Iets wat me telkens weer opvalt wanneer ik Gods Woord lees, is dat Gods volk vertrouwen heeft. Denk aan Noach. Toen God hem opdroeg een ark te bouwen, aarzelde hij niet. De daaropvolgende 120 jaar deed hij precies dat, vol vertrouwen. Dan denk ik aan Abraham, die vol vertrouwen alles deed wat God van hem vroeg, zelfs toen Hij hem vroeg zijn enige zoon te offeren. We kunnen niet over vertrouwen spreken zonder Kaleb en Jozua te noemen. Nadat ze alle andere verkenners hun twijfelende verslagen hadden horen uitbrengen, beschreven zij vol vertrouwen wat ze met dit nieuwe land Kanaän moesten doen: …Laten wij onmiddellijk optrekken en het in bezit nemen, want wij zijn zeker in staat het te overmeesteren –Numeri 13:30.
We mogen David niet vergeten, die eropuit trok en de grote tegenstander – Goliath – het zwijgen oplegde. Evenmin mogen we Daniël, Gideon, Job, Ezechiël, Jesaja of Jeremia vergeten, en alles wat zij vol vertrouwen deden. Wanneer we elk van deze geloofshelden en vele anderen bestuderen, zien we duidelijk dat ze een groot vertrouwen in hun God hadden!
Sommigen zeggen misschien dat we meer vertrouwen zouden hebben als God vandaag op dezelfde manier werkte als toen. Misschien zou het makkelijker zijn als God nog steeds de God van het Oude Testament was. Als Hij ons de strijd in leidde, onze vijanden vernietigde, zeeën spleet en brood uit de hemel liet vallen, zouden we meer vertrouwen in Hem hebben.
Laten we nu het Nieuwe Testament bekijken. Dat is heel anders. Gods volk krijgt de opdracht alles ter wille van Christus achter te laten. Hun wordt beloofd dat de wereld hen zal haten. Hun wordt gezegd dat het voor een rijke moeilijk is het koninkrijk van God binnen te gaan. Hun wordt verzekerd dat ze gezegend zullen zijn als ze lijden, als ze arm zijn, als ze honger hebben en als ze treuren.
Kunnen mensen nog steeds vertrouwen hebben in een God die zijn volk vraagt Hem onder zulke omstandigheden te volgen? Ja! De discipelen hebben dat bewezen. Ze trokken rond om te prediken en te onderwijzen. Ze werden herhaaldelijk opgejaagd en geslagen. De diaken Stefanus toonde groot vertrouwen toen hij voor zijn onderdrukkers werd gebracht, zelfs toen zij hun tanden tegen hem begonnen te knarsen en hem stenigden. Stefanus bleef vertrouwen tonen tot hij zijn laatste, pijnlijke adem uitblies.
Voordat hij de apostel Paulus werd, was Saulus een vijand van het kruis, de grootste van de zondaars en een Farizeeër onder de Farizeeën. Hij was een vooraanstaand man, onderwezen door de besten. Toen ontmoette hij de levende God, en alles veranderde. Nadat Paulus gedoopt was, …predikte hij terstond in de synagogen dat Jezus de Zoon van God is –Handelingen 9:20. Het volgende vers zegt dat de mensen verbaasd waren; vervolgens staat er in vers 23, vijf verzen na zijn doop, dat de Joden beraadslaagden om hem te doden.
Er is veel vertrouwen in God voor nodig om een man als hij te veranderen, zodat hij van de ene dag op de andere volledig van loyaliteit verandert. Volgens zijn eigen getuigenis bleef Paulus trouw tot zijn dood: Want ik word reeds als een plengoffer uitgegoten, en het tijdstip van mijn heengaan is nabij. Ik heb de goede strijd gestreden, ik heb de loop tot een einde gebracht, ik heb het geloof behouden: –2 Timotheüs 4:6-7.
God deed verbazingwekkende dingen in het Nieuwe Testament. Hij genas blinden en wekte doden weer tot leven. Hij bevrijdde gevangenen en sloeg mensen dood. Sommigen zeggen misschien dat het makkelijker zou zijn groot vertrouwen in God te hebben als we nog in de Bijbelse tijden van het Nieuwe Testament leefden, toen Jezus hier op aarde lichamelijk rondliep en sprak.
En hoe zat het na de Bijbel?
In de vroege kerk zien we opnieuw een groep mensen die niet aarzelde; ze hadden vertrouwen in hun God, een God die ze niet konden zien. Tienduizenden van Gods volk stonden moedig voor de wereld en verkondigden haar goddeloosheid, en tienduizenden van Gods volk werden gedood. Niemand twijfelde ooit aan het vertrouwen van deze mensen. Ze werden dwazen genoemd omdat ze in een ‘God die ze niet konden zien’ geloofden. Ze werden bespot en veracht om hun ‘dwaasheid’; ze werden …de hele dag gedood… –Psalm 44:22. Mensen stelden vragen bij hun gebruiken, bij hun kerkelijke structuur, bij de boodschap die ze verkondigden en bij veel andere dingen, maar nooit bij hun vertrouwen. Deze christenen geloofden in hun God; daar bestond geen twijfel over.
Vreemd genoeg waren ze niet geïnteresseerd in de genoegens van dit leven; de dingen van deze wereld konden hun niets schelen, en zelfs hun eigen leven was maar een klein offer voor hun God. Gezinnen werden uiteengerukt, huizen en landerijen in beslag genomen, kerken werden in brand gestoken, maar dat bracht hen niet van hun stuk. Ze leefden voor iets groters, iets wat de heidenen niet konden begrijpen.
In de tijd van de vroege kerk en tijdens de Reformatie werden grote aantallen mensen aan het Koninkrijk toegevoegd. Ja, kinderen groeiden op en sloten zich aan bij de kerk van hun ouders, maar er waren ook grote aantallen nieuwe bekeerlingen uit de wereld. Hoe kon iemand een werelds mens ervan overtuigen zich aan te sluiten bij een groep die werd opgejaagd en gedood – een groep die leed zoals de kerk van Jezus Christus leed? Ja, we weten dat de redding van de Heer komt, maar het was het vertrouwen van Gods volk dat anderen aan het denken zette en hen ertoe bracht deze nieuwe godsdienst van ketters ernstig te overwegen. Dit was een groep mensen die graag zou aanvaarden dat hun bezittingen werden geroofd, blij was alles wat ze hadden te geven om anderen te helpen en zich niet verzette wanneer de autoriteiten hen gevangennamen. De ware kerk van Jezus Christus was een groep mensen die anderen steeds weer deed vragen: ‘Wie zijn deze mensen?’ Ze stelden duidelijk al hun vertrouwen op hun God, en dat kwam niet vaak voor. Ze kwamen op voor Gods Waarheid, hoe heet het vuur ook brandde en hoe ellendig hun leven ook werd gemaakt. Dit alles getuigde van groot vertrouwen, niet in zichzelf, maar in hun God.
Wat zien we wanneer we naar de kerk van vandaag kijken? Sommige mensen van Gods volk nemen hun kruis op zich en verloochenen de wereld en haar begeerten; anderen doen dat niet. Staat de kerk van vandaag nog steeds bekend om haar vertrouwen in God?
Hebben wij als belijdende christenen iets van dit Bijbelse vertrouwen verloren? Dienen we nog steeds onmiskenbaar de enige ware God? Kijken mensen naar ons en staan ze versteld van het vertrouwen dat we in onze God tonen? Te veel mensen zeggen tegenwoordig dat ze christen zijn, maar tonen heel weinig vertrouwen in God. Ze leven grotendeels zoals de wereld. In plaats van zich in vervolging te verheugen, genieten ze van veel van dezelfde dingen als de wereld. Ieder van ons heeft het vuur van God diep in ons hart nodig, een vuur dat niet kan worden geblust.
Vertrouwen betekent gehoorzaamheid. Ik heb veel christenen van onze tijd ontmoet wier voorouders hun leven voor Christus gaven en wier grootvaders de kerk moedig leidden, maar nu lijkt er iets te ontbreken. In mijn omgang met veel godvrezende christenen lijkt een aanhoudende worsteling met vertrouwen te bestaan – vertrouwen in een levende God die almachtig, alwetend en alomtegenwoordig is.
In de onzekerheid van onze wereld hebben we nodig dat we opnieuw vrijmoedig de boodschap van het evangelie verkondigen, net als ware gelovigen vroeger. We moeten duidelijke, Bijbelse grenzen trekken tussen goed en kwaad. We moeten ons ontdoen van al die ellendige grijze gebieden en zonde zonde noemen. Het lijkt erop dat we het vertrouwen hebben verloren om ons uit te spreken tegen de zonde van onze tijd. Als we vol vertrouwen verkondigen wat God heeft verklaard, zullen sommige mensen ons niet mogen. We hebben broeders nodig die niet bang zijn om bespot te worden en bereid zijn de minder begaande weg te kiezen.
Vlak voordat onze Heer ten hemel voer, gaf Hij zijn discipelen een heerlijke belofte: …u zult kracht ontvangen wanneer de Heilige Geest over u komt; en u zult Mijn getuigen zijn, zowel in Jeruzalem als in heel Judea en Samaria en tot aan het uiterste van de aarde –Handelingen 1:8.
U zult kracht ontvangen! Geen kracht van mensen, geen kracht van de koninkrijken van deze wereld, maar echte, overwinnende kracht – kracht die alleen van de Heilige Geest komt! Nadat we deze kracht hebben ontvangen, gaan we als een nieuw schepsel voorwaarts en verkondigen we vol vertrouwen het gezegende Evangelie van onze Verlosser.
We hebben harten nodig die branden van verlangen naar Gods wil en Gods woord. We hebben brandende harten nodig!
Op een dag zat ik te lunchen toen een echtpaar op me afkwam met een ernstige vraag: ‘Waarom denkt de kerk dat zij ons moet controleren?’ Nadat ze hadden uitgelegd waarom ze vonden dat ze ‘vrij in Christus’ moesten kunnen zijn, stond ik te popelen om hun vragen te beantwoorden. Er zat echter nog een gewijde broeder naast me. Daarom besloot ik te wachten, in de hoop dat hij met het echtpaar in gesprek zou gaan, maar hij zei niets. Toen er nog eens vijfenveertig minuten waren verstreken, probeerde ik het echtpaar uit te leggen dat ze zichzelf moesten verloochenen en zich aan de kerk moesten onderwerpen. En dat ze niet langer met de kerkelijke structuur zouden worstelen als ze hun leven volledig aflegden, als ze zich helemaal overgaven.
Het echtpaar leek bemoedigd en bereid het nog eens te proberen. De predikant naast me leek echter niet erg tevreden, dus vroeg ik hem wat hij ervan vond. Hij zei dat zijn vader hem jaren geleden had verteld dat hij, toen hij jong was, dacht alle antwoorden te hebben. Toen hij ouder werd, besefte hij dat hij niets wist en dat kerkelijke kwesties te ingewikkeld zijn om op te lossen. We moeten gewoon proberen met elkaar overweg te kunnen.
Is dit het antwoord: doen alsof we niets weten en hopen dat het uiteindelijk allemaal goed komt? Ik begrijp dat we niet alle antwoorden hebben. Ik besef immers dat ik meestal meer vragen dan antwoorden heb. Toch weet ik wat God voor zijn kerk wil! …Christus heeft ook de gemeente liefgehad en Zichzelf voor haar overgegeven, opdat Hij haar zou heiligen, haar reinigend door het bad met water door het woord, opdat Hij haar in heerlijkheid voor Zich zou plaatsen, een gemeente zonder smet of rimpel of iets dergelijks, maar heilig en onberispelijk –Efeziërs 5:25-27.
Een heerlijke gemeente, zonder smet of rimpel of iets dergelijks, maar heilig en onberispelijk! Zullen wij, als Gods volk, opnieuw voor de waarheid opkomen, de wereld verloochenen en ons als schapen naar de slachtbank laten leiden? Of hebben we ons leven te comfortabel gemaakt om te kunnen verloochenen; hebben we de gemakkelijke, brede weg gekozen en de smalle weg afgewezen? Hebben we een vredesverdrag gesloten met de dienaren van de zonde? Als ik huil terwijl ik schrijf, huil jij dan terwijl je leest?
De definitie van het woord vertrouwen is een gevoel of besef van iemands eigen vermogens. Veel mensen hebben vertrouwen tegenwoordig verward met trots, en terecht. De meeste mensen die vertrouwen hebben, vertrouwen op zichzelf in plaats van op Christus. We zien dat zelfvertrouwen overal om ons heen. Overal ter wereld zijn er levenscoaches en counselors die mensen vertellen in zichzelf te geloven en vertrouwen in zichzelf te hebben. Wanneer iemand vertrouwen in zichzelf heeft, wordt die vaak trots. Bedenk dat de wereld niet op trots neerkijkt. Waar je ook kijkt, hoor je de wereld opscheppen over haar trots. Mensen zijn trots op hun kinderen, trots op hun land, trots op hun favoriete sportteam, trots op hun gazon, trots op zo ongeveer alles wat goed is in hun leven. We moeten bedenken dat trots zonde is en dat je daarmee de hemel niet binnengaat. Vertrouwen op jezelf of op dingen is trots, maar vertrouwen op God niet!
Het is geen nieuw verschijnsel dat vertrouwen op God wordt verward met trots. Davids oudste broer Eliab zei tegen hem: ‘Ik ken uw trots.’ Was David trots? Nee, hij vertrouwde gewoon heel sterk op zijn God.
Zou het kunnen dat een vals gevoel van nederigheid de kerk het zwijgen heeft opgelegd? Zou deze tactiek van de vijand een van Satans huidige wapens tegen christenen kunnen zijn? Zou dit ook de reden kunnen zijn dat de kerk overal ter wereld lijkt te worstelen? Wat als trouwe mannen opnieuw in geloof op hun God zouden vertrouwen en met grote vrijmoedigheid naar voren zouden treden, en door hun woorden en daden deze door zonde bevlekte wereld de smalle weg naar het Koninkrijk van God zouden wijzen?!
We moeten het er allemaal over eens zijn: we leven in een verwarde wereld, een wereld die in verwarring verkeert over wat goed en wat kwaad is. Wat als de wereld naar de kerk kon kijken en opnieuw een groep mensen zou vinden die precies weet waar ze naartoe gaat – een kerk die niet twijfelt over welke weg de juiste is – een kerk die het antwoord op de problemen van onze tijd vrijmoedig kan verkondigen – een kerk die niets minder dan volledig op haar GOD vertrouwt?
Laten we voor onze God neerknielen, met ons hart ootmoedig gebogen, en oprecht godvruchtig verdriet tonen over de momenten waarop we zijn afgedwaald. Laten we ernstig Gods wil zoeken voor onszelf, onze gezinnen, onze kerken en onze buren. Laten we God vragen ons te laten zien hoe we voorbeelden voor de wereld om ons heen kunnen zijn. De Geest van de Heere HEERE is op Mij, omdat de HEERE Mij gezalfd heeft om een blijde boodschap te brengen aan de zachtmoedigen. Hij heeft Mij gezonden om de gebrokenen van hart te verbinden, om voor gevangenen vrijlating uit te roepen en voor wie gebonden zijn, opening van de gevangenis; om uit te roepen het jaar van het welbehagen van de HEERE en de dag van de wraak van onze God; om alle treurenden te troosten; om over de treurenden van Sion te beschikken dat hun gegeven wordt sieraad in plaats van as, vreugdeolie in plaats van rouw, een lofgewaad in plaats van een benauwde geest, opdat zij genoemd worden terebinten van de gerechtigheid, een planting van de HEERE, tot Zijn verheerlijking –Jesaja 61:1-3.
