Μίλια ολόκληρα περνούσαν γρήγορα καθώς η Κάρολ οδηγούσε το παλιό Chevy στον πολυσύχναστο αυτοκινητόδρομο προς το σπίτι. Ανάμεσα σε διαστήματα σιωπής και συζήτησης, η Κάρολ και οι δύο αδελφές της, η Ιλέιν και η Γκλόρια, ύψωναν τις φωνές τους σε τραγούδι, ευχαριστώντας και δοξάζοντας τον Δημιουργό τους. Πόσο ευγνώμονες ήταν για την ευκαιρία να περάσουν το βράδυ με τους φίλους τους στην εκκλησία Pine Creek και να ακούσουν άλλο ένα εμπνευσμένο μήνυμα από τον Λόγο του Θεού.
Ξαφνικά, η ομαλή πορεία τους διακόπηκε από σημάδια προβλήματος. «Τι μπορεί να έχει αυτό το αυτοκίνητο;» αναρωτήθηκε δυνατά η Κάρολ, καθώς οδηγούσε το ακινητοποιημένο αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου. «Αχ, όχι, κορίτσια, μείναμε από βενζίνη! Βιαζόμουν τόσο πολύ απόψε που ξέχασα να κοιτάξω τον δείκτη. Νόμιζα πως το ρεζερβουάρ ήταν σχεδόν γεμάτο όταν φύγαμε από το σπίτι, και… Αχ, όχι!» αναφώνησε ξανά η Κάρολ. «Ο μπαμπάς άφησε το κινητό τηλέφωνο στον πάγκο για να το πάρω μαζί μου, κι εγώ το ξέχασα κι αυτό!»
«Και τώρα τι θα κάνουμε;» αναφώνησε η Ιλέιν. «Να ’μαστε, ακινητοποιημένες στο σκοτάδι, χωρίς βενζίνη, χωρίς τηλέφωνο και με άλλα επτά μίλια μέχρι την έξοδό μας! Και σαν να μην έφτανε αυτό, στις μέρες μας οι άνθρωποι δεν σταματούν εύκολα για να προσφέρουν βοήθεια. Ξέρουν πως σχεδόν όλοι έχουν τηλέφωνο. Αυτό μου φαίνεται σχεδόν αδιανόητο!» είπε με θλίψη από το πίσω κάθισμα.
Καθώς τα κορίτσια βυθίζονταν στη σιωπή, το παλιό Chevy έμοιαζε να τρέμει διαμαρτυρόμενο, ενώ μια μακριά σειρά φορτηγών περνούσε με ταχύτητα. «Ξέρετε», είπε η Γκλόρια, «μόλις θυμήθηκα το μήνυμα του αδελφού Λέστερ απόψε. Πώς γίνεται να ξεχνάμε τόσο γρήγορα! Ίσως ο Θεός επέτρεψε να μας συμβεί αυτό, ώστε να αυξηθεί η πίστη μας καθώς εμπιστευόμαστε Εκείνον. Ας το φέρουμε αυτό ενώπιον του Κυρίου με προσευχή. Ας προσμένουμε ένα θαύμα από το χέρι του Θεού.»
Τα κορίτσια έσκυψαν μαζί τα κεφάλια τους και ικέτευσαν τον Κύριο να τα προστατεύσει και να τα βοηθήσει.
«Ξέρετε, νιώθω ήδη καλύτερα», είπε χαμογελώντας η Ιλέιν. «Ήμουν τόσο ανήσυχη και φοβισμένη, αλλά τώρα που προσευχηθήκαμε και εμπιστευτήκαμε τα πάντα στον Θεό, είμαι βέβαιη πως θα μας φροντίσει. Χαίρομαι τόσο που έχουμε έναν Θεό που ακούει όλες τις κραυγές μας. Τι θα κάναμε χωρίς το παρηγορητικό Άγιο Πνεύμα Του; Ας τραγουδήσουμε πάλι.»
«Χαρές κυλούν σαν ποτάμι,
αφότου ήρθε ο Παράκλητος·
μένει μαζί μας για πάντα,
και κάνει την καρδιά που εμπιστεύεται σπίτι Του.
Ευλογημένη η γαλήνη, η άγια γαλήνη,
μακάρια βεβαιότητα στην ψυχή μου!
Στη φουρτουνιασμένη θάλασσα ο Ιησούς μού μιλά,
κι η τρικυμία παύει!»
-Manie P. Ferguson, 19ος αιώνας
Καθώς τα κορίτσια τραγουδούσαν το ένα τραγούδι μετά το άλλο, οι καρδιές τους συγκινούνταν βαθιά. Ένιωθαν τόσο ήρεμες και γαλήνιες, παρόλο που είχαν ακινητοποιηθεί σε έναν σκοτεινό αυτοκινητόδρομο, δεκατρία μίλια από το σπίτι. Αυτοκίνητα και φορτηγά περνούσαν το ένα μετά το άλλο χωρίς να σταματούν. Τότε παρατήρησαν ένα αγροτικό, με δύο χωμάτινες μοτοσικλέτες στην καρότσα, να μειώνει ταχύτητα. Βγήκε από τον δρόμο αρκετές εκατοντάδες πόδια μπροστά τους και άρχισε αργά να κάνει όπισθεν. Οι φωνές των κοριτσιών σώπασαν καθώς ικέτευαν απεγνωσμένα τον Θεό από τα βάθη της καρδιάς τους. Όταν το φορτηγό σταμάτησε, δύο γεροδεμένοι άντρες με μακριά μαλλιά πήδηξαν έξω. Η Κάρολ κατέβασε το παράθυρό της καθώς πλησίαζε ένας άντρας με κόκκινο καρό φανελένιο μπουφάν.
«Τι συμβαίνει εδώ, κορίτσια;» ρώτησε, κοιτάζοντας το αυτοκίνητο.
«Μείναμε από βενζίνη», απάντησε γρήγορα η Κάρολ.
«Λοιπόν, θα έλεγα πως είμαστε αρκετά τυχεροί. Έχουμε μαζί μας ένα δοχείο βενζίνης. Πόσο δρόμο έχετε ακόμη;»
«Περίπου δεκατρία μίλια.»
«Ωραία. Θα ρίξουμε λίγη από τη βενζίνη μας στο ρεζερβουάρ σας και μπορείτε να συνεχίσετε τον δρόμο σας. Δεν χρειάζεται να πληρώσετε.»
«Αχ, σας ευχαριστούμε πάρα πολύ», απάντησε η Κάρολ. «Προσευχόμασταν να μας στείλει ο Θεός βοήθεια, και έκανε κάτι πολύ περισσότερο απ’ όσο θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε! Ευχαριστούμε πολύ.»
«Ναι, ναι», απάντησε τραχιά ο άντρας. «Είστε πολύ τυχερές που περάσαμε από εδώ. Χαιρόμαστε που μπορέσαμε να σας βοηθήσουμε.»
Λίγα λεπτά αργότερα, τα κορίτσια συνέχισαν τον δρόμο τους. «Ξέρετε», είπε η Κάρολ, «όταν είδα εκείνο το φορτηγό να σταματά, φοβήθηκα και χάρηκα ταυτόχρονα. Άρχισα πάλι να κατηγορώ τον εαυτό μου που δεν είχα μαζί μου εκείνο το κινητό. Όμως τότε ζήτησα από τον Θεό να με βοηθήσει να Τον εμπιστευτώ απόλυτα και να μη φοβάμαι. Άλλωστε, δεν είναι Εκείνος πολύ πιο αξιόπιστος από οποιοδήποτε κινητό; Αυτό ενίσχυσε τόσο πολύ την πίστη μου. Πόσο διαφορετική θα μπορούσε να ήταν η έκβαση, αν βασιζόμασταν αποκλειστικά στα κινητά μας ή στην “καλή τύχη”, όπως την αποκάλεσαν εκείνοι οι άντρες. Πρέπει να θλίβεται βαθιά η καρδιά του Πατέρα μας όταν δεν Τον εμπιστευόμαστε.»
«Αυτό ακριβώς κήρυξε και ο αδελφός Λέστερ απόψε», πρόσθεσε η Γκλόρια. «Θυμάστε μερικά από εκείνα τα εδάφια; Περίμενα με υπομονή τον Κύριο· κι Εκείνος έσκυψε προς εμένα και άκουσε την κραυγή μου… Και έβαλε στο στόμα μου νέο τραγούδι, ύμνο στον Θεό μας… Μακάριος είναι ο άνθρωπος που έχει εμπιστοσύνη στον Κύριο και δεν στρέφεται στους υπερήφανους ούτε σε όσους παρασύρονται στο ψέμα. –Ψαλμός 40:1-4. Αυτό με κάνει τόσο χαρούμενη, που θέλω μόνο να συνεχίσω να τραγουδώ και να ευχαριστώ τον Κύριο!»
Και πάλι, τα κορίτσια ύψωσαν τις φωνές τους σε τραγούδι:
«Το μάτι Του πάντα αγρυπνά,
τ’ αυτί Του ακούει προσεκτικά·
η αγάπη Του αρκεί απόλυτα
να γαληνέψει τον πιο μεγάλο φόβο.
Εμπιστεύσου Τον στον ήλιο και στη σκιά·
εμπιστεύσου Τον, μη φοβάσαι:
περπατά δίπλα σου·
το χέρι Του θα σε οδηγήσει με ασφάλεια·
οι φτερούγες Του θα σε κρύψουν με ασφάλεια·
εμπιστεύσου, λοιπόν! Μη φοβάσαι.»
-Charles H. Gabriel, 1856-1932
