En Ek het onder hulle ’n man gesoek wat die muur kon herbou en voor My in die bres kon staan vir die land, sodat Ek dit nie sou vernietig nie; maar Ek het niemand gevind nie. –Esegiël 22:30
Die verhaal van die klein Nederlandse seuntjie wat heldhaftig sy vinger in die gat in die dyk gesteek het, kom by ’n mens op wanneer ons so ’n vers oorweeg. Hy kon nie die plek verlaat nie, uit vrees vir erosie, en daarom het hy die lang nag deurgewaak totdat iemand die volgende oggend verbygeloop het om hom uit sy benarde situasie te red. Baie mans het op die ingewing van die oomblik verstommende dade verrig wanneer die situasie dit vereis het. Lewens is gered, dorpe is gespaar en vyande is verslaan omdat iemand ’n nodige rol vervul het. Boeke word geskryf en monumente opgerig ter ere van diegene wie se weldade ons geraak het. Hulle word as die helde van die geskiedenis beskou en onthou vir hul standvastige dapperheid en getrouheid.
Maar die gapings in die lewe is nie altyd so duidelik nie, en die resultate is nie altyd meetbaar nie. Salomo vertel ons die verhaal van …’n klein stadjie, met min mense daarin; en ’n groot koning het daarteen opgetrek en dit beleër en groot beleëringswerke daarteen opgerig. En daarin is ’n arm wyse man gevind, en hy het die stad deur sy wysheid gered; maar niemand het daardie arm man onthou nie. –Pred 9:14-15. Hoewel die Bybel vir ons baie deeglike beskrywings gee van godvresende manne wat vir God in die bres gestaan het, was daar ongetwyfeld menigtes ander wat geweldige teenstand op geestelike vlak oorwin het, maar in hierdie lewe geen erkenning ontvang het nie.
Die probleem lê nie soseer daarin dat dit buite ons vermoëns of finansiële middele is om in die bres te staan nie, maar in die werklikheid dat die werk dikwels geen titel, ordening of erkenning meebring nie. Dit moet gedoen word deur vrywilligers met genoeg visie en omgee om hul eie agenda op te offer vir die uitsluitlike doel om die gat in die heining te vul. Dikwels lê dit nie binne die sfeer van die fisiese nie, maar binne die grense van die geestelike. Hoewel ons die armes altyd by ons het en geestelike adeldom bereid sal wees om neer te buig om hulle te help, moet ons in ag neem dat God hier waarskynlik meer in gedagte het as iemand wat broodrye en sopkombuise moet organiseer. Hy soek ’n man geklee in ’n kleed van “pers beginsels” wat nie uitgetrek sal word wanneer die hitte toeneem nie.
Koning Darius het die noodlottige dekreet onderteken wat bedoel was om Daniël na ’n middagete saam met die leeus te stuur. En toe Daniël verneem dat die skrywe onderteken is, het hy in sy huis gegaan; en met die vensters in sy bovertrek oop in die rigting van Jerusalem, het hy drie maal op ’n dag op sy knieë geval en gebid en voor sy God gedank, soos hy tevore ook gedoen het. –Dan 6:10. Hoe gering sou dit tog vir Daniël gewees het om die luike toe te maak voordat hy gebid het. Maar Daniël het nie die gaping gevul deur sy teenwoordigheid in die hoë regeringsposisie wat hy beklee het nie. Die gaping was die gebrek aan godvresende getuies in Babilon. Die opening tussen hemel en aarde moes dus deur gebed by die oop venster gevul word, terwyl hy sy “setel in die senaat” op die spel geplaas het.
Die onderliggende rede waarom daar soveel gapings is en so min manne om hulle te vul, is dat ons dikwels ons persoonlike, aardse visie op omstandighede verwar met God se ewige doelwitte. Ons is druk besig met goeie dinge en voel heel nuttig. Marta was ywerig besig om te vul wat sy as die dringende leemte in die huishouding beskou het, terwyl Maria in die ewige een gesit het. Dit is ongelooflik maklik om vasgevang te raak in die aktiwiteitslokval van ’n besige lewe. Ons kan ons intens beywer om doeltreffend tot bo-aan die leer te klim, net om te ontdek dat dit teen die verkeerde muur staan. Baie mense is baie besig, maar nie baie doeltreffend nie. Baie het jare lank ywerig in die Here se werk gearbei, net om by die eindstreep aan te kom en te besef dat die dinge wat die meeste saak gemaak het, hulle ontwyk het. Party het, terwyl hulle hul lewe daaraan gewy het om ander te dien, toegelaat dat hul huwelik skade ly of dat hul kinders hulle minag. Ander het “Korban” aan hul kerk gegee terwyl hulle hul verhouding met hul eie ouers verwaarloos het.
Die man in die bres moet wys wees, en wysheid moet verstaan waar die ware gaping lê. Hierin moet ons deur ’n doelgerigte, Bybelse visie gedryf word. Die lewe sal talle geleenthede bied om ons koers te laat vaar. As ons aktief daarna streef om die verwagtinge uit te leef wat ons familie, vriende, medewerkers, kerkagendas en die lewensomstandighede aan ons stel, sal mense ons dryf eerder as Bybelse beginsels. Hoewel dit op die oog af dalk geregverdig lyk, kan ons die bitter teleurstelling ervaar dat ons aan die verkeerde tou hang.
Hoe lyk God se besorgdheid oor die gaping dan? Sommige sou sê dat hierdie gaping ontstaan waar enige behoefte opduik. Ons het die armes altyd by ons, en dit is beslis ’n geleentheid om goed te doen. Maar die beste deel wat Maria gekies het, het niks te doen gehad met die hulp aan die armes of die voeding van die hongeriges nie. Net so kon die vrou met die kosbare albaste fles met nardussalf dit verkoop het en die armes vir ’n geruime tyd met die waarde daarvan onderhou het. Maar die werklike gaping kon nie gevul word deur die kreupele te vertroetel nie, maar deur Christus te kroon. In die tuin van Eden was daar geen gaping nie, want die mens het in volmaakte harmonie met sy Skepper gewandel. Dit was sonde wat die gaping geskep en die verhouding vertroebel het. Daar sal ook geen breuk wees aan die einde van die tyd wanneer die Lam sy bruid ontvang nie. Tot dan bestaan daar ’n groot gaping omdat hierdie aarde weier om sy Skepper te verheerlik. Om in daardie gaping te staan, moet die vernaamste doel wees van almal wat daarna streef om sy Naam te dra.
Dit vereis ’n algehele verandering in ons verhouding met God. Die versoening deur Christus se bloed maak dit juridies moontlik. Die vertroosting van die Heilige Gees maak dit emosioneel bevredigend, maar dit is die sfeer van ons oorgawe en verheerliking van God wat die toneel lewend maak. Die verlore seun is ’n uitstekende voorbeeld van ’n siel wat ’n wêreld van moeilikheid oor homself gebring het deur die posisie wat hy as sy vader se seun beklee het, te versaak. Aan die grondslag van sy herstel was niks meer nie as die herstel van die vader-seun-verhouding wat van sy geboorte af bestaan het.
Dit lyk vir my of God nie juis siele soek wat hul hande in die lug waai en uitroep: “Hier is ek, stuur my!” nie. Sy oë soek eerder die nederige siele wat hul wil voor die Almagtige buig en erken: U is waardig, o Here, om heerlikheid en eer en krag te ontvang, want U het alle dinge geskape, en deur u wil bestaan hulle en is hulle geskape. –Openbaring 4:11. Daar is geen tekort aan seuns van Sceva wat dink dat hulle ’n belangrike rol vervul deur bereid te wees om die “Jesus” waarvan hulle gehoor het, te verkondig nie. In 1997 het sowat 800 000 mans in reaksie op die tema “Om in die bres te staan” by ’n Promise Keepers-saamtrek in Washington D.C. opgedaag. Hierdie mans het dalk goeie bedoelings gehad om God te verteenwoordig voor ’n volk wat vinnig van sy geestelike grondslag af wegbeweeg, maar ’n gewillige hart alleen is nie genoeg nie. God het nie ’n groot massa liggame nodig om ’n gat vol te prop nie. Hy soek bekwame manne, en min is tot so ’n posisie bevorder.
As al wat God wou hê, manne was wat by ’n saamtrek opdaag of hul geloof in die openbaar op straat bely, sou Hy ongetwyfeld baie gevind het wat so ’n goeie werk wou doen. Maar om tussen God en die wêreld in die bres te staan, sal God slegs goedkeur vir dié wat verdien om daar te wees. Dit is die algemene trots van die mens wat hom laat glo dat hy net hoef te begeer om nuttig te wees, en dan sal hy gebruik word. In God se huis is daar sommige voorwerpe tot eer en sommige tot oneer, maar om ’n eervolle plek te verdien, is veel moeiliker as om een te begeer.
Dit is deesdae baie algemeen om pos te ontvang met die boodskap: “Kry die erkenning wat jy verdien.” Dit is geen geheim dat die erkenning wat baie verdien, geen erkenning is nie. Maar ons is almal beïnvloed deur die subliminale boodskap dat almal erkenning verdien. Ons samelewing bevorder die idee dat alle onsedelike, onbesonne en onverstandige mense dieselfde sorg verdien as die morele en ywerige mense. As die luiaard ’n goeie loon verdien en die verkwister finansiële sekerheid verdien, het die apostel Paulus beslis geen reg om enige vereistes te stel aan die weduwees wat ondersteuning van die kerk moet ontvang nie. Hy het ook geen reg om enige opregte siel wat die amp van ’n biskop begeer, af te wys bloot omdat dié nie aan die vereistes voldoen nie. Maar God het ’n paar siele opgemerk …in Sardis wat hulle klere nie besoedel het nie; en hulle sal saam met My in wit klere wandel, omdat hulle waardig is. –Openb 3:4
Dit is manne in die bres. Nie omdat hulle oortollige energie gehad het nie, maar omdat hulle ’n visie op reinheid gehad het. Dit was geen blote toeval nie, want manne wat voorrang by God wil verkry, moet dit doen deur…
…Doelgerigtheid
Deur die geloof het Moses, toe hy grootgeword het, geweier om die seun van Farao se dogter genoem te word; en het verkies om liewer sleg behandel te word saam met die volk van God as om ’n tyd lank die genot van die sonde te hê; omdat hy die smaad van Christus groter rykdom geag het as die skatte van Egipte, want hy het uitgesien na die beloning. Deur die geloof het hy Egipte verlaat sonder om die woede van die koning te vrees, want hy het volgehou soos iemand wat die Onsienlike sien. –Heb 11:24-27
’n Ware visie vir God se werk kom met ’n prys. Die ryk jong heerser sou graag sowel ’n heerser in Christus se koninkryk as oor sy landgoed wou wees, maar hy kon nie albei behou nie. Hierdie beginsel was die eerste struikelblok vir hom en vir elkeen wat so ’n edele werk sou begeer. As jong man het Moses sy besluit geneem en sy lojaliteite gekies. Hy was bereid om deur Egipte verwerp te word, maar hy het nooit gedroom dat sy eie volk hom ook so ligtelik sou verwerp nie.
Dit was veertig jaar in die eensame smeltkroes wat sy trots gelouter en sy bekwaamheid gesnoei het. Daar het hy aan die kweekskool van stilte gegradueer, toegerus en voorberei om as die sagmoedigste man op aarde in die bres te staan. Hy het ’n voorbidder vir mense by God geword. As voorspraak vir mense en vir God het hy gepreek en gebid, gewandel en geween, geleef en sy God en sy broers liefgehad. Al die tyd het hy homself ongeskik vir die posisie geag. Hoewel die kinders van Israel die kern van sy hart was, het sy vrees en fokus nooit van sy God weggedraai nie. Wanneer ons deur mense gerespekteer wil word, word ons doel vertroebel en verbeur ons ons posisie in die bres. Baie goeie predikante, ouers en pelgrims het hierdie fout begaan en hul opdragte by hul vrou, hul kinders, hul vriende of hul kerk ontvang. Miskien lyk dit na die liefdevolste, sorgsaamste en mees respekvolle ding om te doen. Maar God vereis volkome trou en daar kan geen kompromie wees nie. Wat ’n man “wil wees”, word deur sy doelgerigte visie gedryf, maar wat hy “uiteindelik word”, berus op sy…
…Prioriteite
Dit is ’n betroubare woord: As iemand na die amp van ’n opsiener streef, begeer hy ’n voortreflike werk. ’n Opsiener moet dan onberispelik wees, die man van een vrou, nugter, verstandig, fatsoenlik, gasvry, bekwaam om te onderrig; nie aan wyn verslaaf nie, nie ’n geweldenaar nie, nie geldgierig nie, maar vriendelik, nie rusieagtig nie, nie geldsugtig nie; iemand wat sy eie huisgesin goed regeer en sy kinders met alle waardigheid onderdanig hou; –1 Tim 3:1-4. Ons doel bepaal ons bestemming, maar ons prioriteite baan die pad daarheen.
Ongelukkig word sommige manne deur die openbare mening tot die bediening bevorder, maar God kies sy manne op grond van hul prioriteite en ewige vereistes. Manne wat deur hul besittings, hartstogte of posisie beheer word, sal nie bruikbaar wees om God se doel te dien nie. Hulle hou daarvan om Pastor, Eerwaarde of Vader genoem te word. Hulle hou daarvan om as ywerig, kundig, standvastig of medelydend beskou te word. Probeer ek nou die guns van mense wen, of dié van God? Of probeer ek mense tevrede stel? As ek nog steeds mense tevrede probeer stel, sou ek nie ’n dienskneg van Christus wees nie. –Gal 1:10 ASV
Gelukkig trek God niemand voor nie, en ’n klip wat geskik is vir die muur sal nie eenkant laat lê word nie. Bejaardes, armes, verminktes en kreupeles is almal uitstekende kandidate vir die posisie om die gaping te vul. Dié met gebroke drome, gebroke liggame en gebroke harte kan ongehinderd in die heining langs Noag, Abraham, Josef, Moses, Daniël, Ester, Rut en ’n ontelbare leër van ander staan. Hulle is almal uitmuntende verteenwoordigers van God voor hierdie wêreld. Hulle het almal die rug gedraai op ligsinnigheid, roem, gemak en rykdom en het die helde van die hemel geword. Hulle staan skouer aan skouer in die heining en vorm die “Ambassade van die Ewige”. Hulle het liefgehad terwyl ander gehaat het. Hulle het alles gegee terwyl ander ontvang het. Hulle is bespot en misverstaan, uitgeskel en uitgelag, moeg en huilend.
Want ons is vir God ’n lieflike geur van Christus onder dié wat gered word en onder dié wat verlore gaan: vir die een ’n geur van die dood tot die dood, en vir die ander ’n geur van die lewe tot die lewe. En wie is tot hierdie dinge bekwaam? –2 Kor 2:15-16. Dit is hulle wie se uitsluitlike doel en prioriteite deur God bepaal word.
