Ons Vader se wêreld is 'n wêreld onbesoedel deur menslike uitvinding en inmenging. Al het sonde en tegnologie baie lieflike dinge van die mensdom verwring en gesteel, bly daar steeds 'n paar wat ongerep deur beskawing voortbestaan. Klein kinders in die vars onskuld van hul onbesoedelde oggend staan bo-aan die rangorde as 'n stukkie hemel op aarde en roep alle kykers na bo. Nog 'n is die gevleuelde wese van die lug soos voorgeskryf in Genesis. Paulus het met die Korintiërs gesmeek, “Doth not nature itself teach you?” Ons word aangespoor om na die lelies, die rawe en die gras van die veld te kyk. Elk van hierdie dra 'n betekenisvolle aspek van die ewige God in hul bestaan en gee ons 'n beskrywing van hul Skepper. Miskien kan al die natuur ons beeldjies van hemelse plekke gee as ons net die tyd en oë gehad het om dit te beskou.
Voëls hou 'n unieke plek in God se skepping, want hul sfeer is in die hemel. Die mens mag op die vlerke van 'n vliegtuig klim en die laer aarde vir 'n paar ure ontwyk, maar die hemel sal nooit 'n plek van sy gewone heerskappy wees nie. Die voëls is 'n beeld van 'n hemelse ras, want hulle voel daar tuis. Hulle is 'n natuurlike voorstelling van die heiliges en engele van God en daarom doen ons goed om hulle behoorlik aandag te gee. Al mag daar dosyne lesse uit hierdie vaartuie van genade en skoonheid getrek word, een van die mees prominente en uitstaande deugde sal in die lied gesien word wat hulle ophef. Baie diere wat op die aarde woon, is byna stom. Van diegene wat wel praat, is dit dikwels om te dreig of klagte uit te spreek. “Doth the wild ass bray when he hath grass? Or loweth the ox over his fodder?” (Job 6:5). Wanneer hulle gelukkig en tevrede is, het hulle geen boodskap om oor te dra nie. Die hond blaf vir 'n indringer om hom weg te jaag, terwyl die kat miaau vir aandag. Hulle praat wanneer hulle bedreig of ontevrede is, in vrees of in pyn. Net so deel die aardse mens sy natuur met die soogdiere van die veld.
Voëls is uiteenlopend. Hulle oefen hul vreugdevolle vokale so gereeld uit dat hulle die toonbeeld van geluk is. Die uitdrukking “happy as a lark” is so algemeen dat dit gebruik word deur mense wat nog nooit eens die weide betree het om 'n lewerik te sien of te hoor nie. Al mag sommige ons inlig dat hierdie liedjies bloot paringsroep is en min met hul gevoelens te make het, kan ons nie ontsnap aan die innerlike oortuiging dat, of hulle nou paring het of nie, hierdie voëls verheug is om 'n jubelende uitdrukking van blydskap te dra en ons doen goed om hulle dit te laat leer. “Is any merry? Let him sing psalms” (James 5:13). Die voëls doen dit onophoudelik en dit lyk onmoontlik om tot enige ander gevolgtrekking te kom as dat hulle gelukkig is terwyl hulle so doen. Wandel naby die nes van 'n swaeltjie en jy sal vind dat hulle ook maniere het om misbilliging uit te druk. Die killdeer het ook geen huiwering om onbesonne afkeer te toon teenoor diegene wat hul domein binne dring nie, maar dit moet nie met liedere verwar word nie. Die singende voëls is 'n pragtige geskilderde beeld van die heiliges en engele van God.
Hoe min kennis van die hemel is aan ons begrip geopenbaar. Die tonele van die hemele wat in Revelations beskryf en voor ons uitgelê word, bring skaars ons eindige gedagtes in sy oneindige ryk. Een aspek waarmee ons kan verbind, is dat dit 'n plek vol gesang is. Geen wonder nie, want dit is die kulminerende einde van die tevrede en vreugdevolle heiliges van God, en daar sal hulle 'n nuwe lied sing. Byna elke toneel by die troon in Revelations is gemerk deur 'n aspek van lof. “And he hath put a new song in my mouth, even praise unto our God” (Ps 40:3). Op 22 geleenthede herhaal die Skrif die frase, I will sing.
Dit is die aard van die voëls om te sing. Dit is hul wakende gedagte as die oggend die hemel vergul, en dit vloei uit hulle soos 'n fontein. Nie al hul liedere is dieselfde nie. Sommige is ingewikkeld in hul duur, maat en toonhoogte, terwyl ander eenvoudig is. Sommige tjirp bloot met 'n vrolike hart. Die rooibekkant sluit die koor in vroeë lente oop, maar sy lied word gou in skoonheid oortref deur die song sparrow en weer deur die rose-breasted grosbeak. Die lied van die wren oorheers hulle almal vir volharding en lewendigheid. Die kanarie sing in 'n hok, terwyl die nagingale in die donker sing. Die robyns sing in die reën. Die buntings vul die hitte van die dag toe ander voëls stil is. So uiteenlopend as hul lied ook mag wees, barst hulle almal gemeenlik in uitbundige blydskap uit. Hier sal hulle ons onderrig.
“Speaking to yourselves in psalms and hymns and spiritual songs, singing and making melody in your heart to the Lord” (Eph 5:19). Die koms van Christus is aangemeld deur die engelaarmee wat vrede en welwillendheid teenoor mense aankondig het. Almal wat sy naam sal dra, moet dieselfde boodskappe bring. In John 4 kom ons by die toneel by Jakob se put, waar Christus die vrou vir 'n drinkvra. Haar antwoord blyk 'n spoor bitterheid te hê. “Jews have no dealings with the Samaritans.” Al het sy haarself as 'n geestelike persoon beskou en bereidwillig gevolg om in godsdienstige gesprek te tree, het sy geen lied nie. Soos die put waaroor hulle praat, was haar water diep onder die oppervlak begrawe en hoe moeisaam die poging om dit na vore te bring. Christus bied 'n ander alternatief aan. “But the water that I shall give him shall be in him a well of water springing up into everlasting life” (John 4:14).
Die put van Christus is 'n artesiese put. Mens het geen kruik of arbeid nodig om dit uit te trek nie, want dit spuit op sy eie oorvloedig uit. Al praat Christus waarskynlik van die Gees soos in John 7:38, is dit sekerlik net so toepaslik op 'n vreugdegevoede hart. Wat is 'n meer toepaslike uitstrooming om uit 'n Christus-geïnspireerde fontein te vloei as die vervoering van 'n lied? “Behold, my servants shall sing for joy of heart” (Is 65:14). Nou behoort dit alles eenvoudig genoeg te wees om te verstaan en maklik genoeg om te doen, maar, ach, ons vind dat ons 'n konstante en volgehoue teenstander het wat ons lied wil verhoed. Ons is nie onbewus van sy wapens nie...
Sonde. Nie alle voëls sing nie. Daar is 'n paar wie se voorkomen swart is soos sonde. Hierdie lyk net te kraai en te skreeu en is geen voorbeeld vir die heiliges van God om na te boots nie. Die gekabbelde geluid wat ons uit baie verbyryende voertuie hoor, weerspieël beslis die liedere van sulke onreine voëls. “Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird” (Rev 18:2). Hierdie oorvloedige wesens is die gevalle geeste, die voëls wat wag om die saad wat by die pad gesaai is te verslind. Van so is die waardelose swartvoëls, spreeus en grackles. Die kraaie vertoon hulle ook langs die pad en voed op rotte karkasse. Dikwels sal jy hulle in groot getalle vind wat hulself voed aan die koring wat die boer noukeurig vir homself geplant het. So oortree die selfsugtige siel in sy strewe na geluk, voed vrolik op die rampspoed van 'n ander en buit hul sondes uit. Hy dra geen lied nie, want sy dag is voortdurend bewolk deur die boosheid van ander wat sy pad kruis.
Verwaarlosing. Die koevoël is ook swart (die wyfie is bruin/grys). Sy sal op 'n hoë uitkyk gesien word en skaamteloos haar liefdes roep met 'n skril gekras. Sy het dan die durf om haar eier in 'n ander voël se nes te lê en hulle te dwing om haar nageslag groot te maak. Dit is beslis 'n geskikte emblem vir 'n goeie aantal vroue in ons tyd. Al word dit deur omstandighede geregverdig, gee hierdie vroue nie om vir hul eie nie, maar is produkte van verwaarlosing. Hulle het geen slaaplied om met hul kleintjies te deel nie, want hulle het hulle na 'n ander se nes vergesel terwyl haar gedagtes met werk en besigheid besig is. “But thou art he that took me out of the womb: thou didst make me hope when I was upon my mother’s breasts” (Ps 22:9). Geen twyfel dat die singende moeder menigte liedere in haar baba kan inplant en die verhoog vir 'n gelukkige en hoopvolle lewe kan stel nie. Al mag ons barmhartigheid aan 'n vrou in moeilike omstandighede betoon, dra die moderne vrou se hooflied tog snare wat net dissonant en treurig is. Dit is toegepropte fonteine soos die putte wat Isak gevind het toe hy na Gerar teruggekeer het. Die Filistyne “had filled them with earth” (Gen 26:15). So loop die geestelik verwaarloosde huise van baie gesinne vandag, wat hul skedules so vol van aardse verpligtinge pak dat hulle nie tyd het om 'n uur saam in lied te bestee nie. As die voëls ophou sing, sou hulle dit eers opmerk?
Onverbeterlikheid. Vind 'n siel wat in ondankbaarheid gedoop is, en jy sal 'n siel sonder 'n lied vind. As die kanarie in gevangenskap geweier het om te sing, sou min van ons ooit sy vrolike melodie gehoor het. “We hanged our harps upon the willows in the midst thereof. For there they that carried us away captive required of us a song; and they that wasted us required of us mirth, saying, Sing us one of the songs of Zion. How shall we sing the LORD’S song in a strange land?” (Ps 137:2-4). God se volk was deur Jeremia aangesê om huise te bou, tuine te plant en gesinne groot te maak. “… And seek the peace of the city whither I have caused you to be carried away captives, and pray unto the LORD for it: for in the peace thereof shall ye have peace” (Jer. 29:5-7). Maar hulle kon geen waarde daarin sien nie. Met hul oë op die sombere toneel rondom hulle gefokus, het hulle hul lied verloor. Israel het binne sy geskiedenis 'n ryk tradisie van lied gehad. Hul gesang het by die deurgang van die Rooi See gebars in die dae van Jehoshaphat en was bekend daarvoor om leërs te ontset. Aardse ongemak is geen verskoning om dankbaarheid te ontken nie, want ons God regeer, en ons is Sy kinders. Só was die toestande in die Filipiër-gevangenis waar twee tronkvoëls, Paulus en Silas, die middernagkonsert geopen het en die gange met hul vreugdevolle gesang laat dreun het.
Wanneer ons ons monde oopmaak en ons vokale strek in lof, beeld ons die genade van God uit. Ons voeg by die getroue koor langs Miriam, Deborah en Hannah en meng harmonies met Moses, David, Paul en Barnabas. Saans sing ons saam met ons Here en Sy dissipels ná die ete, en met legioene engele “giving glory to God in the highest.” As dit nie genoeg is nie, moet ons miskien oorweeg om vroegoggend op te staan en saam te sing met die ontelbare skares van ons gevlerkte vriende wat dankbaar is vir God se liefdevolle voorzienigheid. “Let the word of Christ dwell in you richly in all wisdom; teaching and admonishing one another in psalms and hymns and spiritual songs, singing with grace in your hearts to the Lord … And whatsoever ye do, do it heartily, as to the Lord, and not unto men” (Col 3:16, 23).
