Πολλοί από εμάς, στα νιάτα μας, έχουμε φανταστεί τον ιδανικό γάμο. Έχουμε οραματιστεί να είμαστε παντρεμένοι με κάποιον που μας αγαπά άνευ όρων και δέχεται με χαρά κάθε ιδιορρυθμία μας. Στην Εφεσίους 5:22-33 βρίσκουμε έναν τέτοιο γάμο. Εδώ ο απόστολος Παύλος συγκρίνει τη σχέση του συζύγου με τη σύζυγο με την οικεία σχέση του Ιησού Χριστού με τη νύφη Του, την Εκκλησία. Μεταβαίνει τόσο εύκολα από τη σχέση του συζύγου και της συζύγου στη σχέση του Χριστού και της νύφης Του, ώστε μένουμε να αναρωτιόμαστε ποια από τις δύο είχε ως κύριο θέμα του. Στο εδάφιο 22, συμβουλεύει τις γυναίκες να …υποτάσσεστε στους δικούς σας άντρες, όπως στον Κύριο. Έπειτα, στο εδάφιο 25, συμβουλεύει τους άντρες να …αγαπάτε τις γυναίκες σας, όπως και ο Χριστός αγάπησε την εκκλησία….
Ο Παύλος συνοψίζει αυτό το απόσπασμα δηλώνοντας: Αυτό το μυστήριο είναι μεγάλο· εγώ όμως μιλάω για τον Χριστό και την εκκλησία. –Εφεσ. 5:32. Αυτός ο εντυπωσιακός παραλληλισμός μάς οδηγεί να πιστεύουμε ότι ο γάμος προορίζεται να αντανακλά πλήρως την έντονη, αυτοθυσιαστική σχέση που έδειξε ο Χριστός, όταν εξασφάλισε μια νύφη για τον εαυτό Του. Αυτή η εικόνα είναι τόσο ισχυρή, ώστε μπορούμε μόνο να πιστεύουμε ότι από τον καιρό της δημιουργίας ο Θεός σχεδίασε τον γάμο να αντανακλά την παθιασμένη αγάπη Του για εμάς.
Ο Παύλος έγραψε: Οι άντρες, αγαπάτε τις γυναίκες σας, όπως και ο Χριστός αγάπησε την εκκλησία και παρέδωσε τον εαυτό του γι’ αυτήν· –Εφεσ. 5:25. Καθώς παρατηρούμε τη ζωή του Ιησού κατά τη σύντομη παραμονή Του εδώ στη γη, δεν βλέπουμε παρά αυτοθυσία για το καλό των άλλων. Δεν βρίσκουμε ούτε ίχνος ιδιοτέλειας. Αυτή η ανιδιοτελής παράδοση της ζωής Του είναι που κάνει το Ευαγγέλιο τόσο δυναμικά ελκυστικό για τόσο πολλούς.
Στη Β΄ Κορ. 5:14, ο Παύλος έγραψε: Επειδή, η αγάπη του Χριστού μάς συσφίγγει…. Αυτή είναι η φύση του Ευαγγελίου. Η μεγάλη αγάπη του Χριστού για εμάς μάς παρακινεί να Τον αγαπήσουμε κι εμείς. Αυτή η αμοιβαία αγάπη οδηγεί σε μια ζωή αφοσιωμένης υπηρεσίας, την οποία μερικές φορές αποκαλούμε υπακοή. Αν εσύ, ως σύζυγος, επιθυμείς μια γυναίκα που να χαίρεται να σε υπηρετεί αφοσιωμένα, μάθε να αγαπάς όπως αγάπησε ο Χριστός.
I. Ο Χριστός αγάπησε με «θυσιαστική αγάπη»
Το δεύτερο κεφάλαιο της προς Φιλιππησίους επιστολής αποκαλείται μερικές φορές η «μεγάλη κένωση» του Χριστού. Η ελληνική λέξη κενόω που βρίσκεται στο εδάφιο επτά (αλλά κένωσε τον εαυτό του), σημαίνει «αδειάζω». Ερχόμενος στη γη, ο Ιησούς άφησε κατά μέρος τη θέση Του κοντά στον Πατέρα και εισήλθε στη ζωή στον πλανήτη Γη μέσω μιας αμφισβητήσιμης σύλληψης (από ανθρώπινη σκοπιά), ως γιος μιας ταπεινής, παρθένας, χωριατοπούλας. Αυτή ήταν η υπόληψη που επέλεξε να έχει. Επέλεξε να ταυτιστεί με την πεσμένη ανθρωπότητα, παρότι είχε κάθε δικαίωμα να αξιώσει ισότητα με τον Θεό.
Στον κήπο της Γεθσημανή, ο Ιησούς έδειξε «θυσιαστική αγάπη» όταν …προσευχήθηκε, λέγοντας: Πατέρα μου, αν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από μένα αυτό το ποτήρι· όμως, όχι όπως θέλω εγώ, αλλά όπως εσύ. –Ματθ. 26:39. Με τη ζωή Του και τον θυσιαστικό θάνατό Του, μας έδειξε ότι η οικειότητα στη σχέση μπορεί να βρεθεί μόνο όταν χάσουμε τον εαυτό μας μέσα σε αυτή τη σχέση. Η μεγάλη μάστιγα της εποχής μας είναι η φιλαυτία και η αυτοαπορρόφηση. Ο Παύλος έγραψε στον Τιμόθεο: …ότι στις έσχατες ημέρες θα έρθουν καιροί δύσκολοι. Επειδή, οι άνθρωποι θα είναι φίλαυτοι… –Β΄ Τιμ. 3:1-2
Βλέπουμε αυτή την προφητεία να εκπληρώνεται με την εμφάνιση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Ενώ ισχυρίζονται πως είναι μια πλατφόρμα όπου οι άνθρωποι μπορούν να συνδεθούν, στην πραγματικότητα είναι μια πλατφόρμα για την προβολή του εαυτού. Αυτή η εμμονή με τον εαυτό είναι «επικίνδυνη», επειδή στρέφεται ενάντια στην οικειότητα μέσα στη σχέση και μπορεί να αποβεί μοιραία για τον γάμο. Η οικειότητα στον γάμο προϋποθέτει δύο ανθρώπους πρόθυμους να εγκαταλείψουν την προσωπική τους ταυτότητα και να υιοθετήσουν μια νέα κοινή ταυτότητα.
II. Ο Χριστός αγάπησε με «πιστή αγάπη»
Και πριν από τη γιορτή του Πάσχα, επειδή ο Ιησούς ήξερε ότι ήρθε η ώρα Του να αναχωρήσει από αυτόν τον κόσμο προς τον Πατέρα, έχοντας αγαπήσει τους δικούς Του που ήταν μέσα στον κόσμο, τους αγάπησε μέχρι τέλους. –Ιωάν. 13:1. Ο Χριστός έδειξε πιστή αγάπη, ακόμη και απέναντι στην απόρριψη. Ο Ιωάννης έγραψε ότι Ήρθε στους δικούς του, και οι δικοί του δεν τον δέχτηκαν. –Ιωάν. 1:11
Ο Ματθαίος έγραψε: Και όλο αυτό έγινε, για να εκπληρωθούν οι γραφές των προφητών. Τότε, όλοι οι μαθητές τον άφησαν και έφυγαν. –Ματθ. 26:56. Είναι ένα πράγμα να αγαπάμε εκείνους που μας αγαπούν κι εκείνοι. Ο Ιησούς είπε ότι ακόμη και οι τελώνες κάνουν τόσο. Ο Ιησούς έδειξε αγάπη σε όσους Τον μισούσαν, σε όσους Τον πρόδωσαν, σε όσους Τον αρνήθηκαν, και προσευχήθηκε ακόμη και για εκείνους που Τον σταύρωσαν. Η αγάπη Του στηριζόταν σε μια δέσμευση διαθήκης. Ήταν …το Αρνίο το σφαγμένο από καταβολής κόσμου. –Αποκ. 13:8. Δεν άφησε τίποτε να Τον αποτρέψει από τον αιώνιο σκοπό Του.
Η κοινωνία μας έχει χάσει την κατανόηση της διαθήκης· γι’ αυτό έχουμε τόσους διαλυμένους γάμους. Ακόμη και πολλές εκκλησίες που ασπάζονται τη «θεολογία της διαθήκης» όσον αφορά τη σωτηρία, δεν εφαρμόζουν αυτές τις ίδιες αρχές της διαθήκης στον γάμο. Ο Μαλαχίας δηλώνει ξεκάθαρα ότι ο γάμος είναι διαθήκη—…κι όμως αυτή είναι η σύντροφός σου και η γυναίκα της διαθήκης σου. –Μαλ. 2:14. Η αγάπη της βιβλικής διαθήκης είναι αγάπη που διαρκεί, είτε ανταποδίδεται είτε όχι.
Η πιο δραματική αποκάλυψη της αγάπης της διαθήκης βρίσκεται στους Προφήτες. Το μήνυμα των προφητών είναι κυρίως εκείνο ενός παθιασμένου εραστή, του «Θεού», που καλεί την άπιστη σύζυγό Του, τον «Ισραήλ», να επιστρέψει σ’ Αυτόν—…επιστρέψτε, επιστρέψτε από τους πονηρούς δρόμους σας· επειδή, γιατί να πεθάνετε, οίκος Ισραήλ; –Ιεζ. 33:11. Ο Ησαΐας έγραψε: Ζητήστε τον Κύριο, ενώ μπορεί να βρεθεί· επικαλεστείτε τον, ενώ είναι κοντά. Ας εγκαταλείψει ο ασεβής τον δρόμο του, και ο άδικος τις σκέψεις του· και ας επιστρέψει στον Κύριο, και θα τον ελεήσει· και στον Θεό μας, επειδή θα συγχωρήσει άφθονα. –Ησ. 55:6-7
Παρότι ο Ισραήλ επαναστάτησε ενάντια στον Κύριο ξανά και ξανά, βλέπουμε την αγάπη του Θεού προς αυτόν σταθερή και αμετάβλητη. Ο Θεός έμεινε πιστός στην υπόσχεση της διαθήκης Του, παρόλο που η νύφη Του γονάτισε μπροστά σε ειδωλολατρικούς βωμούς. Αυτή η ιδιότητα της πιστής αγάπης της διαθήκης έφερε τον Λυτρωτή. Ο Θεός έδωσε μια υπόσχεση στον κήπο της Εδέμ—Και θα βάλω έχθρα ανάμεσα σε σένα και στη γυναίκα, και ανάμεσα στο σπέρμα σου και στο σπέρμα της· αυτό θα σου συντρίψει το κεφάλι, κι εσύ θα του πληγώσεις τη φτέρνα. –Γεν. 3:15. Αυτή η υπόσχεση εκπληρώθηκε στον Χριστό περίπου τέσσερις χιλιάδες χρόνια αργότερα.
Την ημέρα του γάμου μας υποσχόμαστε να αγαπάμε «μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος». Αυτή είναι μια υπόσχεση που δίνεται με πίστη. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει την ημέρα του γάμου του τι μπορεί να κοστίσει αυτή η υπόσχεση μέσα σε μια ολόκληρη ζωή. Το κόστος είναι άσχετο με τη δέσμευση, αν υπάρχει μια σταθερή, διαρκής αγάπη, ριζωμένη στην αιώνια πιστότητα του Θεού, με Εκείνον ως μάρτυρά μας.
III. Η αγάπη του Χριστού αγκάλιασε τα παθήματα
Ένα χαρακτηριστικό της γενιάς μας, που είναι προσηλωμένη στον εαυτό της, είναι η ιδέα ότι δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να υποφέρω μέσα σε μια σχέση. Αυτό είναι προϊόν της ηδονιστικής κοινωνίας μας, που επιδιώκει την ευχαρίστηση. Η νοοτροπία αυτή εισχωρεί στην αναβαπτιστική κουλτούρα μας καθώς γινόμαστε ολοένα πιο εύποροι και οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε εμάς και τον κόσμο γίνονται ολοένα πιο δυσδιάκριτες. Το αποτέλεσμα αυτής της νοοτροπίας είναι ότι νέοι άνθρωποι μπαίνουν στον γάμο σκεπτόμενοι: «ο σύντροφός μου θα με υπηρετεί, κι εγώ θα μπορώ να ζω σαν πρίγκιπας ή πριγκίπισσα».
Η αναβαπτιστική πίστη και κληρονομιά μας διατηρήθηκε μέχρι τις μέρες μας από άντρες και γυναίκες που καταλάβαιναν ότι η σχέση με τον Χριστό συνεπάγεται να σηκώνουμε σταυρό. Υπάρχουν πολλές ιστορίες οικογενειών που εγκατέλειψαν την πατρίδα τους και όλα όσα είχαν για χάρη του Ευαγγελίου.
Η έννοια του να αγκαλιάζει κανείς τα παθήματα μέσα στη σχέση διδάσκεται ξεκάθαρα στην επιστολή του Πέτρου. Ο Πέτρος έγραφε σε μια εκκλησία που υπέμενε τη μανιασμένη πυρά του διωγμού. Την παρότρυνε να συλλογιστεί το παράδειγμα του Χριστού, που υπέφερε για έναν σκοπό πέρα από τον εαυτό Του. Αφού, λοιπόν, ο Χριστός έπαθε για μας κατά τη σάρκα, οπλιστείτε κι εσείς με το ίδιο φρόνημα… –Α΄ Πέτρ. 4:1. Στο δεύτερο κεφάλαιο, ο Πέτρος γράφει: Επειδή, αυτό είναι ευάρεστο, αν κάποιος υποφέρει λύπες, πάσχοντας άδικα για συνείδηση προς τον Θεό. –Α΄ Πέτρ. 2:19. Λίγα εδάφια παρακάτω δηλώνει: Επειδή, σ’ αυτό κληθήκατε· δεδομένου ότι και ο Χριστός έπαθε για μας, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, για να ακολουθήσετε τα ίχνη του· –Α΄ Πέτρ. 2:21.
Αφού μας καλεί στο δεύτερο κεφάλαιο να είμαστε πρόθυμοι να μιμηθούμε το παράδειγμα του Χριστού στα παθήματα, ο Πέτρος προχωρά στο τρίτο κεφάλαιο λέγοντας: Παρόμοια και οι γυναίκες, να υποτάσσεστε στους δικούς σας άντρες· ώστε, αν μερικοί απειθούν στον λόγο, να κερδηθούν χωρίς τον λόγο με τη διαγωγή των γυναικών· καθώς θα παρατηρούν την αγνή διαγωγή σας με φόβο. –Α΄ Πέτρ. 3:1-2. Οι Χριστιανοί όλων των εποχών θεωρούσαν μεγάλη τιμή το να υποφέρουν κάνοντας το καλό. Μόνο τα τελευταία χρόνια άρχισε να θεωρείται «κακοποίηση» το να υποφέρει κανείς κάνοντας το καλό. Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις δυνάμεις που διαμορφώνουν αρνητικά την αντίληψή μας για τα παθήματα.
1. Μια εγωιστική κοινωνία που επιδιώκει την ευχαρίστηση
Η πρώτη έχει ήδη περιγραφεί παραπάνω: πρόκειται για την ηδονιστική κοινωνία (την αφοσίωση στην ευχαρίστηση ως τρόπο ζωής) μέσα στην οποία ζούμε.
2. Το ευαγγέλιο της υγείας, του πλούτου και της ευημερίας
Η δεύτερη είναι το ευαγγέλιο της υγείας, του πλούτου και της ευημερίας που κηρύττουν πολλές ευαγγελικές εκκλησίες. Υπονοείται ότι, αν επιλέξουμε να ακολουθήσουμε τον Χριστό, η ζωή μας θα ξεχειλίζει από σωματική ευεξία και υλική αφθονία. Αυτή η αντίληψη βασίζεται στις υποσχέσεις προς τον αρχαίο Ισραήλ στην Παλαιά Διαθήκη για μια γη που έρρεε γάλα και μέλι. Πιστεύουμε ότι η υπόσχεση αυτή εκπληρώνεται στην εποχή της εκκλησίας με μια ζωή που ξεχειλίζει από τον καρπό του Πνεύματος: αγάπη, χαρά, ειρήνη κ.λπ. Είναι δυνατόν αυτοί οι καρποί να αφθονούν μέσα στα παθήματα. Μάλιστα, όταν οι άλλοι βλέπουν καρπό μέσα στα παθήματα κάποιου, τότε αυτός γίνεται περισσότερο αισθητός και εκτιμάται περισσότερο.
3. Το φεμινιστικό κίνημα
Η τρίτη επιρροή που διαμορφώνει σήμερα την άποψή μας για τα παθήματα προέρχεται από το φεμινιστικό κίνημα, το οποίο διακηρύσσει με τόλμη ότι καμία γυναίκα δεν θα έπρεπε να υποφέρει ή να στερείται οτιδήποτε μέσα στον γάμο. Έτσι, έχουμε μια κοινωνία γυναικών με δική τους καριέρα, δικό τους μισθό και δικό τους τραπεζικό λογαριασμό. Πόσο διαφορετική είναι αυτή η εικόνα από τη μαρτυρία πιστών γυναικών όπως η Σάρρα, η οποία …υπάκουσε στον Αβραάμ, αποκαλώντας τον κύριό της· και της οποίας εσείς γίνατε θυγατέρες, εφόσον κάνετε το καλό και δεν φοβάστε κανέναν τρόμο. –Α΄ Πέτρ. 3:6
Τα παθήματα για χάρη της σχέσης ξεκίνησαν με τον Χριστό και μιμήθηκαν χιλιάδες πιστοί Χριστιανοί στη διάρκεια της εποχής της εκκλησίας. Τα λόγια του αποστόλου Πέτρου και η μαρτυρία πιστών Χριστιανών μάς καλούν να αγκαλιάσουμε τα παθήματα ως ένδειξη της γνησιότητας της πίστης μας.
IV. Ο Χριστός αγάπησε με αγάπη που αγιάζει
Το σχέδιο του Θεού όταν μας δημιούργησε ήταν να είμαστε άγιοι όπως είναι άγιος Εκείνος, ώστε να μπορούμε να απολαμβάνουμε στενή κοινωνία μαζί Του. Όμως η ανθρωπότητα επαναστάτησε εναντίον του Θεού, κι έτσι Εκείνος υποσχέθηκε έναν λυτρωτή. Στο μεταξύ, εισήγαγε ένα εφεδρικό σχέδιο, που είχε σκοπό να εμποδίσει την ανθρωπότητα να καταστρέψει τον εαυτό της, και αυτό ήταν «ο Νόμος».
Ωστόσο, ποτέ δεν ήταν πρόθεση του Θεού η σχέση μας μαζί Του να διέπεται από νόμο. Επιθυμεί να έχει μαζί μας μια σχέση αγάπης, γι’ αυτό έστειλε σε εμάς τον Υιό Του και μας κατέκλυσε με την αγάπη Του. Τώρα ανταποδίδουμε την αγάπη Του, όχι από φόβο για την κρίση, αλλά ως ανταπόκριση αγάπης στη δυνατή αγάπη Του. Αυτή η έννοια διατυπώνεται πιο ξεκάθαρα στην προς Ρωμαίους: Επειδή, εκείνο που ήταν αδύνατο στον νόμο, καθότι ήταν ασθενής διαμέσου της σάρκας [περιοριζόταν σε όσα μπορούσαν να επιτευχθούν με τη σάρκα], το έκανε ο Θεός, στέλνοντας τον δικό του Υιό με ομοίωμα σάρκας αμαρτίας και για χάρη της αμαρτίας, καταδίκασε την αμαρτία στη σάρκα [ικανοποίησε τις δίκαιες απαιτήσεις του νόμου]· ώστε το δικαίωμα του νόμου [η πλήρης και ολοκληρωμένη εκπλήρωση του νόμου] να εκπληρωθεί σε εμάς, που δεν περπατάμε σύμφωνα με τη σάρκα, αλλά σύμφωνα με το Πνεύμα. –Ρωμ. 8:3-4
Ο Ιησούς πέτυχε με την αγάπη ό,τι δεν θα μπορούσε ποτέ να επιτευχθεί με τις αυστηρές απαιτήσεις ενός ποινικού κώδικα. Ανύψωσε τον πήχη της δικαιοσύνης. Επειδή, σας λέω ότι, αν η δικαιοσύνη σας δεν περισσεύσει περισσότερο από τη δικαιοσύνη των γραμματέων και των Φαρισαίων, δεν θα μπείτε σε καμία περίπτωση μέσα στη βασιλεία των ουρανών. –Ματθ. 5:20. Μας έδειξε πώς να ζούμε και πώς να αγαπάμε. Ο θυσιαστικός θάνατός Του ικανοποίησε τις ποινικές απαιτήσεις του νόμου. Μέσω της ανάστασής Του, της ανάληψής Του και της έκχυσης του Αγίου Πνεύματος, έδωσε στους πιστούς τη δύναμη να ζουν και να αγαπούν όπως Εκείνος.
Ο Παύλος μάς συμβουλεύει να σχετιζόμαστε μέσα στον γάμο με τον ίδιο τρόπο: Οι άντρες, αγαπάτε τις γυναίκες σας, όπως και ο Χριστός αγάπησε την εκκλησία και παρέδωσε τον εαυτό του γι’ αυτήν· για να την αγιάσει και να την καθαρίσει με το λουτρό του νερού διαμέσου του λόγου· για να την παραστήσει στον εαυτό του ένδοξη εκκλησία, χωρίς να έχει κηλίδα ή ρυτίδα ή κάτι τέτοιο, αλλά να είναι αγία και χωρίς ψεγάδι. –Εφεσ. 5:27. Ο Ιησούς ήρθε στη γη για να εξασφαλίσει μια νύφη για τον εαυτό Του. Δεν ήταν μια όμορφη, λαμπερή νύφη που περίμενε με λαχτάρα τον ερχομό Του. Η αμαρτία την είχε παραμορφώσει και ζούσε σε ανταρσία εναντίον Του—Ήρθε στους δικούς του, και οι δικοί του δεν τον δέχτηκαν. –Ιωάν. 1:11. Με την υπομονετική, επίμονη αγάπη Του, μεταμόρφωσε τη νύφη Του σε μια ένδοξη, λαμπερή νύφη, που στέκεται με δέος μπροστά Του και Τον λατρεύει και Τον δοξάζει με χαρά.
Έχει η γυναίκα σου κηλίδες και ρυτίδες; Υπάρχουν κάποιες συμπεριφορές που θα ήθελες να ήταν διαφορετικές; Ή μήπως υπάρχουν φόβοι και ανασφάλειες που εμποδίζουν την ελευθερία και τη χαρά της; Θα μπορούσες να απαιτήσεις να αλλάξει και να την επιπλήττεις επειδή δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες σου. Αυτή η προσέγγιση θα ήταν ανάλογη με εκείνη του νόμου. Θα μεγέθυνε τους περιορισμούς της και θα αύξανε τις ανησυχίες της. Ή θα μπορούσες να την αγαπάς παρά τις κηλίδες και τις ρυτίδες της. Με λόγια συμπόνιας και ενθάρρυνσης θα μπορούσες να την παρακινήσεις να ξεπεράσει τους φόβους της, όπως ακριβώς ο Χριστός αγιάζει τη νύφη Του με τον λόγο Του. Ο Ιησούς έδειξε ότι η αγάπη μπορεί να πετύχει όσα δεν μπορούν ποτέ να πετύχουν οι σκληρές απαιτήσεις. Ο Παύλος δίδαξε ότι αυτή είναι μια θεμελιώδης αρχή του γάμου. Προορίζεται να είναι μια σχέση στην οποία η κινητήρια δύναμη είναι η αγάπη.
V. Το μεγάλο μυστήριο
Ο Παύλος ολοκλήρωσε την πραγματεία του για τον γάμο λέγοντας: Αυτό το μυστήριο είναι μεγάλο· εγώ όμως μιλάω για τον Χριστό και την εκκλησία. –Εφεσ. 5:32. Στη βιβλική γλώσσα, μυστήριο δεν είναι κάτι που δεν μπορεί να γίνει κατανοητό, αλλά κάτι που μπορούν να καταλάβουν μόνο όσοι δέχονται και αγκαλιάζουν την Αλήθεια με πίστη. Αποκαλύπτεται στους ειλικρινείς Χριστιανούς· παραμένει καλυμμένο για τους άλλους.
Ως πιστοί στον Ιησού, έχουμε το προνόμιο να κατανοούμε μια οπτική του γάμου που πολλοί δεν μπορούν καν να αρχίσουν να συλλαμβάνουν: ότι η θυσιαστική αγάπη ανοίγει την πόρτα στην οικειότητα, ότι η αγάπη της διαθήκης είναι το κλειδί για μια ζωή μακρόχρονης πληρότητας, ότι η προθυμία μας να υποφέρουμε για τη σχέση αποδεικνύει τη γνησιότητα της αγάπης μας και, τέλος, ότι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να επισπεύσουμε την αλλαγή στον σύζυγό μας είναι η αγάπη άνευ όρων.
Αυτές οι αρχές έχουν αποδειχτεί στον χρόνο και βασίζονται στη Βίβλο. Είναι θεμελιώδεις για το Ευαγγέλιο και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της αναβαπτιστικής θεολογίας μας, που βασίζεται στη βασιλεία. Όταν εφαρμόζονται πιστά, θα μεταμορφώσουν κάθε γάμο.
