Αναρωτιέμαι μερικές φορές αν υπάρχει στην Καινή Διαθήκη κάποια λέξη πιο συγκλονιστική ή βαθυστόχαστη σχετικά με τη σχέση στην οποία εισάγονται με τον Θεό οι άνδρες και οι γυναίκες εν Χριστώ Ιησού. Πράγματι, αυτή είναι μια θάλασσα στην οποία καταποντίζονται όλες οι σκέψεις μας. Μπορούμε να πλησιάσουμε αυτό το μεγάλο θέμα και να δούμε κάποιες από τις αχτίδες φωτός που αναδύονται από αυτό· κι όμως, όταν το έχουμε στοχαστεί με προσευχή και προσοχή, υπό την καθοδήγηση του Πνεύματος, εξακολουθεί να απλώνεται πέρα από τα όριά μας, να αψηφά τις σκέψεις μας, να μην μπορεί να εκφραστεί με κανένα λόγο της φτωχής γλώσσας της γης και να περιμένει την τελική του έκθεση, τη γλώσσα και τον φωτισμό του οίκου του Πατέρα.
«Η κοινωνία μας είναι με τον Πατέρα». Η έμφαση δίνεται στη λέξη που δηλώνει τη σχέση. Είναι η πιο συγκλονιστική διακήρυξη— κοινωνία. Πόσο διαφορετικά σκέφτονται οι άνθρωποι για τον Θεό. Υπάρχουν εκείνοι που μισούν ακόμη και τη σκέψη Του. Υπάρχουν εκείνοι που Τον φοβούνται με δουλικό φόβο. Υπάρχουν εκείνοι που Τον θεωρούν μόνο βασιλιά στον οποίο οφείλουν να υποταχθούν. Όμως η ξεχωριστή και συντριπτική δόξα είναι ότι μας εισάγει σε μια νέα σχέση, εκείνη της κοινωνίας. Κάθε έχθρα εξορίζεται από την καρδιά· κάθε φόβος, εκτός από τον φόβο της υιικής αγάπης, απομακρύνεται για πάντα· από εδώ και πέρα, μέσω του Χριστού Ιησού, εισερχόμαστε σε εκείνη τη βαθύτερη, πιο θαυμαστή, πιο στενή σχέση που υποδηλώνει αυτή η μεγάλη λέξη «κοινωνία».
Μου φαίνεται σχεδόν αδύνατο να αρχίσουμε να επιχειρούμε να περιγράψουμε τι σημαίνει φιλία με τον Θεό. Η λέξη «φίλος» είναι μία από τις πιο ιερές και όμορφες λέξεις στη γλώσσα μας, και μια λέξη που δυστυχώς γίνεται συχνά αντικείμενο κατάχρησης. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε έναν γνωστό και έναν φίλο. Ευχαριστώ τον Θεό για τους γνωστούς μου, αλλά δεν έχω πολλούς αληθινούς φίλους στον κόσμο, ούτε κι εσείς. Ένας φίλος είναι τόσο πολύτιμος, ώστε κανένας άνθρωπος δεν έχει ποτέ πάρα πολλούς στο προσκύνημα και στο μονοπάτι της ζωής. Με πόσους ανθρώπους αισθάνεστε απόλυτα ασφαλείς; Με πόσους, όταν κάθεστε μόνοι, αισθάνεστε ότι μπορείτε να ξεχύσετε ό,τι έχετε στην καρδιά σας, το ευτελές όσο και το ευγενές, την αμφιβολία όσο και τη βεβαιότητα; Είναι πολύ, πολύ λίγοι· αυτό όμως είναι η φιλία. «Η κοινωνία μας είναι με τον Πατέρα». Έχουμε εισαχθεί σε τέτοια σχέση με τον Θεό, ώστε, αν Τον γνωρίζουμε και κατανοούμε την αλήθεια αυτής της σχέσης, μπορούμε μαζί να πραγματώσουμε αυτήν ακριβώς την ιδέα της φιλίας. Μπορώ να αισθάνομαι απόλυτα ασφαλής όταν μπαίνω στο εσωτερικό μου δωμάτιο και κλείνω την πόρτα σε όλους εκτός από τον Πατέρα μου. Μπορώ να Του πω ό,τι έχω στην καρδιά μου.
Αγαπητέ νεαρέ πιστέ, το έχεις ανακαλύψει αυτό; Αν όχι, τότε δεν έχεις ακόμη γνωρίσει ένα από τα πιο πολύτιμα πράγματα στη ζωή ως χριστιανός, μία από τις βαθύτερες και πιο ουσιαστικές ευλογίες που ήρθαν εν Χριστώ Ιησού. Υπάρχει ένα πράγμα που ο Θεός δεν θέλει ποτέ να ακούσει από εσένα, και αυτό είναι λόγια υποκριτικά. Δεν θέλει ποτέ να σε ακούσει να λες ότι το θέλημά σου υποτάσσεται στο δικό Του, ενώ η καρδιά σου φλέγεται και είναι ανήσυχη και πιστεύεις ότι σου φέρεται σκληρά. Όταν το πιστεύεις αυτό, θέλει να Του το πεις. Θέλει να τολμήσεις να ξεχύσεις στο αυτί Του, που ακούει, ό,τι έχεις στην καρδιά σου— την ευτέλειά σου, τη μικρότητά σου, την ποταπότητά σου, τις αμφιβολίες σου και τους φόβους σου. Αλλά, λες, θα φοβόμουν να το κάνω. Να ένα μυστικό για πολλές από τις ελλείψεις στη ζωή σου. Άρχισε να το κάνεις και θα διαπιστώσεις ότι Εκείνος θα ξεδιαλέξει όσα Του λες και θα απομακρύνει ό,τι είναι ανάξιο, κρατώντας ό,τι είναι καλύτερο.
Προσέξτε ένα απόσπασμα από τον Ντράιντεν, στο ποίημά του «Όλα για την αγάπη»:—
«…Ήμασταν τόσο ενωμένοι.
Σαν ρυάκια που συναντιούνται,
κι οι δυο χάθηκαν ως ξεχωριστά ρυάκια.
Γίναμε μια μάζα·
δεν μπορούσαμε να δώσουμε ή να πάρουμε
παρά μόνο από το ίδιο·
γιατί εκείνος ήταν εγώ, κι εγώ εκείνος».
Αυτή είναι η τελειότητα της φιλίας, και αυτή είναι η ίδια η καρδιά της σημασίας αυτής της λέξης «κοινωνία». Δίνω στον Θεό, αλλά μπορώ να Του δώσω μόνο τον ίδιο Του τον εαυτό, όπως Εκείνος έδωσε τον εαυτό Του σε μένα. Ο Θεός μου δίνει κάθε μέρα. Τι μου δίνει; Ο Θεός μου δίνει τον νέο εαυτό μου εν Χριστώ. Όπως δύο ρυάκια ενώθηκαν, έτσι ενώθηκαν η ζωή της ψυχής εν Χριστώ και η άπειρη ζωή του Θεού· και όλη μου η αδυναμία βρίσκει τη δύναμή της στην ισχύ Του, ενώ όλη η ισχύς Του βρίσκει τρόπο να εκφραστεί μέσα από την αδυναμία μου.
Αυτό είναι το γεγονός: «η κοινωνία μας είναι με τον Πατέρα». Τώρα, σε ποιον βαθμό το εφαρμόζουμε; Υπάρχει κάτι τέτοιο όπως η άσκηση της φιλίας, η άσκηση της κοινωνίας. Μιλούσαμε μόνο για τη φύση αυτού του μεγάλου γεγονότος της φιλίας με τον Θεό, μέσα και μέσω του Ιησού Χριστού.
Σε κάθε ζωή πρέπει να υπάρχει χρόνος για την άσκηση της κοινωνίας με τον Θεό. Εδώ βρίσκεται ένας από τους κινδύνους της εποχής. Αχ, αυτή η βιαστική, ανήσυχη, πυρετώδης εποχή! Η ορμή της δουλειάς μας μάς παρασύρει. Μας μεταφέρει από μέρα σε μέρα, σαν θολό χείμαρρο, και δεν υπάρχει γαλήνη, δεν ασκούμε την κοινωνία, δεν υπάρχει χρόνος γι’ αυτήν. Υπάρχει χρόνος για όλα τα άλλα, όχι όμως γι’ αυτό, και όλα τα άλλα εξασθενούν από την έλλειψή του. Πρώτα, αφιέρωσε χρόνο για να μιλήσεις με τον Θεό, και δεύτερον—και αυτό παραμελείται περισσότερο από το πρώτο—αφιέρωσε χρόνο για να αφήσεις τον Θεό να σου μιλήσει. Το πρώτο χρειάζεται έμφαση· αφιέρωσε χρόνο για να Του μιλήσεις. Δεν λέω «προσευχήσου», αν και θα ήταν σωστό να το πω, αλλά έχουμε συνδέσει σε μεγάλο βαθμό τη λέξη «προσευχή» με το αίτημα. Ασχολούμαστε με το να ζητάμε πράγματα. Μίλησέ Του. Πες Του τα πάντα για τη ζωή σου· για το σπίτι σου· για τα παιδιά σου. Ζήτησέ Του πράγματα αν θέλεις, αλλά όσο πιο στενά ζεις σε κοινωνία, τόσο λιγότερα αιτήματα θα υπάρχουν στην προσευχή σου. Ασκήσου στην τέχνη τού να μιλάς στον Θεό. Πες Του τα πάντα και ύστερα αφιέρωσε χρόνο για να σου μιλήσει Εκείνος.
Είθε αυτό το μήνυμα να σταματήσει, έστω και για λίγο, όλη τη δραστηριότητα της εκκλησίας και να καλέσει τον καθένα μας πίσω στην άσκηση της κοινωνίας μας. Αγαπημένοι, η κοινωνία είναι γεγονός. Δεν σας ζητώ να δημιουργήσετε το γεγονός, αλλά να το φανερώσετε. Το γεγονός δημιουργείται εν Χριστώ. Εν Ιησού έχω γίνει φίλος του Θεού. Το πρόβλημα δεν βρίσκεται εκεί· το πρόβλημα είναι ότι δεν το έχω ασκήσει. Και ας πω ότι όταν μια ψυχή αρχίζει να ασκείται σε αυτή την αναμονή του Θεού και του λόγου Του, τότε θα έρθει μια νέα αίσθηση του Χριστού, τέτοια που η ψυχή δεν είχε ποτέ πριν.
