Iets wat ek herhaaldelik opgemerk het wanneer ek God se Woord lees, is dat God se volk vol vertroue is. Dink aan Noag. Toe God hom beveel het om ’n ark te bou, het hy nie gehuiwer nie. Die volgende 120 jaar lank het hy met vertroue presies dit gedoen. Dan dink ek aan Abraham, wat met vertroue alles gedoen het wat God van hom gevra het, selfs toe Hy hom gevra het om sy enigste seun te offer. Ons kan nie oor vertroue praat sonder om Kaleb en Josua te noem nie. Nadat hulle gehoor het hoe al hulle metgeselle hulle twyfelagtige verslae gee, het hulle met vertroue beskryf wat hulle met hierdie nuwe land Kanaän moes doen: …Laat ons dadelik optrek en dit in besit neem, want ons is goed in staat om dit te oorwin –Numeri 13:30.
Ons kan nie vergeet van Dawid, wat uitgegaan en die groot teenstander—Goliat—stilgemaak het nie. Ons kan ook nie Daniël, Gideon, Job, Esegiël, Jesaja of Jeremia vergeet nie, en alles wat hulle met vertroue gedoen het. Wanneer ons elkeen van hierdie geloofsmanne en baie ander bestudeer, sien ons duidelik dat hulle ’n groot vertroue in hulle God gehad het!
Sommige sal dalk sê dat ons meer vertroue sou hê as God vandag op dieselfde manier gewerk het as destyds. Miskien sou dit makliker wees as God steeds ’n Ou-Testamentiese God was. As Hy ons in die geveg gelei, ons vyande vernietig, die see gekloof en brood uit die hemel laat neerdaal het, sou ons meer vertroue in Hom gehad het.
Laat ons nou die Nuwe Testament oorweeg. Dit is heeltemal anders. God se volk word beveel om alles ter wille van Christus agter te laat. Hulle word beloof dat die wêreld hulle sal haat. Daar word vir hulle gesê dat dit vir ’n ryk man moeilik is om in die koninkryk van God in te gaan. Hulle word verseker dat hulle geseën sal word as hulle ly, as hulle arm is, as hulle honger is en as hulle treur.
Kan mense steeds vertroue hê in ’n God wat van sy volk vra om Hom onder hierdie omstandighede te volg? Ja! Die dissipels het dit bewys. Hulle het rondgegaan en gepreek en onderrig gegee. Hulle is herhaaldelik gejag en geslaan. Die diaken Stefanus het groot vertroue getoon toe hy voor sy verdrukkers gebring is, selfs toe hulle op hom begin tande kners en hom stenig het. Stefanus het vertroue getoon tot hy sy laaste pynlike asem uitgeblaas het.
Voordat hy die apostel Paulus geword het, was Saulus ’n vyand van die kruis, die grootste van sondaars en ’n Fariseër onder die Fariseërs. Hy was ’n vooraanstaande man, deur die bestes onderrig. Toe het hy die lewende God ontmoet, en alles het verander. Nadat Paulus gedoop is, …het hy dadelik in die sinagoges Christus verkondig, dat Hy die Seun van God is –Handelinge 9:20. Die volgende vers sê dat die mense verbaas was, en dan sê vers 23, vyf verse nadat hy gedoop is, dat die Jode beraadslaag het om hom dood te maak.
Dit verg baie vertroue in God om so ’n man te verander, om hom oornag sy trou heeltemal te laat verander. Volgens sy eie getuienis was Paulus tot met sy dood getrou: Want ek word alreeds as ’n drankoffer uitgegiet, en die tyd van my heengaan is naby. Ek het die goeie stryd gestry, ek het die wedloop voleindig, ek het die geloof behou: –2 Timoteus 4:6-7.
God het wonderlike dinge in die Nuwe Testament gedoen. Hy het blindes genees en dooies weer lewend gemaak. Hy het gevangenes bevry en mense doodgeslaan. Sommige sal dalk sê dat dit makliker sou wees om groot vertroue in God te hê as ons nog in die Bybelse tye van die Nuwe Testament geleef het, toe Jesus fisies hier op aarde geloop en gepraat het.
Wat van ná die Bybel?
In die vroeë kerk sien ons weer ’n groep mense wat nie gewankel het nie; hulle het vertroue in hulle God gehad, ’n God wat hulle nie kon sien nie. Tienduisende van God se mense het moedig voor die wêreld gestaan en die wêreld se goddeloosheid verkondig, en tienduisende van God se mense is doodgemaak. Niemand het ooit aan die vertroue van hierdie mense getwyfel nie. Hulle is dwase genoem omdat hulle in ’n “God wat hulle nie kon sien nie” geglo het. Hulle is bespot en verag oor hulle “dwaasheid”; hulle is …die hele dag deur gedood… –Psalm 44:22. Mense het hulle gebruike bevraagteken, hulle godsdienstige struktuur bevraagteken, die boodskap wat hulle verkondig het bevraagteken, baie dinge bevraagteken, maar nooit aan hulle vertroue getwyfel nie. Hierdie Christene het in hulle God geglo; daaroor was daar geen twyfel nie.
Vreemd genoeg was hulle nie in die genietinge van hierdie lewe geïnteresseerd nie; hulle het nie omgegee vir die dinge van hierdie wêreld nie, en selfs hulle eie lewens was ’n geringe offer vir hulle God. Gesinne is uitmekaar geskeur, huise en grond is gekonfiskeer, kerke is afgebrand, maar dit het hulle nie afgeskrik nie. Hulle het vir iets groters geleef, iets wat die heidene nie kon verstaan nie.
In die tyd van die vroeë kerk en die tyd van die Hervorming is mense in groot getalle by die Koninkryk gevoeg. Ja, kinders het wel grootgeword en by hulle ouers se kerk aangesluit, maar groot massas nuwe bekeerlinge uit die wêreld het ook bygekom. Hoe kon iemand ’n wêreldse mens oortuig om by ’n groep aan te sluit wat gejag en doodgemaak is—’n groep wat gely het soos die kerk van Jesus Christus gely het? Ja, ons weet dat die verlossing van die Here kom, maar dit was die vertroue van God se volk wat ander laat wonder het, wat hulle ernstig oor hierdie nuwe godsdiens van ketters laat nadink het. Dit was ’n groep mense wat met graagte sou aanvaar dat hulle besittings geroof word, graag alles wat hulle gehad het sou gee om ander te help, en hulle nie teen hulle inhegtenisneming deur die owerhede sou verset nie. Die ware kerk van Jesus Christus was ’n groep mense wat ander altyd laat wonder het: “Wie is hierdie mense?” Hulle het duidelik al hulle geloof in hulle God gestel, en dit was nie iets wat ’n mens dikwels gesien het nie. Hulle het vir God se Waarheid opgestaan, ongeag hoe warm die vuur gebrand het, ongeag hoe ellendig hulle lewens gemaak is. Dit alles het groot vertroue getoon, nie in hulleself nie, maar in hulle God.
Wanneer ons na die kerk van vandag kyk, wat sien ons? Sommige van God se mense neem hulle kruise op en verloën die wêreld en sy begeerlikhede; ander mense doen dit nie. Is die kerk van vandag steeds bekend daarvoor dat hulle vertroue in hulle God het?
Het ons as belydende Christene van hierdie Bybelse vertroue verloor? Dien ons steeds onmiskenbaar die enigste ware God? Kyk mense na ons en staan hulle verwonderd oor die vertroue wat ons in ons God toon? Te veel mense sê vandag dat hulle Christene is, maar toon baie min vertroue in God. Hulle leef redelik na aan die weë van die wêreld. In plaas daarvan om vervolging te geniet, geniet hulle baie van dieselfde dinge as die wêreld. Elkeen van ons het die vuur van God nodig wat diep in ons harte brand, ’n vuur wat nie geblus kan word nie.
Vertroue is gelyk aan gehoorsaamheid. Ek het baie Christene van ons tyd ontmoet wie se voorouers hulle lewens vir Christus gegee het, en wie se grootvaders die kerk dapper gelei het, maar nou lyk dit of iets ontbreek. Terwyl ek met baie Godvresende Christene omgaan, lyk dit asof daar ’n wydverspreide stryd met vertroue is—vertroue in ’n lewende God wat almagtig, alwetend en alomteenwoordig is.
In die onsekerheid van ons wêreld vandag moet ons weer met vrymoedigheid die evangelieboodskap verkondig, net soos ware gelowiges dit in die verlede gedoen het. Ons moet duidelike Bybelse grense tussen reg en verkeerd trek. Ons moet ontslae raak van al hierdie ellendige grys gebiede en sonde sonde noem. Dit lyk asof ons die vertroue verloor het om ons teen die sonde van ons tyd uit te spreek. As ons met vertroue verkondig wat God verklaar het, sal daar mense wees wat nie van ons hou nie. Ons het broeders nodig wat nie bang is om bespot te word nie en bereid is om die minder bewandelde pad te kies.
Net voordat ons Here na die hemel opgevaar het, het Hy sy dissipels ’n heerlike belofte gegee: …julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle sal my getuies wees in Jerusalem sowel as in die hele Judea en Samaria en tot aan die uiterste van die aarde –Handelinge 1:8.
Julle sal krag ontvang! Nie krag van mense nie, nie krag van die koninkryke van hierdie wêreld nie, maar ware, oorwinnende krag—krag wat net van die Heilige Gees kom! Nadat ons hierdie krag ontvang het, gaan ons as ’n nuwe skepsel voort en verkondig met vertroue die geseënde Evangelie van ons Verlosser.
Ons het harte nodig wat brand met God se wil en God se woord. Ons het harte nodig wat aan die brand is!
Ek het eendag middagete geëet toe ’n paartjie my met ’n ernstige vraag genader het: “Waarom dink die kerk dat hulle ons moet beheer?” Nadat hulle verduidelik het hoe hulle dink hulle “vry in Christus” behoort te kan wees, was ek opgewonde om hulle vrae te beantwoord. Daar het egter ’n ander geordende broeder langs my gesit. Daarom het ek besluit om te wag, in die hoop dat hy met die paartjie in gesprek sou tree, maar hy het niks gesê nie. Nadat nog vyf-en-veertig minute verbygegaan het, het ek probeer om aan die paartjie te verduidelik dat hulle hulleself moes verloën en hulle aan die kerk moes onderwerp. En dat hulle nie meer so ’n stryd met die kerk se struktuur sou hê as hulle hulle lewens heeltemal aflê, as hulle alles oorgee nie.
Dit het gelyk asof die paartjie bemoedig was en gereed was om dinge nog ’n kans te gee. Die predikant langs my het egter nie baie tevrede gelyk nie, daarom het ek hom gevra wat hy dink. Hy het gesê dat sy pa hom jare gelede vertel het dat hy, toe hy jonk was, gedink het hy het al die antwoorde. Toe hy oud geword het, het hy besef dat hy niks weet nie, en dat kerksake te ingewikkeld is om op te los. Ons moet maar net probeer om oor die weg te kom.
Is dit die antwoord—om net te maak asof ons niks weet nie en te hoop dat alles uiteindelik regkom? Ek verstaan wel dat ons nie al die antwoorde het nie. Ek besef immers dat ek meestal meer vrae as antwoorde het. Ek weet egter wat God vir sy kerk wil hê! …Christus het ook die gemeente liefgehad en Homself daarvoor oorgegee om dit te heilig en te reinig met die waterbad deur die woord, sodat Hy die gemeente in heerlikheid voor Hom kon stel, sonder vlek of rimpel of iets dergeliks, maar dat dit heilig en sonder gebrek sou wees –Efesiërs 5:25-27.
’n Gemeente in heerlikheid, sonder vlek of rimpel of iets dergeliks, maar heilig en sonder gebrek! Sal ons, as God se volk, weer vir die waarheid opstaan, die wêreld verloën en soos skape toelaat dat ons na die slagplek gelei word? Of het ons ons lewens te gerieflik gemaak om te verloën; het ons die maklike (breë) weg gekies en die smal en nou weg verwerp? Het ons ’n vredesooreenkoms met die dienaars van die sonde onderteken? As ek huil terwyl ek skryf, sal jy huil terwyl jy lees?
Die woord vertroue word omskryf as ’n gevoel of bewustheid van ’n mens se eie vermoëns. Baie mense het vandag vertroue met trots verwar, en met goeie rede. Die meeste mense wat selfversekerd is, stel hulle vertroue in hulleself eerder as in Christus. Ons sien hierdie selfvertroue oral om ons. Daar is lewensafrigters en beraders oor die hele wêreld wat vir mense sê om in hulleself te glo, wat vir hulle sê om vertroue in hulleself te hê. Wanneer iemand vertroue in homself het, word hy dikwels trots. Onthou, die wêreld kyk nie neer op trots nie. Oral waar jy kyk, kan jy hoor hoe die wêreld met sy trots spog. Mense is trots op hulle kinders, trots op hulle land, trots op hulle gunsteling-sportspan, trots op hulle grasperke, trots op basies alles wat goed is in hulle lewens. Ons moet onthou dat trots sonde is en nie die hemel sal binnegaan nie. Terwyl vertroue in jouself of in dinge trots is, is vertroue in God dit nie!
Dit is nie ’n nuwe idee om vertroue in God met trots te verwar nie. Dawid se oudste broer, Eliab, het vir hom gesê: “Ek ken jou trots.” Was Dawid trots? Nee, hy het eenvoudig baie vertroue in sy God gehad.
Kan dit wees dat ’n valse gevoel van nederigheid die kerk stilgemaak het? Kan dit wees dat hierdie taktiek van die vyand een van Satan se huidige wapens teen Christene is? Kan dit ook die rede wees dat dit lyk asof die Kerk in alle dele van die wêreld sukkel? Wat as getroue manne weer eens in geloof met groot vertroue op hulle God sou steun en deur hulle woorde en dade hierdie sondebevlekte wêreld die smal en nou weg na die Koninkryk van God sou wys?!
Ons moet almal saamstem: ons leef in ’n verwarde wêreld—’n wêreld wat verward is oor wat reg en wat verkeerd is. Wat as die wêreld na die Kerk kon kyk en weer ’n groep mense vind wat presies weet waarheen hulle op pad is—’n kerk wat geen twyfel het oor watter weg die regte weg is nie—’n kerk wat met vrymoedigheid die antwoord op die probleme van ons tyd kan verkondig—’n kerk wat niks minder as volkome vol vertroue in hulle GOD is nie?
Laat ons voor ons God kom met gebuigde knieë en nederige harte, en opregte godvrugtige droefheid toon oor waar ons die pad byster geraak het. Laat ons God se wil ernstig soek vir onsself, ons gesinne, ons kerke en ons bure. Laat ons God vra om ons te wys hoe ons sy voorbeelde vir die wêreld om ons kan wees. Die Gees van die Here HERE is op my, omdat die HERE my gesalf het om ’n goeie boodskap aan die ootmoediges te bring; Hy het my gestuur om die gebrokenes van hart te verbind, om vir die gevangenes vrylating uit te roep en vir die geboeides die opening van die gevangenis; om uit te roep ’n jaar van die welbehae van die HERE en ’n dag van die wraak van onse God; om al die treurendes te troos; om vir die treurendes in Sion te beskik dat aan hulle gegee word sieraad vir as, vreugdeolie vir treurigheid, ’n gewaad van lof vir ’n verslae gees; sodat hulle genoem kan word terebinte van geregtigheid, ’n planting van die HERE, tot sy verheerliking –Jesaja 61:1-3.
