Vertrouw—Wees niet bang

Mijl na mijl gleed voorbij terwijl Carol met de oude Chevy over de drukke snelweg naar huis reed. Afwisselend in stilte en in gesprek verhieven Carol en haar twee zussen, Elaine en Gloria, hun stemmen in gezang en brachten dank en lof aan hun Schepper. Wat waren ze dankbaar dat ze de avond met hun vrienden in de Pine Creek Church hadden kunnen doorbrengen en opnieuw een inspirerende boodschap uit Gods Woord hadden mogen horen.

Plotseling werd hun vlotte rit onderbroken door tekenen dat er iets mis was. ‘Wat kan er nu mis zijn met deze auto?’ vroeg Carol zich hardop bezorgd af, terwijl ze de stilgevallen auto naar de kant van de weg stuurde. ‘O nee, meiden, we hebben geen benzine meer! Ik had vanavond zo’n haast dat ik vergat de meter te controleren. Ik dacht dat de tank bijna vol was toen we van huis vertrokken, en… O nee!’ jammerde Carol opnieuw. ‘Papa had de mobiele telefoon voor me op het aanrecht gelegd zodat ik die mee kon nemen, en ook die ben ik vergeten!’

‘Wat moeten we nu toch doen?’ riep Elaine uit. ‘Daar zitten we dan, gestrand in het donker, zonder benzine, zonder telefoon en nog elf kilometer van onze afrit! En bovendien stoppen mensen tegenwoordig niet zomaar om hulp aan te bieden. Ze weten dat bijna iedereen een telefoon bij zich heeft. Dat vind ik haast niet te geloven!’ zei ze somber vanaf de achterbank.

Toen de meisjes stilvielen, leek de oude Chevy te schudden uit protest terwijl een lange rij vrachtwagens voorbijraasde. ‘Weet je,’ zei Gloria, ‘ik moest net denken aan de boodschap van broeder Lester vanavond. Hoe kunnen we dat zo snel vergeten! Misschien heeft God dit laten gebeuren zodat ons geloof kan groeien wanneer we op Hem vertrouwen. Laten we dit in gebed aan de Heer voorleggen. Laten we uitzien naar een wonder van Gods hand.’

Samen bogen de meisjes hun hoofd en smeekten de Heer om bescherming en hulp.

‘Weet je, ik voel me nu al beter,’ zei Elaine met een glimlach. ‘Ik was zo bezorgd en bang, maar nu we hebben gebeden en alles aan God hebben toevertrouwd, heb ik er vertrouwen in dat Hij over ons zal waken. Ik ben zo blij dat we een God hebben die al onze kreten hoort. Wat zouden we moeten zonder zijn troostende Heilige Geest? Laten we weer zingen.’

Terwijl de meisjes het ene lied na het andere zongen, werden hun harten diep geraakt. Wat voelden ze zich stil en vredig, ook al waren ze gestrand op een donkere snelweg, zo’n eenentwintig kilometer van huis. Auto na auto en vrachtwagen na vrachtwagen reden voorbij zonder te stoppen. Toen zagen ze een pick-uptruck met twee crossmotoren achterop vaart minderen. Hij reed enkele honderden meters verderop van de weg af en begon langzaam achteruit te rijden. De stemmen van de meisjes verstomden; vanuit het diepst van hun hart riepen ze wanhopig tot God. Toen de truck tot stilstand kwam, sprongen er twee stevige mannen met lang haar uit. Carol draaide haar raam omlaag toen een man met een roodgeruit flanellen jack naar haar toe kwam.

‘Wat is er aan de hand, meiden?’ vroeg hij terwijl hij de auto bekeek.

‘We hebben geen benzine meer,’ antwoordde Carol snel.

‘Nou, ik zou zeggen dat we geluk hebben. We hebben een jerrycan benzine bij ons. Hoe ver moeten jullie nog?’

‘Ongeveer eenentwintig kilometer.’

‘Mooi. We gieten gewoon wat benzine in jullie tank, dan kunnen jullie weer verder. Je hoeft er niets voor te betalen.’

‘O, heel erg bedankt,’ zei Carol. ‘We baden of God ons hulp zou sturen, en Hij heeft veel meer gedaan dan we ooit hadden kunnen denken! Heel erg bedankt.’

‘Ja, ja,’ antwoordde de man nors. ‘Jullie hebben echt geluk dat wij langskwamen. We helpen jullie graag.’

Enkele minuten later waren de meisjes weer op weg. ‘Weet je,’ zei Carol, ‘toen ik die truck zag stoppen, was ik tegelijk bang en blij. Ik begon mezelf weer uit te schelden omdat ik die mobiele telefoon niet bij me had. Maar toen vroeg ik God me te helpen volledig op Hem te vertrouwen en niet bang te zijn. Is Hij uiteindelijk niet veel betrouwbaarder dan welke mobiele telefoon ook? Dit heeft mijn geloof echt versterkt. Het had heel anders kunnen aflopen als we alleen op onze mobiele telefoons of op “geluk”, zoals die mannen het noemden, hadden vertrouwd. Het moet ons Vader enorm bedroeven wanneer we niet op Hem vertrouwen.’

‘Het is precies zoals broeder Lester vanavond preekte,’ voegde Gloria eraan toe. ‘Weet je nog enkele van die verzen? Ik heb de HEER geduldig verwacht; Hij boog Zich tot mij en hoorde mijn roepen … Hij legde een nieuw lied in mijn mond, een lofzang voor onze God… Welzalig de man die de HEER tot zijn vertrouwen maakt en geen ontzag heeft voor de hoogmoedigen, noch voor hen die zich tot leugen wenden. –Ps. 40:1-4. Ik ben hier zo blij om, ik wil gewoon blijven zingen en de Heer danken!’

Opnieuw verhieven de meisjes hun stemmen in gezang: