En ’n groot menigte mense het Hom gevolg, ook vroue wat oor Hom gerou en gekla het. Maar Jesus het na hulle omgedraai en gesê: Dogters van Jerusalem, moenie oor My huil nie, maar huil oor julleself en oor julle kinders –Luk 23:27-28.
Ons Here het sy predikingsbediening op ’n taamlik gewone manier begin: in ’n kerk, waar Hy uit ’n Skrifgedeelte gelees het, …En Hy het begin om vir hulle te sê: Vandag is hierdie Skrifwoord wat julle gehoor het, vervul –Luk 4:21. Baie preke, van gelykenisse tot profesieë, het gedurende die volgende drie jaar van die lippe van die Here se Gesalfde gevloei, maar ons sou nooit kon raai dat sy laaste boodskap op so ’n ongewone manier sou eindig nie. Die gekneusde, geslane en bloedende Christus het, nadat Hy deeglik mishandel en bespot is, die pynlike tog teen die Via Dolorosa na Golgota begin. Volgens oorlewering het Hy onder sy kruis geval, maar die Skrif bevestig dit nie. Dit is hier waar Jesus sy pas vertraag om sy laaste openbare toespraak te hou vir die vroue langs die pad wat oor sy lot geweeklaag het.
Lukas is die enigste evangelis wat dit opteken, aangesien hy dikwels meer aandag gee aan die bediening van vroue in Christus se lewe. Dit is net by hom dat ons lees van …Johanna, die vrou van Gusa, Herodes se rentmeester, en Susanna en baie ander, wat Hom uit hulle besittings gedien het –Luk 8:3. By hom lees ons van Gabriël se besoek aan Maria en haar innerlike gedagtes oor die maagdelike geboorte en haar besoek aan Elisabet; Anna die profetes; die weduwee van Naïn; die Here se salwing deur die vrou wat ’n sondares was; en Maria en Marta se onderlinge wedywering in Betanië. Dit is dus geen wonder dat daar kennis geneem word van die vervulling van profesie deur die vroulike geslag nie—…hulle sal na My kyk vir wie hulle deurboor het, en hulle sal oor hom rou soos ’n mens oor ’n enigste seun rou, en bitterlik oor hom treur soos ’n mens bitterlik oor ’n eersgebore seun treur. Op dié dag sal daar ’n groot rouklag in Jerusalem wees … En die land sal rou, elke familie afsonderlik; die familie van die huis van Dawid afsonderlik, en hulle vrouens afsonderlik; … en hulle vrouens afsonderlik; … en hulle vrouens afsonderlik; … en hulle vrouens afsonderlik; … elke familie afsonderlik, en hulle vrouens afsonderlik –Sag 12:10-14.
Hierdie vrouens afsonderlik is, omdat hulle sagter van aard is, tradisioneel beter in staat om meegevoel en trane te betoon as hulle manlike eweknieë. Wie sou dan in ’n tyd van droefheid hulle sagte aanraking, innige meegevoel en empatiese medelye kon weier? Ons Here! Hy wat ons dikwels groot ontferming oor die menigtes betoon sien, kan beslis meegevoel hê met ons swakhede. Tog vind ons hier dat die offers van rouklag deur sy vroulike bemoedigers weerstaan en berispe word. Het Hy in sy laaste uur onsensitief geword? Aangesien Hy God se eie Seun is, die Lam sonder gebrek, moet ons nie so dink nie.
Hoewel hulle trane eerder gekies sou lyk as die gepeupel se geroep om kruisiging, het Christus verklaar dat hulle betoning gebrekkig was. Ons moet hierdie groep vroue onderskei van ’n ander soort as die …baie vroue [wat] daar van ver af toegekyk het… –Mat 27:55. Ek sou voorstel dat dit Jerusalemse simpatiseerders is: professionele roubeklaers wat môre sou vergeet dat hulle vandag gehuil het. Hierdie wispelturige dames, bedrewe daarin om luidkeels te weeklaag, het hulle pad na Jaïrus se huis gevind voordat Christus daar aangekom het. Toe Hy verklaar dat die dooie nie dood is nie, maar [dat sy] slaap –Mar 5:39, het hulle dadelik opgehou met hulle gehuil; En hulle het Hom uitgelag… –Mar 5:40. Dit is natuurlik maar persoonlike bespiegeling, maar die profetiese waarskuwing waarmee hierdie rede oor Jerusalem se naderende verwoesting en die bose dae wat sou kom, afgesluit word, was nie aan sy volgelinge gerig nie (hulle is beveel om te vlug), maar aan die verset biedende Jode.
En so berispe Hy hulle behendig—Moenie huil nie!
’n Mens hoef nie hulle natuurlike meegevoel af te keur nie. Ons emosies is so vlugtig soos die omgewing wat dit skep. Ons kan op ’n gegewe oomblik baie teer voel sonder ’n greintjie van die Heilige Gees. Ons mag aanneem dat ons hartstogtelike trane uit ’n hart van vlees vloei, maar vog kan net sowel op ’n koue hart van klip kondenseer. Jesus berispe hulle deeglik oor hulle gehuil. Dit is nie bloot ’n sagte herinnering: “Julle hoef nie oor My bekommerd te wees nie, dit sal goed gaan met My.” Ons sien hier ’n kragtige berisping wat hulle beveel om nie te huil nie. Hulle goedbedoelde trane het op onvrugbare grond geval, en Christus wil dit nie so hê nie. Jesus veroordeel nie sentimentele uitdrukkings nie, en Hy verwerp beslis nie meegevoel en om saam met ander en vir hulle te huil wanneer hulle ly nie. Maar die trane van hierdie vroue het net die pad modderig gemaak, want hulle is gestort oor die onreg, persoonlike verlies en pyn wat hulle gevoel het. Hulle het van hierdie man gehou. Hy het goeie dade verrig. Hulle het gehoop dat Hy hulle van Romeinse tirannie sou bevry.
“Gun droefheid ’n oomblik vrye teuels,
Laat dankbare smart verrys,
En was die bloedige vlekke weg
Met strome uit jou oë.
O, kom en treur ’n rukkie saam met my;
O, kom na die Verlosser se sy.
O kom, laat ons saam treur:
Jesus, ons Here, is gekruisig.
Het ons geen trane om vir Hom te stort,
Terwyl soldate spot en Jode Hom bespot nie?
Ag! Kyk hoe geduldig hang Hy daar;
Jesus, ons Here, is gekruisig.”
Hoewel hierdie kortsigtige woorde uit die ou tyd ons oproep om oor ons Here te huil, doen Hy dit self nie. So dikwels bevind ons ons in soortgelyke situasies en weier ons om ons eie onbeteuelde trane raak te sien. Ons huil uit die dieptes van pyn wat deur emosionele, fisieke, geestelike en verstandelike angs veroorsaak word. Dit is maar natuurlik. ’n Hollywood-rolprent of ’n ligsinnige roman kan ons in dieselfde gemoedstoestand bring. Emosionele meegevoel wek geen sonde op nie, maar ons Here se afskeidsrede sê dat ons ons trane elders moet uitstort, en daarom roep Hy ons toe: “Moenie oor My huil nie.”
Wanneer ons die lyding van ons Here aanskou, moet ons na iets anders kyk—Die Kruis!
In sy lyding vir ons moet ons sien dat Hy presies doen waarvoor Hy vrywillig gekom het—Ek is die goeie herder. Die goeie herder lê sy lewe af vir die skape … Daarom het die Vader My lief, omdat Ek my lewe aflê om dit weer terug te neem –Joh 10: 11-17. Terwyl die groep vroue geweeklaag en getreur het, het God afgekyk en geglimlag—Maar dit het die HERE behaag om Hom te verbrysel; Hy het Hom laat ly. As sy lewe ’n skuldoffer is, sal Hy ’n nageslag sien, sy dae verleng, en die welbehae van die HERE sal deur sy hand voorspoedig wees. Ná die moeitevolle lyding van sy siel sal Hy dit sien en tevrede wees… –Jes 53:10-11. Hierdie toneel is lank tevore bepaal …deur die vasgestelde raad en voorkennis van God; julle het Hom deur die hande van wetteloses geneem, gekruisig en om die lewe gebring: –Han 2:23. Hoewel Petrus se vinnige emosionele reaksie die vermelding daarvan verwerp het, het Hy gesê: …maar juis hiervoor het Ek na hierdie uur gekom –Joh 12:27. Soos Petrus huil ons en weerstaan ons dat Christus die hout dra, uit vrees dat ons dit ook op ons skouers sal moet neem. Hier vind die deur God verordende hoogtepunt van die mens se redding plaas, maar dit is met spyt begroet. Die Seun het ‘sy aangesig soos ’n vuursteen gestel’ om die sonde van die wêreld te oorwin. Sal ons dit met ons trane verwater? Hier word ons tot ’n ingrypende paradigmaskuif opgeroep.
Moenie oor die kruisiging huil nie, maar dink aan ons oortredings wat Hom daar vasgenael het. Moenie oor die sterwende Verlosser huil nie, maar weeklaag oor die sondaar. Moenie trane oor die chirurg se mes stort nie, maar treur oor die verspreidende gewas wat daardie mes moet wegsny. Moenie oor die geneesmiddel vir sonde weeklaag nie, maar treur oor die wortel daarvan. Koester nie die ou, ruwe kruis nie, maar betreur die ou, losbandige oorsaak. Christus het die kruis gewillig verduur ter wille van die vreugde wat voor Hom gestel is. Geestelike wysheid sal vereis dat ons ons intuïsies oorboord gooi en van vreugde uitroep. Die kruis is nie ’n embleem wat ons meegevoel vereis nie, maar die goddelike uitdrukking van sy liefde vir ons. Jesus het die kruis gekies, vir die kruis gekom, vir die kruis gebid en toe uiteindelik die sonde oorwin deur self die kruis te ervaar. Dit is geen rede om te huil nie. Nêrens word ons beveel om jammer te voel vir ons Here nie.
Ons sterwende Here vermaan ons: Moenie oor My huil nie, maar huil oor...
…Julleself
Ons is die oorsaak van so ’n woeste toneel, en elke eerlike hart sal rou en die angel voel van die pyn wat ons veroorsaak het. Eloï, Eloï, lama sabagtani (Mar 15:34), rus op ons eie hoofde. God het Hom verlaat weens ons oortredings. Ons verhoudings, bevlek deur trots, ons aanmatiging en opstandigheid het Hom in so ’n benarde toestand gebring.
Dit was julle, my sondes, my wrede sondes,
Wat sy grootste pynigers was.
Elkeen van my misdade het ’n spyker geword,
En ongeloof die spies.
Dit was julle wat die wraak laat neerdaal het
Op sy onskuldige hoof:
Breek, breek, my hart, o bars, my oë!
En laat my droefheid bloei.
Tref, magtige genade, my klipharde siel,
Totdat smeltende waters vloei,
En diepe berou my oë
In smart en wee verdrink.” –Watts
Begrafnisse is tradisioneel ’n aanleiding tot huil. Elkeen van ons sal stadig by die baar verbygaan en afgestomp in die lyk van ons eie sondige natuur staar, wat terugstaar. Al die nietige dinge wat ons die meeste bekoor het, lê dood in die grafkelder. Ons laaste, traanbevlekte afskeid moet ons neem van selfliefde, eiebelang, selfgesentreerdheid, selfvertroue en selfbejammering, terwyl ons probeer om ag te slaan op ons Here se laaste woorde.
So kan ek my blosende gesig verberg,
Terwyl sy dierbare kruis verskyn.
Laat my hart in dankbaarheid versmelt,
En my oë in trane smelt. –Watts
…Julle Kinders
Ons is nie net aanspreeklik vir die Romeinse spies wat sy sy deurboor het nie, maar ons moet ook dink aan die Jode wat op daardie gedenkwaardige dag namens ons gepraat het—…Laat sy bloed op ons en ons kinders kom –Mat 27:25. Hoe min het ons nagedink oor die donderwolk van goddelike toorn wat ons oor ons kinders laat losbars het. Baie ouers sal die verantwoordelikheid wat hulle teenoor hulle nageslag se geestelike welstand het, afskuif. Niemand van ons kan die foute wat ons in die opvoeding van ons kinders gemaak het, verander nie, maar die minste wat ons kan doen, is om ons dae deur te bring met trane oor die swak voorbeeld wat ons gestel het en die struikelblokke wat ons vir hulle bekering geskep het. Namate die omgewing rondom ons steeds agteruitgaan en verbrokkel, moet ons by elke wending hulle toekoms sorgvuldig en met trane oorweeg. Job het dit gedoen. Hoeveel te meer behoort ons dit te doen? …wanneer die land teen My sondig deur baie troubreuk te pleeg, sal Ek my hand daarteen uitstrek en sy broodvoorraad verbreek … Al was Noag, Daniël en Job daarin, so waar as Ek leef, sê die Here HERE, hulle sal nóg seun nóg dogter red; hulle sal slegs hulle eie lewe deur hulle geregtigheid red –Eseg 14: 13-20.
…Die Sonde van die Nasie
Want kyk, daar kom dae wanneer hulle sal sê: Gelukkig is die onvrugbares en die moederskote wat nie kinders in die wêreld gebring het nie, en die borste wat nie gevoed het nie. Dan sal hulle vir die berge begin sê: Val op ons! en vir die heuwels: Bedek ons! Want as hulle hierdie dinge aan die groen hout doen, wat sal met die droë hout gebeur? –Luk 23: 29-31.
In die oorblywende deel van sy boodskap profeteer Christus oor Jerusalem se komende nasionale verwoesting. Hierdie gruwel het Jerusalem in 70 n.C. tot verwoesting gebring, en sedertdien het geen gruweldaad dit oortref nie. Ons eie nasie staan op die rand van God se oordeel; en wat sal ons lot wees? Sal ons ons ure daaraan bestee om vir beter leiers, godsdienstige volharding en anti-aborsie-/anti-gay-agendas te lobby? Ons sou ons tyd beter bestee deur saam met Daniël, Nehemia, Esra en tallose ander ons sonde en die sonde van ons volk Israel te bely, en ons smeking voor die HERE ons God te bring. (sien Daniël 9:4-20)
…Medegelowiges
Ag, as my hoof maar water was en my oë ’n fontein van trane, sou ek dag en nag huil oor die gesneuweldes van die dogter van my volk –Jer 9:1. Ons hoef nie ver te kyk om deur die lewens van ons medegelowiges teleurgestel te word nie, want sommige het reeds weggedraai en Satan gevolg –1Ti 5:15. ’n Mens het geen geestelike insig nodig om sulke dwaasheid te oordeel en te bestempel nie. Dit is heeltemal natuurlik om sarkasties te word, die kop te skud en hulle dwaling aan ander bekend te maak. Dit verg liefde en besorgdheid om namens hulle ’n traan van berou te stort. Koning Saul het opgehou om die Here te volg, en …dit het Samuel bedroef, en hy het die hele nag tot die HERE geroep –1Sa 15:11.
…Onbekeerde Sondaars
Dié van ons wat trane vir die sterwende Verlosser kan vind, behoort dit inderdaad te bewaar vir die siele vir wie die dood maar die begin van ellende is. Hierdie siele dra die werktuig van hulle eie vernietiging in hulle boesem. Sonde is die kruis waaraan die siel vasgemaak sal word, en gewoontes en verdorwenhede is die spykers! Die siel dra sy sonde, en hou daarvan om dit te dra! Kyk, dit gaan teregstelling tegemoet, maar by elke tree lag dit! Elke tree bring dit nader aan die hel, en tog maak dit vrolikheid! Kyk, die verblinde mens spot met die stem wat hom waarsku, en elke spotwoord wat hy uiter, vermeerder sy skuld! Kyk vooruit na sy einde, sy eindelose einde; kyk standvastig daarna, met kalm en tranerige blik—is dit nie ’n vreesaanjaende gesig nie? Maar wat as julle julleself in ’n visioen aanskou, of julle kind in die spieël van profesie sien? As dit julle geval is, smeek ek julle, bekeer julle van julle sondes, betreur julle toestand en vlug na Christus om skuiling te vind! En as dit julle kind is, laat die hemel geen rus nie; pleit aanhoudend by die genadetroon totdat julle ’n seën van God oor julle nageslag laat neerdaal het! Hou nooit op bid totdat julle seuns en dogters veilig op die Rots van die Eeue aangekom het, en daar so beveilig is dat hulle geen ander rots nodig sal hê om hulle weg te steek op die dag wanneer Christus kom nie. –onbekend
…Ewige Trane
’n Paar jaar gelede het menigtes mense na die teaters gestroom en gehuil oor Mel Gibson se rolprent—The Passion of Christ—maar min het oor hulle eie sonde gehuil. Baie sal sê: “Here, Here, het ek nie by daardie toneel gehuil nie? Het ek nie oor u jammerlike toestand geweeklaag nie?” Jesus het in Getsemane, oor Jerusalem en by die graf van Lasarus gehuil. Maar Christus se trane was ewig en sonder enige verkeerde beweegrede of selfsugtige bedoeling. Hoe natuurlik is dit om ons rusbank met trane te deurweek wanneer ons gevoelens seergemaak is. Ons voel diep jammer wanneer ons ’n geliefde of ons reputasie verloor. Dit is aardse trane. As God …my trane in u leersak versamel… –Ps 56:8, wat sou Hy daarop skryf? Want die droefheid volgens die wil van God bewerk bekering tot verlossing waaroor ’n mens nie berou het nie; maar die droefheid van die wêreld bewerk die dood –2Kor 7:10.
◆ ◆ ◆ ◆ ◆ ◆ ◆ ◆
