Voordat ek tot bekering gekom het, het ek nog nooit die term “Anabaptis” gehoor nie, en die idee dat iemand sy geloof in Jesus met ander deel, was vir my vreemd. Nadat ek tot bekering gekom het, onthou ek dat ek aan al my vriende gedink het wat niks geweet het van wat so pas met my gebeur het nie. Een ding het aanhoudend deur my gedagtes gegaan: “Ek moet hulle vertel!” Wanneer iets goeds met iemand gebeur, vertel hulle gewoonlik vir ander daarvan. Sommige vertel dit vir een of twee mense, terwyl ander voel hulle wil dit vir almal vertel. Dit is wat ek wou doen, nie ter wille van myself nie, maar ter wille van hulle.
Elke keer wanneer ek ’n ou vriend raakgeloop het, het ek hom vertel wat met my gebeur het. Gewoonlik het hulle gesê dat hulle daarvan gehoor het en dan probeer om my te kry om tot bedaring te kom en te ontspan. Ek erken graag dat ek in daardie eerste jare foute gemaak het. Ek het agtergekom dat baie mense nie waardeer het wat ek te sê gehad het nie, maar wat my die meeste verbaas het, was dat die mense wat beweer het dat hulle Christene is, die meeste aanstoot geneem het.
Op ’n dag het ek by ’n ouer man gekuier wat gesê het dat hy die grootste deel van sy lewe ’n Christen was. Tydens die gesprek het hy na ’n gloeilamp gewys en gesê: “Sien jy daardie gloeilamp? Dit praat nie.” Ek was geskok. Hy het vir my gesê dat Jesus wel sê ons is die lig van die wêreld, maar dat ligte stil is. Hulle praat nie. Ek het huis toe gegaan om self die Bybel hieroor te bestudeer. Was dit waar? Dit was nie lank voordat ek verse gevind het soos: En Jesus het deur die hele Galilea rondgegaan en in hulle sinagoges geleer en die evangelie van die koninkryk verkondig en elke soort siekte en kwaal onder die mense genees. –Mat 4:23. Ook sê Jesus in Matteus dat Hy innig jammer gevoel het omdat die mense by Hom moeg en verstrooid was. Verder lees ons: Toe sê Hy vir sy dissipels: Die oes is wel groot, maar die arbeiders min. Bid dan die Here van die oes dat Hy arbeiders in sy oes uitstuur. –Mat 9:37-38
Dit lyk vir my of Jesus, waar Hy ook al gegaan het, met mense oor die koninkryk gepraat het. Ek het mense gesien wat oor God getuig, maar dit op ’n lelike manier doen. Dit beteken nie dat ons nie moet getuig nie. As jy die boek Handelinge lees, is dit omtrent al wat jy sien—gelowiges wat die Evangelieboodskap met ander deel! In een verhaal het die owerhede die dissipels gevange geneem en gesê dat hulle vry kon gaan as hulle stilbly! Die dissipels het egter gesê dat hulle nie kon nie—Want ons kan nie nalaat om te spreek oor wat ons gesien en gehoor het nie. –Act 4:20. Uiteindelik is hulle vir altyd stilgemaak—deur die dood.
Later het ek gehoor van hierdie mense wat Anabaptiste genoem word. Ek het oor hulle begin lees, en oor hoe hulle ook nie stil sou bly nie. Ek het die Martelaarsspieël bestel en was verstom oor wat ek gelees het. Hierdie dierbare mense het geleef soos die dissipels wat ons in die Bybel aantref. Hulle het vervul wat Jesus gesê het—En julle sal deur almal gehaat word ter wille van my Naam; maar wie volhard tot die einde toe, hy sal gered word. –Mat 10:22. En in Romeine: Soos geskrywe is: Om U ontwil word ons die hele dag gedood, ons is gereken as slagskape. –Rom 8:36. Ná ’n ruk het ek ’n kerk gevind met ’n Anabaptistiese visie.
Waarom skryf ek dit? Liewe broers en susters, ek glo die vuur is besig om uit te doof. Ek hoor aanhoudend sommige van ons Anabaptiste praat oor ’n stil en rustige lewe. Jesus sê in die gelykenis van die saaier: En by wie daar tussen die dorings gesaai is—dit is hy wat die woord hoor, en die sorg van hierdie wêreld en die verleiding van die rykdom verstik die woord, en hy word onvrugbaar. –Mat 13:22. Is dit dalk waar sommige van ons ons bevind? Ons leef in ’n Westerse kultuur waar dit lyk asof geld maklik verkrygbaar is, en ons raak gefokus op ons eie rykdom en die sorge van hierdie wêreld. Laat ons versigtig wees dat ons nie soos die wêreld word om vervolging deur die wêreld te vermy nie.
Een groep Anabaptiste het vir vervolging gevlug en na ’n land getrek waar hulle nog nie vervolg is nie. Hulle het ’n meubelwinkel begin om hulleself te onderhou, maar hulle kon geen meubels verkoop nie omdat hulle die gevreesde Anabaptiste was. Die situasie het gou benard geraak omdat hulle geld vir kos nodig gehad het. Eendag het ’n ryk man die winkel binnegestap. Al die werkers het opgehou werk. “Miskien koop hierdie man iets, en dan kan ons eet!” het hulle gedink. ’n Ou broer het die moontlike klant genader en hom gevra of hy Jesus ken. Ná ’n kort geselsie het die man woedend uit die winkel gestorm. Kort daarna het van die honger werkers die ou man gevra waarom hy hulle enigste kans op ’n verkoop moes wegjaag. Hy het verduidelik dat dit vir hierdie man baie belangriker was om Jesus te ken as dat hulle hulle oor ’n verkoop bekommer. Dit was die ingesteldheid van die vroeë Anabaptiste—die Evangelie was die belangrikste. Hulle kon nie anders as om te praat oor wat hulle gesien en gehoor het nie, en ook hulle is die hele dag gedood.
Ek het talle verhale gelees van vroeë Anabaptistiese Christene wat weens hulle geloof in hegtenis geneem is. Die owerhede het hulle gesmeek om tog net stil te bly! Maar hulle het geweier, net soos die dissipels. Ook hulle het die dood gekies eerder as ’n stil lewe. Een jong man is in hegtenis geneem en het sy geliefde vrou agtergelaat, wat hul eerste kind verwag het. Die owerhede het gewag totdat die kind gebore is en toe die pasgebore baba na die nuwe pa in die tronk gebring. Hulle het hom vertel dat hy nou ’n pa is en huis toe kan gaan om by sy vrou en seun te wees. Hulle het gesê dat hy op dieselfde manier kon bly glo, maar dat hy moes stilbly en nie teen sonde in die kerk mag praat nie. Die jong pa het geweier, en daarom het hulle hom op die brandstapel verbrand. Stilbly was nie ’n opsie nie.
Wat bedoel die Skrif dan met ’n stil en rustige lewe? Paulus skryf aan Timoteus: Ek vermaan dan in die eerste plek dat smekinge, gebede, voorbiddinge en danksegginge gedoen moet word vir alle mense; vir konings en almal wat gesag beklee; sodat ons ’n rustige en stil lewe kan lei in alle godsvrug en waardigheid. –1Ti 2:1-2. Vir konings en almal wat gesag beklee; sodat ons ’n rustige en stil lewe kan lei in alle godsvrug en waardigheid? Ja, die apostel Paulus sê dit, maar wat het hy bedoel? Kon hy bedoel het dat ons oor die Evangelie moet stilbly? Of dat ons nooit ’n sondaar moet konfronteer nie? Paulus sê nie vir ons om iets te doen wat hy self nooit gedoen het nie, of iets wat Christus self nooit gedoen het nie. Trouens, die Skrif openbaar die teenoorgestelde.
Dit lyk of die Nuwe-Testamentiese Christene in die Bybel en in die vroeë kerk die Evangelie aktief versprei het en opgewonde was oor die Kerk van Jesus Christus. Hulle het rondgegaan en die Evangelie verkondig: hulle het byeenkomste in die berge, in die woude of op enige plek gehou waar mense sou kom. Dit was hulle lewe. Paulus sê hier dat ons moet bid dat die owerhede ons met rus sal laat wanneer ons, terwyl ons God gehoorsaam deur dinge te doen waarvan die owerhede nie hou nie, met ons gewone daaglikse bedrywighede aangaan. As Christene behoort ons die waarheid van God se Woord te versprei en aktief te wees vir die bevordering van God se koninkryk. Ons gebed behoort te wees dat die owerhede ons in vrede sal laat leef terwyl ons die Vredevors dien.
Sommige Christene probeer soos die wêreld wees in hulle pogings om die wêreld te wen. Hulle probeer mense kry om ’n gelukkige lewe te lei, by ons klub aan te sluit, vry te wees in Christus, ’n opwindende sendingreis mee te maak, die lewe ten volle te geniet, alles te wees wat jy kan wees. Dit gaan alles oor “Jesus liefhê”, nie om Hom te gehoorsaam nie.
Wat van ons? Is ons opgewonde om mense van Jesus te vertel, selfs al gaan dit ons iets kos? Vir baie van ons is dit heel maklik om oor boerdery, bouwerk, takbokjag en baie ander dinge te praat, maar wanneer dit by die dinge van God kom, het ons nie veel om te sê nie. Is ons só bang vir vervolging? Vrees ons dat die wêreld ons sal haat? Onthou wat Jesus gesê het: As die wêreld julle haat, moet julle weet dat hy My voor julle gehaat het. As julle van die wêreld was, sou die wêreld sy eie liefhê… –Joh 15:18-19. En: Want elkeen wat hom vir My en my woorde skaam in hierdie owerspelige en sondige geslag, vir hom sal die Seun van die mens Hom ook skaam wanneer Hy in die heerlikheid van sy Vader saam met die heilige engele kom. –Mar 8:38
Dit is maklik om ’n Christen te wees wanneer jy jou vestig en ’n stil en rustige lewe lei, nooit ’n sondaar uitdaag nie, nooit ’n broer teregwys nie en nooit Satan se tone trap nie. Maar wie het gesê dit sou maklik wees? Hier in Haïti probeer ons as kerk Jesus volg, wat dit ook al kos. Juis gister het twee lidmate vir ons gesê dat hulle op die punt staan om hulle werk weens die Evangelie te verloor. ’n Ander suster in die kerk het vertel dat die skool waar haar kinders skoolgaan uniforms vereis en dat die meisies broeke moet dra. Sy het haar dogter in ’n beskeie rok skool toe gestuur, maar die dogter is huis toe gestuur met ’n briefie van die skoolhoof wat gesê het dat sy nie weer skool toe mag kom met “daardie ding” aan nie. As julle beledig word ter wille van die Naam van Christus, is julle gelukkig, omdat die Gees van heerlikheid en van God op julle rus. Wat hulle betref, word Hy gelaster, maar wat julle betref, word Hy verheerlik. –1Pe 4:14
Geluk spruit uit lyding ter wille van geregtigheid. Bybelse lyding kom wanneer ’n mens Jesus gehoorsaam te midde van teenstand. Is ons te besig om oor persoonlike menings oor leerstellings te stry en polities korrek te wees terwyl die wêreld vir ons lag en hel toe gaan? Laat ons soos Jesus en die getroue Christene deur die eeue wees en só leef dat die mense om ons nie kan ontken dat die krag van God in ons is nie. Ons het iets wat almal nodig het. Waarvoor wag ons dan? Laat ons herenig, weer bymekaar kom, onsself verloën, ons kruise opneem en Hom volg!
