Ek wonder soms of daar in die Nuwe Testament ’n meer verbasende of diepgaande woord te vind is oor die verhouding waarin mans en vroue in Jesus Christus met God gebring word. Dit is inderdaad ’n see waarin al ons gedagtes verdrink. Ons kan die groot tema nader en sommige van die ligglanse sien wat daaruit breek, en tog strek dit, wanneer ons daaroor peins—biddend en sorgvuldig, onder leiding van die Gees—steeds verder as wat ons kan begryp; dit laat ons gedagtes verbysterd, is onmoontlik om in enige woorde van die arme taal van die aarde uit te druk, en wag op sy finale ontvouing, op die taal en verligting van die Vaderhuis.
“Ons gemeenskap is met die Vader.” Die klem val op die woord wat ’n verhouding aandui. Dit is die verbasendste aankondiging—gemeenskap. Hoe verskillend dink mense oor God. Daar is dié wat selfs die gedagte aan Hom haat. Daar is dié wat Hom met ’n slaafse vrees vrees. Daar is dié wat net aan Hom dink as ’n koning aan wie hulle verplig is om hulle te onderwerp. Maar die kenmerkende en oorweldigende heerlikheid is dat dit ons in ’n nuwe verhouding bring, naamlik dié van gemeenskap. Alle vyandskap word uit die hart verdryf; alle vrees, behalwe die vrees wat uit kinderlike liefde spruit, word vir ewig weggevee; voortaan tree ons, deur Jesus Christus, toe tot die dieper, wonderliker, intiemer verhouding wat deur daardie groot woord “gemeenskap” aangedui word.
Dit lyk vir my byna onmoontlik dat ons selfs maar kan begin om te probeer beskryf wat vriendskap met God beteken. Die woord “vriend” is een van die heiligste en mooiste woorde in ons taal, en ’n woord wat ongelukkig misbruik word. Daar is ’n groot verskil tussen ’n kennis en ’n vriend. Ek dank God vir my kennisse, maar ek het nie baie ware vriende in die wêreld nie, en jy ook nie. ’n Vriend is so kosbaar dat geen mens ooit baie van hulle op die pelgrimstog en lewenspad het nie. Hoeveel mense is daar by wie jy heeltemal veilig voel? Hoeveel mense by wie jy, wanneer jy alleen sit, voel dat jy alles wat in jou hart is, kan uitstort—die gemene sowel as die edele, die twyfel sowel as die vertroue? Daar is baie, baie min; maar dít is vriendskap. “Ons gemeenskap is met die Vader.” Ons is in so ’n verhouding met God gebring dat ons, as ons Hom maar ken en die waarheid daarvan verstaan, saam daardie einste ideaal van vriendskap kan uitleef. Ek kan heeltemal veilig voel wanneer ek my binnekamer binnegaan en die deur vir almal behalwe my Vader sluit. Ek kan vir Hom alles sê wat in my hart is.
Liewe jong gelowige, het jy dit ontdek? Indien nie, het jy nog nie een van die kosbaarste dinge in die lewe as ’n Christen ervaar nie, een van die diepste en grondigste seëninge wat in Jesus Christus gekom het. Daar is een ding wat God nooit van jou wil hoor nie, en dit is ’n woord wat op skynheiligheid neerkom. Hy wil nooit hoor dat jy sê jou wil berus in Sy wil, terwyl jou hart onstuimig en rusteloos is en jy dink Hy behandel jou hard nie. Wanneer jy so dink, wil Hy hê jy moet dit vir Hom sê. Hy wil hê jy moet dit waag om alles wat in jou hart is in Sy luisterende oor uit te stort—jou gemeenheid, jou kleinlikheid, jou laagheid, jou twyfel en jou vrese. O, maar jy sê: Ek sal bang wees om dit te doen. Daarin lê die geheim van ’n groot deel van die gebrek in jou lewe. Begin dit doen, en jy sal ontdek dat Hy die dinge wat jy vir Hom sê, sal sif, die onwaardige sal wegwaai en die beste sal behou.
Let op ’n aanhaling uit Dryden, in daardie gedig, “All for Love”:—
“…Ons was so vermeng.
Soos strome wat mekaar ontmoet,
was ons albei vir onsself verlore.
Ons was een massa;
ons kon nie gee of neem
behalwe uit dieselfde bron nie;
want hy was ek, en ek hy.”
Dit is die volmaaktheid van vriendskap, en dit is die diepste kern van die betekenis van hierdie woord “gemeenskap”. Ek gee aan God, maar ek kan Hom slegs Homself gee, soos Hy Homself aan my gegee het. God gee elke dag aan my. Wat gee Hy aan my? God gee my my nuwe self in Christus. Soos twee strome saamgevloei het, het die lewe van die siel in Christus en die oneindige lewe van God saamgevloei, en al my swakheid vind sy krag in Sy mag, en al Sy mag vind ’n middel om homself langs die weg van my swakheid uit te druk.
Dit is die feit: “ons gemeenskap is met die Vader.” Hoe ver beoefen ons dit nou? Daar is iets soos om vriendskap, om gemeenskap te beoefen. Ons het net gepraat oor die aard van die groot werklikheid van vriendskap met God, in en deur Jesus Christus.
In elke lewe behoort daar tyd te wees om gemeenskap met God te beoefen. Hier is een gevaar van hierdie tyd. O, hierdie gejaagde, rustelose, koorsagtige tyd! Die gejaag van ons werk ruk ons van ons voete af. Ons word van dag tot dag meegesleur, soos ’n troebel stroom wat tuimel, en daar is geen rus nie, geen beoefening van gemeenskap nie, geen tyd daarvoor nie. Tyd vir alles anders, maar nie daarvoor nie, en alles anders word daardeur verswak. Neem eerstens tyd om met God te praat, en tweedens—en dit word meer verwaarloos as die eerste—neem tyd om God met jou te laat praat. Die eerste moet beklemtoon word: neem tyd om met Hom te praat. Ek sê nie bid nie, hoewel dit reg sou wees om dit te sê, maar ons het die woord “gebed” grotendeels met smeking vereenselwig. Ons was besig om dinge te vra. Praat met Hom. Vertel Hom alles van jou eie lewe; van jou huis; van jou kinders. Vra Hom vir dinge as jy wil, maar hoe nader jy in gemeenskap leef, hoe minder smeekbedes sal daar in jou gebed wees. Beoefen die kuns om met God te praat. Vertel Hom alles, en neem dan tyd sodat Hy met jou kan praat.
O, mag hierdie boodskap ten minste te midde van al die bedrywighede van die kerk ’n halt toeroep en elkeen van ons terugroep na die beoefening van ons gemeenskap. Geliefdes, gemeenskap is ’n werklikheid. Ek vra julle nie om die werklikheid te skep nie, maar om dit te toon. Die werklikheid is in Christus geskep. In Jesus is ek God se vriend gemaak. Die probleem lê nie daar nie; die probleem is dat ek dit nie beoefen het nie. En laat ek sê dat wanneer ’n siel hierdie wag op God en op Sy spreke begin beoefen, daar ’n nuwe besef van Christus sal kom, soos die siel nog nooit tevore gehad het nie.
