“Adrianna, wat is de temperatuur buiten?” vroeg Asher. Hij en Adrianna zaten aan de tafel schoolwerk te doen met hun zusjes Emily en Kianna.
“Waarschijnlijk zo’n 50.” Adrianna keek loom naar de thermometer. “Hé, het is 65 graden! Mam, mogen we buiten lunchen?”
Mam keek op van de gootsteen. “Als jullie goed je schoolwerk doen tot die tijd, mogen jullie dat,” zei ze tegen hen. “En als je je schoolwerk voor de lunch af hebt, mag je vanmiddag even buiten spelen.”
Asher gaf een kreet van blijdschap en begon snel te schrijven. De meisjes grijnsden naar elkaar en pakten hun potloden op.
Iedereen werkte ijverig tot de lunchpauze. Toen maakte Adrianna sandwiches terwijl Asher koekjes in zakjes deed, Emily zakken chips verzamelde en Kianna naar de kelder rende om een paar appels te pakken. Ze pakten elk hun lunch in een boodschappentas en gingen naar hun picknickplek, een grote, platte rots in een open plek in het bos.
Ze aten snel, toen stelde Adrianna voor: “Zullen we gaan kajakken op de vijver?”
“Ik denk het wel,” zei Asher langzaam. “Maar zei Mam niet dat Emily en Kianna nog te klein zijn voor de kajaks?”
“Oh, ja, dat zei ze zeker. Nou, ze kunnen op de schommel spelen of zo,” haalde ze haar schouders op.
“Ik denk dat we iets moeten doen waar iedereen bij kan helpen,” zei Asher. Hij keek naar Emily en Kianna. “Wat willen jullie doen?”
“Laten we een speelhuisje maken!” stelde Kianna voor.
“Ja, laten we dat doen!” stemde Emily in. “Jij zou voor ons kunnen zoeken,” zei ze tegen Asher.
“En Adrianna zou de moeder kunnen zijn!” zei Kianna.
Adrianna stond met een frons op haar gezicht. Een speelhuisje, echt waar! Ze was daar veel te oud voor! “Ik ga kajakken,” kondigde ze aan. “Jullie kunnen jullie speelhuisje houden.” Ze pakte haar boodschappentas en deed haar sandwich en zakjes koekjes erin. Ze gooide haar appelklokhuis naar de honden en liep naar het huis.
“Adrianna, wil je alsjeblieft ook die van ons meenemen?” smeekte Emily. “Je gaat toch naar het huis.”
“Jullie kunnen zelf voor jullie spullen zorgen,” riep Adrianna nors terug. Ze liet haar boodschappentas op het aanrecht vallen, in de hoop het huis uit te sluipen voordat Mam haar zag.
Ze hoorde de stem van haar moeder. “Wacht, Adrianna, wat is er aan de hand? Je gezicht lijkt wel een onweerswolk!”
Adrianna zuchtte. Ze was niet snel genoeg geweest. “Ik wilde gaan kajakken, maar Asher wil niet,” mopperde ze.
“Wel,” zei Mam langzaam, “ik denk dat Asher zich herinnert dat de andere meisjes nog geen kajaks aan kunnen. Wat doen ze dan?”
“Ze bouwen een speelhuisje. Ik ben daar veel te oud voor!” barstte Adrianna uit.
Mam glimlachte, “Waarom denk je dat?”
“Ik weet zeker dat geen van de meisjes van mijn leeftijd zoiets met hun kleine broertjes of zusjes doet.”
“Weet je zeker dat je niet egoïstisch bent?” vroeg Mam. “Soms moeten we opgeven wat we willen zodat anderen blij kunnen zijn.”
Adrianna haalde haar schouders op en liep naar het schuurtje om een kajak te halen. Ze tilde haar blauwe kajak van het rek en sleepte hem naar de vijver. Ze klikte de peddel in elkaar, sprong in het zitje en duwde de kajak in het gladde water. Ze zuchtte van genot. Dit was veel beter dan een speelhuisje bouwen in het bos! Ze maakte een paar rondjes om de vijver voordat haar peddel begon te vertragen. Op de een of andere manier was het deze keer minder leuk. Ze hoorde Asher en de meisjes lachen en roepen terwijl ze speelden. Misschien had Mam gelijk, dacht ze. Misschien zou ik gelukkiger zijn als ik opgeef wat ik wil zodat we allemaal samen kunnen spelen. Langzaam peddelde ze naar de rand van de vijver. Ze stapte uit de kajak, trok hem uit het water en keerde hem om om te laten drogen. Vastbesloten liep ze het weiland uit om Asher en de meisjes te zoeken.
“Hé! Daar komt Adrianna aan!” riep Emily blij toen Adrianna naar hen toeliep.
Adrianna grijnsde, “Het lijkt erop dat jullie huis bijna af is,” zei ze bemoedigend. “Wat hebben jullie nog nodig om het af te maken?”
“We hebben nog een fornuis nodig en iets voor het aanrecht,” zei Kianna.
“Ik kan jullie helpen iets te vinden,” zei Adrianna tegen hen. Samen zochten ze in het bos en het schuurtje naar planken en stammen om het huis af te maken. Toen het tijd was voor het avondeten en ze naar binnen gingen, was Adrianna erg blij. Mam had gelijk, dacht ze. Het is leuker om mijn zin op te geven en te doen wat iedereen anders wil.
