Op een zondagochtend werd een klein meisje, dat we Jennika zullen noemen, wakker met de zon die haar slaapkamer binnen scheen. Ze trok haar zondagse jurk aan, net als elke andere zondagochtend. Maar deze zondagochtend was heel anders. Terwijl ze aan de ontbijttafel zat te wachten tot haar moeder haar bord zou vullen, begon de borst van haar moeder plotseling heel erg pijn te doen. Het deed zo’n pijn dat ze op de bank moest gaan liggen. Jennika werd bang. Ze wist niet wat er zou gebeuren. Ongeveer tien minuten later bracht haar vader haar moeder naar het ziekenhuis. Later die middag hoorden zij en haar broers en zussen dat hun moeder een hartaanval had gehad.
De volgende woensdagavond vroeg haar vader: ‘Jennika, zou je morgen mee willen naar het ziekenhuis om mama te zien?’
‘Ja!’ zei ze stralend.
De volgende ochtend gingen na het ontbijt haar oudere zus en haar kleine broertje met haar en haar vader mee naar het ziekenhuis. Die dag had ze het erg naar haar zin. Ze keek graag uit het raam van de wachtkamer naar de helikopters die opstegen en landden. Op een keer zag ze zelfs een ambulance aankomen met zwaailichten en sirene aan. Dat was spannend! Een keer verdwaalde ze bijna in de gangen, maar een verpleegkundige van haar moeder zag haar en wees haar de juiste kamer.
Die nacht zou ze bij haar moeder blijven slapen. Ze was zo opgewonden! Ze dacht dat het leuk zou zijn om op de stoel in de kamer van haar moeder te slapen. Haar moeder zou de verpleegkundigen om een kussen en wat dekens vragen. Ongeveer vijftien minuten nadat haar vader was vertrokken, kwam er een verpleegkundige binnen die zei dat ze toch niet mocht blijven slapen! Haar vader moest terugkomen om haar op te halen. Wat was ze teleurgesteld! Ze huilde bijna de hele weg naar huis. Die avond brachten ze haar broertje van twee weken oud naar een gezin uit de kerk, zodat haar oudere zussen even vrij waren van de zorg voor hem.
De volgende dag wachtte haar een geweldige verrassing. Eerst kwamen haar neven en nichten op bezoek, die ongeveer drie uur verderop woonden. En ze kwam erachter dat haar moeder die dag naar huis zou komen! Ze hielp haar broers en zussen het huis te versieren. Haar oudere zus maakte twee welkomstborden voor binnen in huis en haar oudere broer maakte er een voor bij de oprit.
‘Mama is thuis!’ riep haar jongere broer toen hij de auto buiten voor het huis zag stoppen. Jennika en haar broers en zussen renden naar de voordeur. Ze brachten hun moeder naar haar favoriete relaxfauteuil, die vlak bij de airconditioning stond die hun oom die ochtend nog had geïnstalleerd.
Die avond kroop Jennika dicht tegen haar moeder aan. ‘Ik ben blij dat je thuis bent,’ fluisterde ze. ‘Ik vind het fijn als je thuis bent.’ Omdat haar moeder zo lang weg was geweest, leerde Jennika dankbaarder voor haar moeder te zijn.
Jennika is nu ouder en is haar moeder nog steeds heel dankbaar. Misschien hoefde jouw moeder niet een week in het ziekenhuis te liggen, maar toch moet je dankbaar voor haar zijn. Vergeet niet haar dat te vertellen!
