καθώς το πλήρωμα του ασθενοφόρου την έδενε στο φορείο και την έβαζε στο ασθενοφόρο, εκείνη συνέχιζε να επαναλαμβάνει: «Πού είναι το μωρό μου…; Δεν είμαι έτοιμη να πεθάνω… Δεν θέλω να πεθάνω… Μπορεί να μην ξαναδώ ποτέ το μωρό μου».
Καθώς αποχωρούσα από τον τόπο του συμβάντος εκείνο το βράδυ, με εκείνη την εικόνα και εκείνες τις φράσεις να περνούν από το μυαλό μου, με συγκλόνισαν δύο σοβαρές σκέψεις. Αν ήμουν εγώ εκεί, έχοντας επιζήσει θαυματουργικά από ένα ατύχημα και καθισμένος δίπλα στο όχημά μου, μόλις που θα μπορούσα να μιλήσω με συνοχή, με αίμα να κυλά στο πρόσωπό μου, τι θα έλεγα; Τι θα θυμούνταν από μένα οι διασώστες και η ομάδα διάσωσης; Θα ήμουν έτοιμος να πεθάνω; Θα είχα καθαρή συνείδηση ενώπιον του Θεού;
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Ως Χριστιανοί, πότε ήταν η τελευταία φορά που βοηθήσαμε κάποιον να προετοιμάσει την ψυχή του για τον θάνατο; Ως πιστοί που έχουν λυτρωθεί από τη δυστυχία και το χάος μιας ζωής αμαρτίας (βλ. 1 Κορινθίους 6:9-11), θα πρέπει …να είμαστε πάντοτε έτοιμοι να δώσουμε απάντηση σε κάθε άνθρωπο που ζητά από [εμάς] εσάς τον λόγο της ελπίδας που υπάρχει μέσα [μας] σας, με πραότητα και φόβο: –1 Πέτρου 3:15.
Το φθινόπωρο του 2018, ο Θεός άνοιξε την πόρτα για να μετακομίσω σε μια εκκλησία σε άλλη πολιτεία όπου έχω βρει σταθερότητα. Εδώ ο Θεός έφερε μια θεοσεβή νεαρή γυναίκα στη ζωή μου, και παντρευτήκαμε στις 30 Νοεμβρίου 2019. Ο γάμος μου και οι αδελφοί που με περιέβαλαν με καθοδήγηση στη μαθητεία, συμπόνια και στήριξη με προσευχή με βοήθησαν να αναπτυχθώ πνευματικά στον Κύριο με πολλούς τρόπους.
Η ζωή μου εδώ έχει ξυπνήσει μέσα μου ένα ανανεωμένο όραμα να είμαι το φως του κόσμου. Σήμερα, είμαι ευγνώμων που ο Θεός δεν με άφησε. Καθώς συνέχιζα να δίνω τον πνευματικό αγώνα, ο Θεός συνέχιζε να μου δίνει τη δύναμη και τη σοφία να κάνω το επόμενο σωστό βήμα. Με κάθε νίκη, η δύναμή μου μεγάλωνε. Πλησιάστε τον Θεό, και Αυτός θα σας πλησιάσει… –Ιακώβου 4:8. Ευχαριστώ τον Θεό που μου έδωσε νίκη και που με βοήθησε να βρω την υπέρτατη πηγή αγάπης, ασφάλειας και σκοπού μου — τον Κύριο και Σωτήρα μου, Ιησού Χριστό.
