Ένα κυριακάτικο πρωί, ένα κοριτσάκι, που θα το λέμε Τζενίκα, ξύπνησε με τον ήλιο να λάμπει μέσα στο δωμάτιό της. Φόρεσε το κυριακάτικο φόρεμά της, όπως έκανε κάθε Κυριακή πρωί. Εκείνο το κυριακάτικο πρωί, όμως, ήταν πολύ διαφορετικό. Ενώ καθόταν στο τραπέζι του πρωινού και περίμενε τη μαμά της να της γεμίσει το πιάτο, η μαμά της ένιωσε ξαφνικά πολύ δυνατό πόνο στο στήθος. Πονούσε τόσο πολύ, που έπρεπε να πάει να ξαπλώσει στον καναπέ. Η Τζενίκα φοβήθηκε. Δεν ήξερε τι θα συνέβαινε. Περίπου δέκα λεπτά αργότερα, ο μπαμπάς της πήγε τη μαμά της στο νοσοκομείο. Αργότερα εκείνο το απόγευμα, εκείνη και τα αδέλφια της έμαθαν ότι η μαμά τους είχε πάθει καρδιακή προσβολή.
Το επόμενο βράδυ της Τετάρτης, ο μπαμπάς της τη ρώτησε: «Τζενίκα, θα ήθελες να έρθεις αύριο μαζί μου στο νοσοκομείο να δεις τη μαμά;»
«Ναι!» είπε χαμογελώντας πλατιά.
Το επόμενο πρωί, μετά το πρωινό, η μεγαλύτερη αδελφή της και ο μικρούλης αδελφός της πήγαν μαζί της και με τον μπαμπά της στο νοσοκομείο. Εκείνη τη μέρα πέρασε πολύ όμορφα. Της άρεσε να κοιτάζει έξω από το παράθυρο της αίθουσας αναμονής και να παρακολουθεί τα ελικόπτερα να απογειώνονται και να προσγειώνονται. Μια φορά είδε ακόμη και ένα ασθενοφόρο να καταφτάνει με αναμμένους τους φάρους και τις σειρήνες του. Ήταν συναρπαστικό! Μια φορά παραλίγο να χαθεί στους διαδρόμους, αλλά μια από τις νοσοκόμες της μαμάς της την είδε και της έδειξε το σωστό δωμάτιο.
Εκείνο το βράδυ θα έμενε να κοιμηθεί με τη μαμά της. Ήταν τόσο ενθουσιασμένη! Νόμιζε πως θα ήταν διασκεδαστικό να κοιμηθεί στην καρέκλα στο δωμάτιο της μαμάς της. Η μαμά της θα ζητούσε από τις νοσοκόμες ένα μαξιλάρι και μερικές κουβέρτες. Περίπου δεκαπέντε λεπτά αφότου έφυγε ο μπαμπάς της, μπήκε μια νοσοκόμα και της είπε ότι τελικά δεν μπορούσε να μείνει εκεί το βράδυ! Ο μπαμπάς της έπρεπε να γυρίσει για να την πάρει. Απογοητεύτηκε πάρα πολύ! Έκλαιγε σχεδόν σε όλη τη διαδρομή για το σπίτι. Εκείνο το βράδυ άφησαν τον αδελφό της, που ήταν μόλις δύο εβδομάδων, σε μια οικογένεια της εκκλησίας, για να ξεκουραστούν οι μεγαλύτερες αδελφές της από τη φροντίδα του.
Την επόμενη μέρα την περίμενε μια υπέροχη έκπληξη. Πρώτα, ήρθαν να τους επισκεφτούν τα ξαδέλφια της, που έμεναν περίπου τρεις ώρες μακριά. Και έμαθε ότι η μαμά της θα γύριζε εκείνη τη μέρα στο σπίτι! Βοήθησε τα αδέλφια της να στολίσουν το σπίτι. Η μεγαλύτερη αδελφή της έφτιαξε δύο πινακίδες καλωσορίσματος για μέσα στο σπίτι, ενώ ο μεγαλύτερος αδελφός της έφτιαξε μία για έξω, κοντά στον ιδιωτικό δρόμο εισόδου του σπιτιού.
«Η μαμά γύρισε!» φώναξε ο μικρότερος αδελφός της όταν είδε το αυτοκίνητο να σταματά έξω από το σπίτι. Η Τζενίκα και τα αδέλφια της έτρεξαν προς την εξώπορτα. Οδήγησαν τη μαμά τους στην αγαπημένη της πολυθρόνα, που ήταν κοντά στο κλιματιστικό, το οποίο είχε μόλις εγκαταστήσει εκείνο το πρωί ο θείος τους.
Εκείνο το βράδυ η Τζενίκα χώθηκε στην αγκαλιά της μαμάς της. «Χαίρομαι που γύρισες σπίτι», ψιθύρισε. «Μου αρέσει όταν είσαι στο σπίτι». Επειδή η μαμά της έλειπε τόσο καιρό, η Τζενίκα έμαθε να είναι πιο ευγνώμων για τη μαμά της.
Η Τζενίκα έχει μεγαλώσει πια και εξακολουθεί να είναι πολύ ευγνώμων για τη μαμά της. Μπορεί η δική σου μαμά να μην χρειάστηκε να μείνει μια εβδομάδα στο νοσοκομείο, αλλά και πάλι πρέπει να είσαι ευγνώμων γι’ αυτήν. Μην ξεχάσεις να της το πεις!
