“Adrianna, wat is die temperatuur buite?” vra Asher. Hy en Adrianna sit aan die tafel en doen skool saam met hul susters Emily en Kianna.
“Waarskynlik so 50.” Adrianna kyk lui na die termometer. “Hê, dit is 65 grade! Ma, mag ons buite middagete eet?”
Ma kyk op van die gootsteen. “As julle tot dan julle skoolwerk goed doen, mag julle,” sê sy vir hulle. “En as julle voor middagete klaar is met julle skoolwerk, mag julle vanmiddag vir ’n rukkie buite speel.”
Asher laat ’n gejuig hoor en begin vinnig skryf. Die meisies glimlag na mekaar en vat hul potlode op.
Almal werk ywerig tot middagete. Toe maak Adrianna toebroodjies, terwyl Asher koekies in sakke sit, Emily sakke skyfies bymekaarskraap, en Kianna afhardloop na die kelder om ’n paar appels te kry. Hulle pak elk hul middagete in ’n sak en gaan na hul piekniekplek, ’n groot, plat rots in ’n oop plek in die bos.
Hulle eet vinnig, toe stel Adrianna voor: “Kom ons gaan kajak op die dam!”
“Dalk kan ons,” sê Asher stadig. “Maar het Ma nie gesê Emily en Kianna is te klein om die kajakke te hanteer nie?”
“O, ja, ek dink sy het. Wel, hulle kan op die swaaie speel of iets anders,” sy skouerhaal.
“Ek dink ons moet iets speel waaraan almal kan help,” sê Asher. Hy draai na Emily en Kianna. “Wat wil julle doen?”
“Kom ons bou ’n speelhuis!” stel Kianna voor.
“Ja, kom ons doen!” stem Emily in. “Jy kan jag vir ons,” sê sy vir Asher.
“En Adrianna kan die ma wees!” sê Kianna.
Adrianna staan met ’n frons op haar gesig. ’n Speelhuis! Sy is baie te oud daarvoor! “Ek gaan kajak,” kondig sy aan. “Julle kan maar julle speelhuis hê.” Sy vat haar sak en sit haar toebroodjie- en koekiesakke daarin. Sy gooi haar appelkern vir die honde en begin na die huis toe stap.
“Adrianna, kan jy asseblief ons ook neem?” vra Emily. “Jy gaan tog na die huis.”
“Julle kan jul eie goed versorg,” roep Adrianna terug, ontsteld. Sy laat haar inkopiesak op die toonbank val en hoop om uit die huis te glip voordat Ma haar sien.
Sy hoor haar ma se stem. “Wag, Adrianna, wat is fout? Jou gesig lyk soos ’n donderstorm!”
Adrianna sug. Sy was nie vinnig genoeg nie. “Ek wou gaan kajak, maar Asher wil nie,” brom sy.
“Wel,” sê Ma stadig, “ek dink Asher onthou dat die ander meisies nog nie kajakke kan hanteer nie. Wat doen hulle?”
“Hulle bou ’n speelhuis. Ek is veel te oud vir so iets!” blêr Adrianna uit.
Ma glimlag, “Wat laat jou dink so?”
“Ek is seker geen meisies van my ouderdom doen sulke dinge saam met hul kleiner susters nie.”
“Is jy seker jy is nie selfsugtig nie?” vra Ma. “Soms moet ons prysgee wat ons wil hê sodat ander gelukkig kan wees.”
Adrianna skouerhaal en gaan uit na die skuur om ’n kajak te haal. Sy lig haar blou kajak van die rak af en sleep dit na die dam. Sy klik die roer bymekaar, spring in die sitplek en stoot die kajak op die gladde water. Sy sug van plesier. Dit is baie beter as om ’n speelhuis in die bos te bou! Sy maak ’n paar rondtes om die dam voordat haar roeiver traag begin raak. Op een of ander manier is dit hierdie keer nie so pret nie. Sy hoor Asher en die meisies lag en skreeu terwyl hulle speel. Miskien het Ma reg, dink sy. Miskien sal ek gelukkiger wees as ek prysgee wat ek wil hê sodat ons almal saam kan speel. Stadig roei sy na die oewer. Sy stap uit die kajak, trek dit uit die water en draai dit om om dit droog te maak. Vasbeslote stap sy uit die veld op soek na Asher en die meisies.
“Kyk! Hier kom Adrianna!” roep Emily vrolik toe Adrianna aangestap kom.
Adrianna glimlag, “Dit lyk of julle huis al byna klaar is,” sê sy aanmoedigend. “Wat benodig julle om dit te voltooi?”
“Ons het nog ’n stoof nodig, en iets vir ’n toonbank,” sê Kianna.
“Ek kan help om iets te kry,” sê Adrianna vir hulle. Saam soek hulle in die bos en die skuur vir planke en takkies om die huis klaar te maak. Toe dit aandete-tyd raak en hulle inkom vir aandete, is Adrianna baie gelukkig. Ma het reg gehad, dink sy. Dit is meer pret om my eie manier prys te gee en te doen wat almal anders wil hê.”
