Εκεί ήταν, ο ίδιος ο Βασιλιάς, στεκόταν μπροστά στον Πιλάτο, περιμένοντας την καταδίκη Του σε θάνατο. Έξω είχε συγκεντρωθεί μεγάλο πλήθος. Δεν υπήρχε αμφιβολία: αυτοί οι άνθρωποι ήταν εξοργισμένοι. Ήθελαν να πεθάνει αυτός ο άνθρωπος, ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ. «Σταύρωσέ τον! Σταύρωσέ τον!» ήταν το μόνο που ακουγόταν. Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να είχε κάνει κάτι τρομερό. Ποιοι όμως ήταν αυτοί οι άνθρωποι που ήταν τόσο οργισμένοι με τον Υιό του Θεού; Ίσως ήταν βιαστές, κλέφτες και δολοφόνοι. Μπορεί να ήταν οι ντόπιοι ψεύτες, μέθυσοι ή άλλοι κακοποιοί. Στην πραγματικότητα, ήταν οι θρησκευόμενοι άνθρωποι, όσοι πήγαιναν στην εκκλησία, εκείνοι που ισχυρίζονταν ότι ήταν λαός του Θεού.
Από εκείνη την περιβόητη ημέρα και μετά, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι είναι λαός του Θεού θεωρούν εχθρούς τους όσους αγαπούν τον Ιησού και προσπαθούν να ακολουθούν τις διδασκαλίες Του, και τους διώκουν με κάθε τρόπο. Από τους Ιουδαίους, στους Ρωμαιοκαθολικούς και στους Προτεστάντες, η κυρίαρχη εκκλησία κάθε εποχής ήταν πάντοτε εχθρός εκείνων που προσπαθούν να ρυθμίζουν την καθημερινή τους ζωή σύμφωνα με τη σαφήνεια των Γραφών.
Ανησυχώ μήπως έχουμε συνάψει συμφωνία με την κυρίαρχη εκκλησία της εποχής μας — μια συμφωνία για ειρήνη με κάθε κόστος.
Κάθε Γραφή που διδάσκει επίπληξη, έλεγχο ή διόρθωση θεωρείται ξεπερασμένη και δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται για να διαμορφώνει την πίστη και την πράξη του σημερινού χριστιανού. Πολλοί άνθρωποι, εκκλησιαστικοί ηγέτες, ακόμη και ολόκληρες εκκλησίες, έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι μόνο η αγάπη και η αποδοχή είναι καλύτερος τρόπος να δείχνουμε στους άλλους τον Χριστό. Όσοι υψώνουν προειδοποιητική φωνή θεωρούνται επικριτικοί και ότι προκαλούν αναταραχή, κι έτσι τους φιμώνουν γρήγορα.
Καθώς ερευνούμε τις Γραφές, βλέπουμε ότι ο Ιησούς, έπειτα οι μαθητές και κατόπιν η πρώτη εκκλησία, δεν είχαν τίποτε καλό να πουν ή να σκεφτούν για την ψεύτικη εκκλησία.
Όταν βγαίνω να μαρτυρήσω ή να μιλήσω στους ανθρώπους για τον Κύριο, με εκπλήσσει η αντίδραση της κυρίαρχης εκκλησίας της εποχής μας. Κυρίως της Προτεσταντικής εκκλησίας.
Ένας απλός άνθρωπος πλησίασε μια χριστιανική συναυλία κρατώντας μια πινακίδα που έγραφε «Ο Ιησούς σώζει από την αμαρτία». Χωρίς να πει ούτε λέξη, δέχτηκε επίθεση. «Σταμάτα να μας κρίνεις!» «Δεν ξέρεις τι έχουμε στην καρδιά μας!» «Είσαι ντροπή!» «Μισαλλόδοξε!» Ο άνθρωπος απομακρύνθηκε αργά.
Πολλές φορές, αυτοί που θυμώνουν όταν γίνεται λόγος για τον Θεό είναι στην πραγματικότητα άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι γνωρίζουν τον Ιησού. Οι αμαρτωλοί φαίνεται να αφήνουν το μήνυμα να αγγίζει την καρδιά τους. Αν πηγαίνατε σε μια διασταύρωση μιας πόλης και κρατούσατε απλώς μια πινακίδα που διακηρύττει κάτι για τον Χριστό, σύντομα θα βλέπατε ότι αυτό είναι αλήθεια.
Καθώς στεκόμουν στην ουρά ενός εστιατορίου γρήγορου φαγητού, παρατήρησα ότι ο νεαρός που ετοίμαζε το σάντουίτς μου είχε πολλά ενδιαφέροντα τατουάζ. Μερικά απεικόνιζαν επιτύμβιες πλάκες, κρανία και άλλα έντονα σχέδια. Τον ρώτησα ήρεμα αν μπορούσε να μου εξηγήσει τι σήμαιναν γι’ αυτόν τα τατουάζ. Άρχισε να μου εξηγεί λεπτομερώς το καθένα. Έπειτα τον ρώτησα αν γνώριζε τον Ιησού. Σοβάρεψε και μου εξήγησε ότι ήθελε να πιστεύει στον Θεό, αλλά δεν μπορούσε. Του παρέθεσα μερικά εδάφια της Αγίας Γραφής και του είπα ότι ο Θεός τον περίμενε. Παρατήρησα ότι ο Λόγος του Θεού είχε μεγάλη επίδραση στον νεαρό.
Εν τω μεταξύ, παρατήρησα και ότι η κυρία πίσω μου άρχισε να εκνευρίζεται. Τελικά διέκοψε τη συζήτησή μας και είπε στον νεαρό: «Ο Ιησούς σ’ αγαπάει όπως ακριβώς είσαι. Δεν χρειάζεται να αλλάξεις για χάρη αυτού του ανθρώπου». Αργότερα, αυτή η κυρία μου είπε σε ποια εκκλησία πήγαινε και πόσο επικριτική νόμιζε ότι ήμουν. Έμεινα έκπληκτος. Είχα πει στον νεαρό μόνο για τον Σωτήρα!
Πριν φύγω από το εστιατόριο, γύρισα πίσω στον νεαρό για να τον αποχαιρετήσω. Καθώς πλησίαζα, σήκωσε το βλέμμα του με δάκρυα στα μάτια. «Ευχαριστώ», είπε. «Καταλαβαίνω ότι νοιάζεσαι πραγματικά για μένα. Θα πάω σπίτι και θα σκεφτώ σοβαρά όσα μου είπες».
Εκείνο το βράδυ, καθώς αναλογιζόμουν τα γεγονότα της ημέρας, αναρωτήθηκα γιατί εκείνη η γυναίκα που ομολογούσε ότι ήταν χριστιανή είχε τόσο μεγάλο πρόβλημα με τη συζήτησή μου με τον νεαρό. Γιατί θύμωσε τόσο; Ένιωσα πως ο Κύριος μού έδωσε την απάντηση: Κανείς δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους· γιατί ή θα μισήσει τον έναν και θα αγαπήσει τον άλλον, ή θα προσκολληθεί στον έναν και θα περιφρονήσει τον άλλον. Δεν μπορείτε να υπηρετείτε τον Θεό και τον μαμωνά –Κατά Ματθαίον 6:24.
Ήταν μια συμπαθητική νεαρή γυναίκα. Και, ναι, ομολογούσε ότι ήταν χριστιανή, αλλά σαφώς δεν ζούσε υπακούοντας στον Λόγο του Θεού. Μάλιστα, πέρα από το ότι πήγαινε στην εκκλησία, κανείς δεν θα μπορούσε να καταλάβει καθόλου ότι ήταν ακόλουθος του Χριστού. Είμαι βέβαιος πως, αν τη συναντούσα στο πάρκο, θα μπορούσαμε να κουβεντιάσουμε ευχάριστα. Είμαι βέβαιος πως θα ήταν ευγενική και κόσμια. Είμαι βέβαιος πως θα παρουσιαζόταν ως καλή πολίτισσα και συμπαθητική γυναίκα. Όμως, όταν ήρθε η ώρα να δείξει ενθουσιασμό για τον Ιησού, να μοιραστεί το ευαγγέλιο και να μιλήσει για τον Λόγο του Θεού, φάνηκε ο πραγματικός της χαρακτήρας.
Λέω ότι πρέπει κανείς να είναι Αναβαπτιστής για να πάει στον ουρανό; Ασφαλώς όχι. Λέω όμως ότι πρέπει να υπακούμε στην Αγία Γραφή και να ακολουθούμε τον Χριστό για να πάμε στον ουρανό. Οι περισσότεροι άνθρωποι που ομολογούν ότι είναι χριστιανοί είναι υπερβολικά συμπαθητικοί και φαίνονται ευσεβείς, μέχρι να αρχίσεις να μιλάς για τον Θεό.
Από πότε ο ορισμός του χριστιανού είναι «ένας συμπαθητικός άνθρωπος» ή «ένας καλός πολίτης»; Μόνο αυτό έχει απομείνει πια — κάνε απλώς ό,τι θέλεις, βρες μια διασκεδαστική εκκλησία που δεν απαιτεί τίποτε από σένα, βρες μια καλή δουλειά, παντρέψου, κάνε μερικά παιδιά και, έτσι απλά, είσαι «χριστιανός»; Ο Θεός να μας βοηθήσει!
Όταν συζητούσε με μια ομάδα ανθρώπων για το αν ήταν ή όχι αληθινοί ακόλουθοι του Θεού, ο Ιησούς είπε: …Αν ήσασταν παιδιά του Αβραάμ, θα κάνατε τα έργα του Αβραάμ. Τώρα όμως ζητάτε να με σκοτώσετε, έναν άνθρωπο που σας είπε την αλήθεια … Εσείς κάνετε τα έργα του πατέρα σας … Εσείς είστε από τον πατέρα σας, τον διάβολο… –Κατά Ιωάννην 8:39-44.
Έχει ξεπέσει τόσο πολύ η αληθινή εκκλησία, ώστε να μην μπορεί πια να αποκαλεί τα πράγματα με το όνομά τους; Ο Λόγος του Θεού μάς δίνει σαφή κατανόηση του ζητήματος: Εξετάζοντας τι είναι ευάρεστο στον Κύριο. Και μη συμμετέχετε στα άκαρπα έργα του σκότους, αλλά μάλλον να τα ελέγχετε. Επειδή, είναι ντροπή ακόμη και να μιλάει κανείς για όσα κάνουν κρυφά. Όλα όμως όσα ελέγχονται φανερώνονται από το φως· γιατί καθετί που φανερώνει είναι φως –Προς Εφεσίους 5:10-13.
Ο Ιησούς λέει: Εσείς είστε το φως του κόσμου. Μια πόλη που είναι χτισμένη πάνω σε βουνό δεν μπορεί να κρυφτεί –Κατά Ματθαίον 5:14. Αποκαλύπτουμε την αμαρτία και την αίρεση όπως ακριβώς το φως αποκαλύπτει το σκοτάδι; Ή είμαστε υπερβολικά προσκολλημένοι σε μια άνετη ζωή χωρίς εχθρούς; Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε τον κόσμο ή την ψεύτικη εκκλησία, γιατί γνωρίζουμε ότι εμείς έχουμε αυτό που εκείνοι χρειάζονται! Εδώ και χρόνια οι κυρίαρχες εκκλησίες απομακρύνονται όλο και περισσότερο από την αλήθεια του Λόγου του Θεού. Φοβόμαστε να το αναγνωρίσουμε; Φοβόμαστε να αποχωριστούμε από αυτό; Θα αντισταθούμε σε αυτό, όπως έκανε η πρώτη εκκλησία;
Υπάρχει λόγος που ο Προτεστάντης μεταρρυθμιστής Μαρτίνος Λούθηρος πέθανε μισώντας τους Αναβαπτιστές — επειδή απέρριψαν την ερμηνεία του για τις Γραφές. Οι Αναβαπτιστές δεν έδειχναν προσωποληψία. Αντίθετα, σεβασμό είχαν μόνο για τον Θεό και τον Λόγο Του, και μάλιστα χωρίς συμβιβασμούς. Γι’ αυτό διώχθηκαν. Θα ήταν πολύ ευκολότερο για εκείνους τους θεοσεβείς νεαρούς να σωπάσουν και να προσπαθήσουν να τα έχουν καλά με τους Καθολικούς και τους Προτεστάντες, αλλά αρνήθηκαν, κι έτσι και οι δύο ομάδες προσπάθησαν να τους εξοντώσουν. Παρ’ όλα αυτά, επέζησαν, εμπιστευόμενοι μόνο τον Θεό τους. Όταν ενταχθήκαμε στην εκκλησία του Ιησού Χριστού, δεν υποσχεθήκαμε να συνεχίσουμε τον ίδιο αγώνα — τον ίδιο αγώνα που έδωσε ο Ιησούς· τον ίδιο αγώνα που έδωσε η πρώτη εκκλησία — τον αγώνα εναντίον της ψεύτικης εκκλησίας; Ή συμφωνήσαμε να τα έχουμε καλά μεταξύ μας, για χάρη της ειρήνης; Άλλωστε, δεν είναι καλύτερο αυτό για τις επιχειρήσεις, τις φιλίες και τη φήμη μας;! Μη γένοιτο!
Μπορούμε να ζούμε μια ζωή που φαίνεται απαλλαγμένη από την αμαρτία και παρ’ όλα αυτά να ζούμε μέσα στην ανυπακοή. Η Αγία Γραφή μάς καλεί να δράσουμε! Καλούμαστε να είμαστε φώτα, να μαρτυρούμε, να επιδιώκουμε την ευσέβεια και να ζούμε με ευθύτητα, όχι απλώς να δίνουμε καλή εντύπωση. Πιστεύω ότι αυτό έχει γίνει δημοφιλές στην εποχή μας. Το ψέμα, η εξαπάτηση, η κλοπή και ο φόνος είναι χαρακτηριστικά που απορρίπτει ακόμη και ο κόσμος. Είναι της μόδας να είσαι αξιοσέβαστος, να έχεις καλό εισόδημα και να είσαι ένας ευυπόληπτος πολίτης. Είναι όμως αυτή η ζωή ενός αναγεννημένου πιστού; Πρέπει να ταιριάζουμε με το αμερικανικό όνειρο; Πρέπει η μόνη διαφορά ανάμεσα σε εμάς και την Προτεσταντική εκκλησία να είναι ένα κάλυμμα στο κεφάλι; Πιστεύω ότι πρέπει να εξετάσουμε με προσευχή αυτή την κίνηση, την κίνηση να ενώσουμε τα χέρια με την κυρίαρχη εκκλησία.
Γνωρίζω προσωπικά πολλούς Προτεστάντες χριστιανούς. Δεν θέλω να πω ότι είναι κακοί άνθρωποι· πολλοί είναι καλοί άνθρωποι. Όμως αυτό δεν είναι το ζήτημα. Πιστεύω ότι πρέπει να χαράξουμε μια γραμμή και να ανακόψουμε αυτή την τάση να ενωθούμε μαζί τους με οποιονδήποτε συμβιβασμό. Ας εξετάσουμε μερικές μόνο από τις διαφορές μεταξύ Προτεσταντών και Αναβαπτιστών.
Πόλεμος
Μπορεί κανείς να πιστεύει στον πόλεμο, να σκοτώνει τους εχθρούς του και παρ’ όλα αυτά να είναι χριστιανός της Καινής Διαθήκης; Οι περισσότεροι Προτεστάντες υποστηρίζουν ότι πρέπει να πολεμάμε για τις ελευθερίες και τα δικαιώματά μας. Πολλοί φτάνουν στο σημείο να αποκαλούν δειλούς τους Αναβαπτιστές επειδή δεν πολεμούν.
Πριν από χρόνια, μια ομάδα ανθρώπων που ομολογούσαν ότι ήταν χριστιανοί συγκεντρώθηκε γύρω από τη μεγαλύτερη βόμβα που είχε κατασκευαστεί ποτέ. Αυτή η βόμβα επρόκειτο να σταλεί σε ξένη χώρα για να καταστρέψει μια ολόκληρη πόλη· προοριζόταν να σκοτώσει ό,τι βρισκόταν στην πορεία της. Άντρες, γυναίκες και παιδιά θα χάνονταν εξίσου εξαιτίας αυτής της βόμβας· αυτό ήταν το σχέδιο. Καθώς αυτή η ομάδα ήταν συγκεντρωμένη γύρω από τη βόμβα, άρχισαν να προσεύχονται και ζήτησαν την ευλογία του Θεού για την αποστολή βομβαρδισμού. Έπειτα Τον ευχαρίστησαν για την επιτυχία της — τον θάνατο σχεδόν ενός τετάρτου του εκατομμυρίου ανθρώπων.
Ο Ιησούς μάς καλεί να αγαπάμε τους εχθρούς μας. Αυτό το ζήτημα χώρισε ξεκάθαρα τις εκκλησίες κατά τη διάρκεια των διαφόρων πολέμων. Οι περισσότερες «χριστιανικές» εκκλησίες στον κόσμο υποστήριξαν την πολεμική προσπάθεια της χώρας τους. Οι Αναβαπτιστές δεν το έκαναν, και γι’ αυτό υπέστησαν σκληρούς διωγμούς. Μπορούμε λοιπόν να είμαστε χριστιανοί και ταυτόχρονα να συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε τον πόλεμο; Αν υποστηρίζουμε τον πόλεμο, πού θα σταματήσουμε; Θα προετοιμαστούμε επίσης να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας και τις οικογένειές μας απέναντι στη βία και την ανομία; Η αμερικανική εκκλησία αποκαλεί την «υπεράσπιση του εαυτού μας», των οικογενειών μας και της χώρας μας ηρωισμό ή γενναιότητα· η Αγία Γραφή την αποκαλεί.
Διασκέδαση
Φαίνεται πως οι περισσότεροι χριστιανοί στην Αμερική δεν έχουν κανένα πρόβλημα να παρακολουθούν όσους αγώνες και αθλητικά γεγονότα επιθυμούν. Σχεδόν σε κάθε σπίτι υπάρχουν ταινίες και τηλεόραση. Οι επισκέψεις στην παραλία, στα καζίνο και στα φεστιβάλ είναι συνηθισμένες. Ξοδεύονται χιλιάδες για μεγάλα κυνηγετικά ταξίδια και ακριβές διακοπές χωρίς δεύτερη σκέψη. Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν υπάρχουν πραγματικά όρια σε όσα μπορεί να κάνει ο χριστιανός στην Αμερική, αρκεί να του φαίνονται σωστά. Ο Ιησούς μάς λέει επανειλημμένα να απαρνηθούμε τον εαυτό μας. Φαίνεται πως ψάχνουμε κάθε πιθανό παραθυράκι για να επιδοθούμε σε όλες τις δραστηριότητες που μας ευχαριστούν! Δεν είναι περίεργο που η εκκλησία παλεύει με την πορνογραφία και πολλές άλλες σαρκικές αμαρτίες. Όταν μάθουμε να απαρνούμαστε τον εαυτό μας, να σηκώνουμε τον σταυρό και να ακολουθούμε τον Ιησού, τότε θα αρχίσουμε να βλέπουμε έναν σαφή, ευδιάκριτο και μεγάλο διαχωρισμό ανάμεσα σε εμάς και την κυρίαρχη εκκλησία της εποχής μας.
Μη συμμόρφωση
Είναι συνηθισμένο να συμμορφώνεται κανείς με το περιβάλλον του. Αυτός είναι ένας λόγος που δεν στέλνουμε τα παιδιά μας σε δημόσια σχολεία. Ο Ιησούς είναι επίσης απολύτως σαφής ότι πρέπει να βγούμε από ανάμεσά τους και να ξεχωρίσουμε, να πούμε «Όχι» στην κακή επικοινωνία και στους τρόπους αυτού του κόσμου, και να μη φοβόμαστε να ταυτιστούμε με τον λαό του Θεού. Σχεδόν φαίνεται πως το ντύσιμο είναι πραγματικά το μόνο πράγμα που ξεχωρίζει πολλούς από εμάς, κι αυτό επίσης αλλάζει.
Μην αγαπάτε τον κόσμο ούτε όσα υπάρχουν στον κόσμο. Αν κάποιος αγαπάει τον κόσμο, η αγάπη του Πατέρα δεν είναι μέσα του. Επειδή, καθετί που υπάρχει στον κόσμο, η επιθυμία της σάρκας, η επιθυμία των ματιών και η υπερηφάνεια της ζωής, δεν προέρχεται από τον Πατέρα, αλλά από τον κόσμο –Α΄ Ιωάννου 2:15-16. Πού είναι οι άνθρωποι που μισούν τον κόσμο; Πού είναι οι άνθρωποι που θέλουν να ξεχωρίζουν όσο το δυνατόν περισσότερο; Πού είναι οι άνθρωποι που δεν φοβούνται να τους περιγελούν; Πού είναι οι άνθρωποι που δεν φοβούνται να είναι διαφορετικοί; Αχ, πού είναι ο λαός του Θεού;! Αν η ιστορία επαναληφθεί, σύντομα δεν θα υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στην εκκλησία και τον κόσμο. Αχ, πού είναι οι άντρες;!
Έχω ακούσει πολλούς Αναβαπτιστές να λένε ότι δεν μπορούν να πουν πως όσοι βρίσκονται στην κοσμική εκκλησία δεν είναι χριστιανοί· απλώς δεν θέλουν να ακολουθήσουν αυτή την κατεύθυνση. Είναι αυτό ειλικρινές; Είναι αυτό το μήνυμα που θέλουμε να στείλουμε στους νέους μας και στα παιδιά μας; Δεν το πιστεύω. Η Αγία Γραφή λέει ότι λίγοι θα τα καταφέρουν. Αν μεταδώσουμε στα παιδιά μας ότι και η Προτεσταντική εκκλησία είναι εντάξει και ότι απλώς κάνει τα πράγματα διαφορετικά, καταστρέφουμε όλα όσα κήρυξε ο Ιησούς. Λέμε ότι κάνουμε όσα κάνουμε όχι επειδή το λέει η Αγία Γραφή, αλλά επειδή αποφασίζουμε τι θα κάνουμε με βάση τις περιστάσεις μας και τη γνώμη των γύρω μας! Δεν είναι περίεργο που τα παιδιά μας ενδιαφέρονται περισσότερο από ποτέ για τη σύγχρονη εκκλησία της εποχής μας — δεν χαράζεται καμία διαχωριστική γραμμή!
Υπήρχε μια σύγχρονη εκκλησία που μου τράβηξε την προσοχή. Φαινόταν να φλέγεται από ζήλο για τον Κύριο! Ο πάστορας κήρυττε σαν άνθρωπος που πεθαίνει. Ενδιαφέρονταν πολύ να προσεγγίσουν τους απολωλότες. Όμως υπήρχαν τόσες πολλές βιβλικές διδασκαλίες που απλώς αγνοούσαν! Τελικά το έφερα ενώπιον του Κυρίου. «Τι συμβαίνει εδώ, Θεέ;!» Ήταν σαν ο Θεός να μου είπε: «Απλώς περίμενε».
Λίγο αργότερα, ο πάστορας απομακρύνθηκε από τη θέση του επειδή είχε εξωσυζυγική σχέση. Τότε όλα ξεκαθάρισαν για μένα — μπορείς να έχεις μια όμορφη εκκλησία, να κηρύττεις ένα καλό μήνυμα και να βοηθάς τους φτωχούς, αλλά αν δεν είσαι πρόθυμος να υπακούσεις σε ΟΛΕΣ τις διδασκαλίες της Καινής Διαθήκης, δεν είσαι αληθινός χριστιανός και δεν θα βρεις τη νίκη. Είναι εύκολο να φτάσεις τον χριστιανισμό μέχρι ενός σημείου, αλλά δεν είναι εύκολο να πουλήσεις όλα όσα έχεις, να τα αποθέσεις όλα στο θυσιαστήριο και να ακολουθήσεις τον Κύριό σου. Ξέρω ότι αυτό είναι τολμηρό, αλλά είναι η αλήθεια του Λόγου του Θεού.
Μιλούσα με μια νεαρή γυναίκα σε προτεσταντικό περιβάλλον, η οποία ήθελε να αφιερώσει τη ζωή της στον Κύριο. Ήταν έτοιμη να κάνει ό,τι χρειαζόταν, ή τουλάχιστον έτσι έλεγε. Τη ρώτησα αν ήταν έτοιμη να υποφέρει για τον Ιησού, αν ήταν έτοιμη να αποχωριστεί τους παλιούς της φίλους, αν ήταν έτοιμη να τη μισεί ο κόσμος και να είναι διαφορετική. Τη ρώτησα αν ήταν πρόθυμη να αλλάξει την εμφάνισή της. Δεν πέρασε πολύς καιρός προτού απαντήσει με ένα κατηγορηματικό «Όχι!» που με άφησε άναυδο. «Θέλω να αρχίσω να πηγαίνω στην εκκλησία, αλλά όχι όλα αυτά τα άλλα». Αργότερα την είδα με τις φίλες της να με δείχνουν και να με κοροϊδεύουν. Το να είσαι κουλ δεν ορίζει τον αληθινό χριστιανό· το να σε απορρίπτουν για χάρη του Ευαγγελίου, όμως, τον ορίζει.
Αυτό είναι ένα δύσκολο άρθρο να γράψει κανείς. Δεν είναι δημοφιλές μήνυμα και δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό. Πιστεύω όμως ότι είναι ένα μήνυμα που πρέπει να λάβουμε υπόψη σήμερα, όχι μόνο για χάρη μας, αλλά και για χάρη των παιδιών μας και της εκκλησίας του αύριο. Πρέπει να χαράξουμε σαφείς διαχωριστικές γραμμές, χωρίς κανέναν συμβιβασμό. Πρέπει να αξιολογήσουμε με ειλικρίνεια τη σύγχρονη εκκλησία της εποχής μας υπό το φως των σαφών διδασκαλιών της Καινής Διαθήκης. Πρέπει να αποκαλούμε την αμαρτία αμαρτία. Πρέπει να αποκαλούμε την ανυπακοή αμαρτία. Πρέπει να αποκαλούμε τον συμβιβασμό αμαρτία. Πρέπει για άλλη μια φορά να επιλέξουμε να υποφέρουμε μαζί με τον αληθινό λαό του Θεού. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποφεύγουμε τους ανθρώπους ή τους φερόμαστε με αγένεια, αλλά, με αγάπη στην καρδιά μας και ένα μήνυμα στα χείλη μας, δείχνουμε τα πλήθη στον Χριστό!
Επειδή, δεν ντρέπομαι για το ευαγγέλιο του Χριστού· γιατί είναι δύναμη Θεού για σωτηρία σε καθέναν που πιστεύει, πρώτα στον Ιουδαίο και επίσης στον Έλληνα –Προς Ρωμαίους 1:16.
