Daar het Hy gestaan, die Koning self, voor Pilatus, in afwagting van Sy doodsvonnis. ’n Groot skare het buite saamgedrom. Daar was geen twyfel nie: hierdie mense was kwaad. Hulle wou hê hierdie man, Jesus van Nasaret, moes dood. “Kruisig hom! Kruisig hom!” was al wat gehoor kon word. Hierdie man moes iets verskrikliks gedoen het. Maar wie was hierdie mense wat so kwaad was vir die Seun van God? Dalk was hulle verkragters, diewe en moordenaars. Moontlik was hulle die plaaslike leuenaars, dronkaards of ander kwaaddoeners. Eintlik was hulle die godsdienstige mense, die kerkgangers, dié wat beweer het dat hulle God se volk is.
Sedert daardie berugte dag het die geskiedenis homself herhaal. Mense wat beweer dat hulle God se volk is, het dié wat Jesus liefhet en probeer om Sy leringe te volg as hulle vyande beskou en hulle op elke moontlike manier vervolg. Van die Jode tot die Rooms-Katolieke en die Protestante was die hoofstroomkerk van die dag nog altyd die vyand van dié wat hulle alledaagse lewe volgens die Skrif se eenvoudige duidelikheid probeer inrig.
Ek is bekommerd dat ons ’n ooreenkoms met die hoofstroomkerk van ons tyd aangegaan het—’n ooreenkoms om vrede teen elke prys te bewaar.
Enige Skrifgedeelte wat teregwysing, bestraffing of vermaning leer, word as verouderd beskou en mag nie gebruik word om die geloof en praktyk van die hedendaagse Christen te help vorm nie. Baie individue, kerkleiers en selfs hele kerke het begin glo dat liefde en aanvaarding alleen ’n beter manier is om ander na Christus te wys. Dié wat ’n waarskuwende stem wil laat hoor, word as krities en as aanstigters van onrus beskou, en daarom word hulle gou stilgemaak.
Wanneer ons die Skrif ondersoek, sien ons dat Jesus, daarna die dissipels, en toe die vroeë kerk, niks goeds oor die valse kerk te sê of te dink gehad het nie.
Wanneer ek uitgaan om te getuig of met mense oor die Here te praat, verbaas die teenreaksie van die hoofstroomkerk van ons tyd my. Dit is hoofsaaklik die Protestantse kerk.
’n Eenvoudige man het na ’n Christelike konsert gestap met ’n bord waarop ‘Jesus red van sonde’ gestaan het. Sonder dat hy ooit ’n woord gesê het, is hy aangeval. “Hou op om ons te oordeel!” “Jy ken nie ons harte nie!” “Jy is ’n skande!” “Grootbekrompe!” Die man het stadig weggestap.
Dikwels is die mense wat kwaad word wanneer gesprekke oor God ter sprake kom, juis mense wat beweer dat hulle Jesus ken. Dit lyk asof sondaars die boodskap in hulle harte laat indring. As jy by ’n kruising in ’n stad sou gaan staan en eenvoudig ’n bord vashou waarop iets oor Christus verkondig word, sou jy gou sien dat dit waar is.
Terwyl ek in ’n kitskosrestaurant in die ry gestaan het, het ek opgemerk dat die jong man wat my toebroodjie voorberei het, baie interessante tatoeëermerke gehad het. Sommige was van grafstene, skedels en ander grafiese ontwerpe. Ek het hom kalm gevra of hy kon verduidelik wat die tatoeëermerke vir hom beteken. Hy het in besonderhede oor elkeen begin vertel. Toe vra ek die jong man of hy Jesus ken. Hy het ernstig geword en verduidelik dat hy in God wou glo, maar nie kon nie. Ek het ’n paar Bybelverse aangehaal en vir hom gesê dat God vir hom wag. Ek het opgemerk dat God se Woord ’n groot uitwerking op die jong man gehad het.
Intussen het ek ook opgemerk dat die vrou agter my al hoe gefrustreerder geraak het. Uiteindelik het sy ons gesprek onderbreek en vir die man gesê: “Jesus het jou lief net soos jy is. Jy hoef nie vir hierdie man te verander nie.” Hierdie vrou het my later vertel na watter kerk sy gaan en hoe veroordelend sy gedink het ek opgetree het. Ek was verbaas. Ek het die jong man net van die Verlosser vertel!
Voordat ek die restaurant verlaat het, het ek teruggestap na die jong man om hom te groet. Toe ek nader kom, het hy met trane in sy oë opgekyk. “Dankie,” het hy gesê. “Ek kan sien dat jy werklik vir my omgee. Ek sal huis toe gaan en regtig dink oor wat jy gesê het.”
Daardie aand, toe ek oor die dag se gebeure nagedink het, het ek gewonder waarom daardie vrou wat bely het dat sy ’n Christen is, so ’n probleem met my gesprek met die jong man gehad het. Waarom het sy so kwaad geword? Ek het gevoel die Here het my ’n antwoord gegee: Geen mens kan twee here dien nie; want hy sal die een haat en die ander liefhê, of die een aanhang en die ander verag. Julle kan nie God én Mammon dien nie –Matteus 6:24.
Sy was ’n gawe jong vrou. En ja, sy het bely dat sy ’n Christen is, maar dit was duidelik dat sy nie ’n lewe gelei het wat aan God se Woord gehoorsaam was nie. Behalwe dat sy kerk toe gegaan het, sou ’n mens glad nie kon agterkom dat sy ’n volgeling van Christus was nie. Ek is seker dat ons ’n aangename geselsie sou kon hê as ek haar in die park ontmoet het. Ek is seker sy sou hoflik en beleefd gewees het. Ek is seker sy sou haar as ’n goeie burger en ’n gawe mens voorgedoen het. Maar toe dit kom by opgewondenheid oor Jesus, die deel van die evangelie en die praat oor God se Woord, het haar ware kleure na vore gekom.
Sê ek dat ’n mens ’n Anabaptis moet wees om hemel toe te gaan? Beslis nie, maar ek sê wel dat ons die Bybel moet gehoorsaam en Christus moet volg om hemel toe te gaan. Die meeste mense wat bely dat hulle Christene is, is baie gaaf en lyk godvresend—totdat jy oor God begin praat.
Sedert wanneer is ’n Christen ‘’n gawe mens’ of ‘’n goeie burger’? Is dit al wat dit nou behels—doen eenvoudig wat jy wil, vind ’n lekker kerk wat niks van jou vereis nie, kry ’n goeie werk, trou, kry ’n paar kinders en siedaar, jy is ’n ‘Christen’? Mag God ons help!
Toe Jesus met ’n groep mense bespreek het of hulle ware volgelinge van God was, het Hy gesê: …As julle kinders van Abraham was, sou julle die werke van Abraham doen. Maar nou probeer julle My doodmaak, ’n man wat julle die waarheid vertel het … Julle doen die werke van julle vader … Julle het die duiwel as vader… –Johannes 8:39-44.
Het die ware kerk so ver afgedwaal dat hulle nie meer dinge kan noem soos dit is nie? God se Woord gee ons duidelike insig hieroor: En beproef wat die Here welbehaaglik is. En moenie deel hê aan die onvrugbare werke van die duisternis nie, maar bestraf dit liewer. Want wat in die geheim deur hulle gedoen word, is selfs skandelik om te noem. Maar al hierdie dinge wat deur die lig bestraf word, word openbaar; want alles wat openbaar maak, is lig –Efesiërs 5:10-13.
Jesus sê: Julle is die lig van die wêreld. ’n Stad wat bo-op ’n berg lê, kan nie weggesteek word nie –Matteus 5:14. Ontbloot ons sonde en dwaalleer op dieselfde manier as wat lig die duisternis blootlê? Of is ons te geheg aan ’n gemaklike lewe sonder vyande? Ons hoef nie vir die wêreld of die valse kerk bang te wees nie, want ons weet dat ons het wat hulle nodig het! Die hoofstroomkerke raak al jare lank al hoe verder verwyderd van die waarheid van God se Woord. Is ons bang om dit te erken? Is ons bang om ons daarvan af te sonder? Sal ons daarteen opstaan soos die vroeë kerk gedoen het?
Daar is ’n rede waarom die Protestantse hervormer Martin Luther gesterf het terwyl hy die Anabaptiste gehaat het—omdat hulle sy uitleg van die Skrif verwerp het. Die Anabaptiste het nie mense ontsien nie. Hulle het eerder net God en Sy Woord geëerbiedig, sonder kompromie. Hiervoor is hulle vervolg. Dit sou vir daardie godvresende jong mans baie makliker gewees het om stil te bly en met die Katolieke en Protestante oor die weg te probeer kom, maar hulle het geweier, en albei groepe het probeer om hulle uit te roei. Tog het hulle voortgeleef en net op hulle God vertrou. Het ons nie, toe ons by die kerk van Jesus Christus aangesluit het, belowe om dieselfde stryd voort te sit nie—dieselfde stryd wat Jesus gevoer het; dieselfde stryd wat die vroeë kerk gevoer het—die stryd teen die valse kerk? Of het ons ingestem om oor die weg te kom ter wille van vrede? Is dit immers nie beter vir sake, vriendskappe en aansien nie?! Mag dit nooit gebeur nie!
Ons kan ’n lewe lei wat skynbaar sonder sonde is, maar steeds in ongehoorsaamheid leef. Die Bybel roep ons tot optrede! Ons word geroep om ligte en getuies te wees, godsvrug na te streef en reg te lewe—nie bloot om ’n goeie vertoning op te voer nie. Ek glo dit is wat in ons tyd gewild geword het. Leuens, bedrog, diefstal en moord is dinge wat selfs die wêreld afkeur. Dit is ‘in’ om respektabel te wees, ’n goeie bestaan te maak en voorbeeldige burgers te wees. Maar is dit die lewe van ’n wedergebore gelowige? Moet ons by die Amerikaanse droom inpas? Moet die enigste verskil tussen ons en die Protestantse kerk ’n hoofbedekking wees? Ek dink ons moet hierdie stap—om hande met die hoofstroomkerk te vat—deurentyd biddend oorweeg.
Ek ken persoonlik baie Protestantse Christene. Ek probeer nie sê dat hulle slegte mense is nie; baie is goeie mense. Maar dit is nie waaroor ons praat nie. Ek glo ons moet ’n grens trek en hierdie neiging om op enige manier wat kompromie behels by hulle aan te sluit, afrem. Kom ons kyk na net ’n paar verskille tussen die Protestante en die Anabaptiste.
Oorlog
Kan jy in oorlog en die doodmaak van jou vyande glo en steeds ’n Nuwe-Testamentiese Christen wees? Die meeste Protestante steun die stryd vir ons vryhede en regte. Baie gaan so ver as om Anabaptiste lafaards te noem omdat hulle nie veg nie.
Jare gelede het ’n groep mense wat bely het dat hulle Christene is, om die grootste bom wat ooit gemaak is, saamgedrom. Hierdie bom sou na ’n vreemde land gestuur word om ’n hele stad te vernietig; dit was bedoel om alles op sy pad dood te maak. Mans, vroue en kinders sou almal weens hierdie bom omkom; dit was die plan. Terwyl hierdie groep om die bom saamgedrom het, het hulle begin bid en God se seën oor hierdie bomaanval gevra. Daarna het hulle Hom vir die sukses daarvan bedank—die dood van byna ’n kwartmiljoen mense.
Jesus roep ons om ons vyande lief te hê. Hierdie kwessie het die kerke tydens die verskillende oorloë duidelik van mekaar geskei. Die meeste ‘Christelike’ kerke in die wêreld het hulle land se oorlogspoging gesteun. Die Anabaptiste wou dit nie doen nie en is daarvoor swaar vervolg. Kan ons dus Christene wees en steeds oorlog steun? As ons oorlog steun, waar sal dit eindig? Sal ons ons ook daarop voorberei om onsself en ons gesinne teen geweld en wetteloosheid te verdedig? Die Amerikaanse kerk noem ‘onsself’, ons gesinne en ons land verdedig, heldhaftigheid of dapperheid; die Bybel noem dit.
Vermaak
Dit lyk asof die meeste Christene in Amerika geen probleem daarmee het om soveel sportwedstryde en sportbyeenkomste te kyk as wat hulle wil nie. Byna elke huis het rolprente en televisie. Strand toe gaan, casino’s en feeste bywoon, is alledaags. Duisende aan groot jagtogte en duur vakansies bestee, gebeur sonder ’n tweede gedagte. Om eerlik te wees, is daar werklik geen perke aan wat die Christen in Amerika kan doen nie, solank dit vir hulle reg lyk. Jesus sê herhaaldelik vir ons om onsself te verloën. Dit lyk asof ons enige moontlike skuiwergat soek om ons aan al die selfbevredigende bedrywighede wat ons wil, oor te gee! Geen wonder die kerk worstel met pornografie en baie ander sondes van die vlees nie. Wanneer ons leer om onsself te verloën, ons kruis op te neem en Jesus te volg, sal ons ’n duidelike, kenmerkende en groot skeiding tussen ons en die hoofstroomkerk van ons tyd begin sien.
Nie-gelykvormigheid
Dit is algemeen om by ’n mens se omgewing aan te pas. Dit is een rede waarom ons nie ons kinders na openbare skole stuur nie. Jesus maak ook baie duidelik dat ons tussen hulle moet uitgaan en afgesonder moet wees, “Nee” moet sê vir bose omgang en die weë van hierdie wêreld, en nie bang moet wees om ons met God se volk te vereenselwig nie. Dit lyk amper asof kleredrag werklik die enigste ding is wat baie van ons onderskei, en selfs dit is besig om te verander.
Moenie die wêreld of die dinge in die wêreld liefhê nie. As iemand die wêreld liefhet, is die liefde van die Vader nie in hom nie. Want alles wat in die wêreld is—die begeerte van die vlees en die begeerte van die oë en die hoogmoed van die lewe—is nie uit die Vader nie, maar is uit die wêreld –1 Johannes 2:15-16. Waar is die mense wat die wêreld haat? Waar is die mense wat so afgesonder as moontlik wil wees? Waar is die mense wat nie bang is om uitgelag te word nie? Waar is die mense wat nie bang is om anders te wees nie? O, waar is God se volk?! As die geskiedenis homself herhaal, sal daar binnekort geen verskil tussen die kerk en die wêreld wees nie. O, waar is die manne?!
Ek het al baie Anabaptiste hoor sê dat hulle nie kan sê dat dié in die wêreldse kerk nie Christene is nie; hulle wil net nie daardie rigting inslaan nie. Is dit eerlik? Is dit die boodskap wat ons aan ons jeug en ons kinders wil oordra? Ek glo nie. Die Bybel sê dat min dit sal haal. As ons aan ons kinders oordra dat die Protestantse kerk ook goed is en dat hulle dinge net anders doen, vernietig ons alles wat Jesus verkondig het. Ons sê dat ons doen wat ons doen, nie omdat die Bybel dit sê nie, maar omdat ons besluit wat ons doen op grond van ons omstandighede en wat ander om ons dink! Geen wonder ons kinders stel meer as ooit tevore belang in die moderne kerk van vandag nie—daar word geen grens getrek nie!
Daar was ’n moderne kerk wat my aandag getrek het. Dit het gelyk asof hulle aan die brand was vir die Here! Die predikant het gepreek soos ’n sterwende man. Hulle was baie daarop ingestel om die verlorenes te bereik. Maar daar was soveel Bybelleringe wat hulle eenvoudig geïgnoreer het! Uiteindelik het ek dit na die Here geneem. “Wat gaan hier aan, God!” Dit was asof God vir my gesê het: ‘wag maar net’.
Kort daarna is die predikant uit sy pos ontslaan omdat hy ’n verhouding gehad het. Toe het alles vir my duidelik geword—jy kan ’n mooi kerk hê, ’n goeie boodskap preek en die armes help, maar as jy nie bereid is om AL die Nuwe-Testamentiese leringe te gehoorsaam nie, is jy nie ’n ware Christen nie en sal jy nie oorwinning vind nie. Dit is maklik om die Christendom net tot op ’n sekere punt te volg, maar dit is nie maklik om alles wat jy het te verkoop, alles op die altaar te lê en jou Meester te volg nie. Ek weet dit is ’n kragtige stelling, maar dit is die waarheid van God se Woord.
Ek het met ’n jong vrou in ’n Protestantse omgewing gepraat wat haar lewe aan die Here wou gee. Sy was gereed om te doen wat nodig was, het sy gesê. Ek het haar gevra of sy gereed was om vir Jesus te ly, haar van haar ou vriende af te sonder, deur die wêreld gehaat te word en anders te wees. Ek het haar gevra of sy bereid was om haar voorkoms te verander. Dit was nie lank nie of sy het skokkend met ’n nadruklike “Nee!” geantwoord. “Ek wil kerk toe begin gaan, maar nie al daardie ander dinge nie.” Later het ek haar saam met haar vriende gesien terwyl hulle na my gewys en vir my gelag het. Om koel te wees, bepaal nie of iemand ’n ware Christen is nie, maar om ter wille van die Evangelie verwerp te word, doen dit wel.
Dit is ’n moeilike artikel om te skryf. Dit is nie ’n gewilde boodskap nie en ook nie juis bemoedigend nie. Maar ek dink dit is ’n boodskap waaraan ons vandag aandag moet gee, nie net ter wille van onsself nie, maar ook ter wille van ons kinders en die kerk van môre. Ons moet duidelike skeidslyne trek, sonder enige kompromie. Ons moet die moderne kerk van ons tyd eerlik aan die hand van die duidelike leringe van die Nuwe Testament beoordeel. Ons moet sonde sonde noem. Ons moet ongehoorsaamheid sonde noem. Ons moet kompromie sonde noem. Ons moet weer kies om saam met die ware volk van God te ly. Dit beteken nie dat ons mense vermy of onvriendelik teenoor hulle optree nie, maar met liefde in ons harte en ’n boodskap op ons lippe wys ons die menigtes na Christus!
Want ek skaam my nie oor die evangelie van Christus nie, want dit is die krag van God tot redding vir elkeen wat glo, eerste vir die Jood en ook vir die Griek –Romeine 1:16.
