Sy kussing was nat, die trane het bly vloei,
O! Waar is die dag? Hierdie nag wou nie verbygaan nie.
Die besluite wat hy geneem het, sou hy nooit vergeet nie.
Sy vrou en sy kinders, o, die berou!
(Jy weet nie wat jy het totdat dit weg is nie.)
Hy gryp na die bottel, in afwagting op die dagbreek.
Die dae het gekom en gegaan, en alles het soos ’n wasigheid gevoel.
Hy het antwoorde nodig gehad om dinge reg te stel.
‘Gaan na jou bure toe,’ het hy ’n sagte stem hoor sê.
‘Maar hy is ’n Christen!’ Die gedagte het absurd gelyk.
‘Hy het die antwoorde, moet dus nie talm nie!’
Hy het besluit om te gaan, maar nie vandag nie.
Hy het op sy bed gelê, sy las was te swaar.
‘Gaan na jou bure toe, dis steeds nie te laat nie!’
Die oproep was so sterk dat hy van die vloer af opgestaan het,
Sy stewels aangetrek en na die deur gegaan het.
Sy buurman was tuis, met ’n baie vriendelike glimlag;
Hy het hom van Jesus vertel; Hy sou sy lewe verander.
Die woorde wat hy gesê het, het kwalik waar gelyk.
Alles het so duidelik gelyk! Hy het gehuil toe hy in trane uitbars.
God se liefde het sy behoeftige siel oorstroom,
Hy het sonder twyfel geweet dat hy heelgemaak is.
Hy het dadelik sy vrou gebel.
“Ag, kom asseblief huis toe, God het die haat weggeneem!”
Met sy gesin aan sy sy, sy sondes in die see,
kon hy skaars wag om te wees wie God hom gemaak het om te wees.
