Geloof je in wonderen? Geloof je in het bovennatuurlijke? Wat denk je van goddelijke tussenkomst? Of is een betere vraag: heb je God in je leven zien werken? Zien anderen God in jouw leven werken?
Mijn broer werkte in de kas toen een klant binnenkwam en verwonderd was over de schoonheid van alle planten. Hij riep vervolgens uit hoe onder de indruk hij was van al ons harde werk. Mijn broer antwoordde: “Sommige plant, wat water, maar God geeft de toename.” Waarop de klant reageerde: “Nee, nee, geef de eer niet aan God. Jullie zijn hier gekomen en hebben al dit werk gedaan. Jullie hebben al deze planten geplant, bewaterd en bemest, en jullie verdienen de eer, niet God!” De reden dat de man zo dacht, is omdat hij een humanist was.
Wat is humanisme?
Het woordenboek definieert humanisme zo: een levensbeschouwing of denksysteem dat het belangrijkste belang hecht aan menselijke in plaats van goddelijke of bovennatuurlijke zaken. Humanistische opvattingen benadrukken de potentiële waarde en goedheid van mensen, leggen de nadruk op gemeenschappelijke menselijke behoeften en zoeken uitsluitend rationele manieren om menselijke problemen op te lossen.
Als God bestaat, dan zullen we dit feit moeten erkennen en Hem verantwoording schuldig zijn. Humanisten proberen te bewijzen dat God niet bestaat, zodat ze vrijelijk kunnen leven zoals ze willen. Volgens het humanisme is er geen God. Als dat zo is, dan zijn wij, het menselijke ras, superieur aan God. Alles is voor ons en ons ultieme geluk. Dit is de definitie van humanisme.
Twee soorten humanisme
Er zijn twee soorten humanistische opvattingen, en we zullen beide bekijken. De eerste opvatting is de theorie dat er geen God is. In werkelijkheid lijkt dit de enige rationele manier te zijn om humanist te zijn. Alles is door de mens gemaakt en voor de mens. Er zijn geen andere factoren of bovennatuurlijke betrokkenheid. Alles gebeurt door rede en gezond verstand. Er is een logische verklaring voor alles wat gebeurt. Natuurlijk maken sommige dingen geen zin, maar humanisten wuiven die weg en kijken alleen naar de dingen die verklaard kunnen worden. Zoals de planten in de kas kijken ze naar alles wat de mens doet en negeren ze het bovennatuurlijke deel van een plant die met nieuw leven opkomt. Wetenschappers over de hele wereld werken ijverig om menselijk redeneren in alles te plaatsen wat ooit is gebeurd, zelfs in de schepping van de wereld. Wetenschappers, met al hun kennis en wijsheid, proberen logische verklaringen te geven voor waarom natuurrampen en wereldwijde crises gebeuren. Als ze alles kunnen verklaren, dan kunnen ze God en Zijn bestaan uitsluiten. Dit stelt het menselijk ras in staat te doen wat het wil zonder eeuwige consequenties. Dit leidt op zijn beurt tot een sterk gevoel van valse vrede.
De humanisten bespotten met al hun redenering het bestaan van God zelf. Als je naar de meeste hogescholen in Amerika gaat en met mensen over het christendom praat, lachen ze je uit en bespotten ze het feit dat christenen daadwerkelijk in God geloven.
De tweede soort humanistische opvatting is een theorie van humanisme die het bestaan van God erkent. Een antropoloog betoogde dat humanisme een project van de moderniteit is en een geseculariseerde voortzetting van de westerse christelijke theologie. Maar als je mensen vraagt wat ze denken dat humanisme betekent, zul je waarschijnlijk verschillende antwoorden krijgen, en het wordt erg verwarrend. Maar waarom de verwarring? Omdat mensen proberen christelijke humanisten te zijn. Christelijk humanisme is vaak bekritiseerd vanwege zijn vaagheid en moeilijkheid om te definiëren. De reden dat het zo verwarrend is geworden, is dat mensen in God willen geloven maar ook in zichzelf willen geloven en dat de wereld om hen heen draait.
In Romans, we read, “For the wrath of God is revealed from heaven against all ungodliness and unrighteousness of men, who hold the truth in unrighteousness; Because that which may be known of God is manifest in them; for God hath shewed it unto them. For the invisible things of him from the creation of the world are clearly seen, being understood by the things that are made, even his eternal power and Godhead; so that they are without excuse: Because that, when they knew God, they glorified him not as God, neither were thankful; but became vain in their imaginations, and their foolish heart was darkened. Professing themselves to be wise, they became fools, And changed the glory of the uncorruptible God into an image made like to corruptible man, and to birds, and fourfooted beasts, and creeping things. Wherefore God also gave them up to uncleanness through the lusts of their own hearts, to dishonour their own bodies between themselves: Who changed the truth of God into a lie, and worshipped and served the creature more than the Creator, who is blessed for ever. Amen. For this cause God gave them up unto vile affections: for even their women did change the natural use into that which is against nature: And likewise also the men, leaving the natural use of the woman, burned in their lust one toward another; men with men working that which is unseemly, and receiving in themselves that recompence of their error which was meet. And even as they did not like to retain God in their knowledge, God gave them over to a reprobate mind, to do those things which are not convenient; Being filled with all unrighteousness, fornication, wickedness, covetousness, maliciousness; full of envy, murder, debate, deceit, malignity; whisperers, Backbiters, haters of God, despiteful, proud, boasters, inventors of evil things, disobedient to parents, Without understanding, covenantbreakers, without natural affection, implacable, unmerciful: Who knowing the judgment of God, that they which commit such things are worthy of death, not only do the same, but have pleasure in them that do them” (Romans 1:18-32).
Hoe kan iemand dus humanist zijn en in God geloven? Hier komen we iets dichter bij huis. Dit type humanist gelooft dat God wil dat hij gelukkig is. Hij gelooft in een Schepper-God maar gelooft niet dat hij Hem in werkelijkheid hoeft te dienen. In werkelijkheid gelooft hij niet in de ware God, maar heeft in zijn geest een fictieve god gecreëerd die niet bestaat. Dit stelt hem in staat voor zichzelf en zijn eigen geluk te leven. Dit soort persoon zal over God praten, naar de kerk gaan, liederen zingen en gebeden opzeggen. Hij zal echter alleen naar de mens kijken voor al zijn behoeften. Als hij ziek is, belt hij een dokter. Als hij geld nodig heeft, gaat hij naar de bankier. Als de behoefte een ontsnapping aan de realiteit is, neemt hij een vakantie of retraite. Hij leeft voor zijn eigen geluk en bedankt daarna God hoewel hij niet tot God heeft gebeden voor zijn behoeften. Deze mensen zijn afhankelijk van zichzelf. Ze hebben vertrouwen in zichzelf.
Hier is een voorbeeld: Een christen plant een tuin en verzorgt die elke dag. Hij geeft water en bemest, wiedt en snoeit. Uiteindelijk beginnen al zijn planten vruchten te dragen, mooie vruchten. Hij dankt God voor de overvloedige oogst. Zijn buurman, een atheïstische humanist, plantte ook een tuin. Ook hij ging elke dag naar buiten om water te geven, te snoeien, te wieden en te bemesten. Ook hij oogstte overvloedig. Deze man pochte echter over alles wat hij had bereikt. Beide mannen deden dezelfde dingen en hadden vergelijkbare resultaten. De een gaf God de eer, de ander gaf zichzelf de eer. Hij zal zeggen dat hij hetzelfde zonder God heeft bereikt als zijn buurman met God. Christenen weten dat hij verkeerd zit en dat hij eigenlijk God nodig had om zijn tuin te laten groeien.
Wanneer er iets gebeurt dat bovennatuurlijke tussenkomst vereist, bidt de christelijke humanist en vraagt anderen om te bidden. Hij gelooft echter niet dat God hun gebeden zal beantwoorden en gaat onmiddellijk aan het werk om zijn probleem op te lossen, alleen met menselijk redeneren. Als het probleem dan opgelost raakt, bedankt hij God ervoor. Dit type humanisme heeft de moderne wereld verward. Het heeft ervoor gezorgd dat ongelovigen het christelijk geloof bespotten en het een valse religie zonder kracht noemen.
De christen gelooft niet in menselijk redeneren. De christen gelooft dat de God van de hemel de oorzaak van alles is. “For by him were all things created, that are in heaven, and that are in earth, visible and invisible, whether they be thrones, or dominions, or principalities, or powers: all things were created by him, and for him” (Colossians 1:16). Wij zijn niets zonder Hem, en zonder Hem kunnen we niets doen. Het christendom is het tegenovergestelde van humanisme. Wanneer de christen iets bovennatuurlijks doet, iets wat de humanist of atheïst niet kan doen, dan hebben we iets dat de wijzen zal verwarren.
Wanneer de buurman ziet dat de christen zijn vijanden liefheeft, iemand vergeeft die hem onrecht heeft aangedaan, en dingen doet die hij niet kan doen, begint hij zich af te vragen waar de kracht vandaan kwam om deze dingen te doen. Dit leidt hem vervolgens tot de Vader. Wanneer er niets bovennatuurlijks is dat wij doen, is hij verward.
Wat betekent dit voor ons?
Ik vrees dat wij in deze val van ‘christelijk humanisme’ vallen. We praten de praat; we zeggen dat we in God geloven. We gaan naar de kerk, zingen liederen en zeggen gebeden. Maar naar buiten af gezien vertrouwen we op onszelf. Omdat we ons leven hebben gecentreerd rond onszelf en ons welzijn, hoort de God van de hemel ons niet. Onze gebeden worden niet verhoord, en de tijd op onze knieën is op zijn best een worsteling. We doen de dingen uit gewoonte omdat ons dat zo geleerd is, maar ons geloof rust op menselijk redeneren.
Het kan buitengewoon moeilijk zijn de Heer te zoeken terwijl je leeft in een humanistische samenleving. Een samenleving die het nastreven van vrijheid en geluk heeft geperfectioneerd. Langzaam geeft de kerk toe aan de manieren van deze wereld.
Een predikant uit China bezocht de kerken in Amerika. Voordat hij terugkeerde naar China, werd hem gevraagd wat hem het meest had getroffen aan de kerken in Amerika. Hij antwoordde: “Ik ben verbaasd over wat zij allemaal hebben bereikt zonder God.”
We zouden er goed aan doen de moderne definitie van humanisme te vereenvoudigen. De humanist ontkent trots dat er een God is wanneer hij opschept over zijn eigen kracht en bekwaamheden. Hij verkondigt de grote prestaties van de mens en bespot de nederige christen.
De christen ontkent zichzelf, neemt zijn kruis op en volgt zijn Meester. De christen denkt niets van zichzelf of van het vermogen van de mens, erkent vol vertrouwen dat hij slechts stof is en dat hij snel terugkeert naar dat stof. De christen zoekt het goede in anderen en vertrouwt God voor al zijn dagelijkse behoeften en zorgen.
Christenen geloven dat zij slechts dienaren van hun Heer zijn. Zij worden gehaat door de wereld en door de meesten veracht, verworpen. “If the world hate you, ye know that it hated me before it hated you. (John 15:18)” Voor hen is dit leven niet het nastreven van geluk. De dingen van deze wereld interesseren hen niet eens. Hun vreugde en vrede komen uitsluitend uit het dienen van hun Meester, uit het behagen van hun hemelse Vader. Voor de wereld zijn zij vreemd. Dwazen. Voor God zijn zij Zijn dierbare kinderen.
God is nog steeds op zoek naar mensen vandaag die hun vertrouwen in Hem zullen stellen. Hij zoekt over de hele aarde naar iemand, ergens, die menselijk redeneren en gezond verstand terzijde zal schuiven en de stem uit de hemel zal gehoorzamen. God wil mensen met geloof die in het bovennatuurlijke durven stappen, zoals Abraham, Mozes, David en de duizenden gelovigen die volgden. Iemand die zichzelf en deze wereld zal ontkennen en de Verlosser zal volgen.
Wanneer dit leven voorbij is, zullen de humanisten, of ze nu zeggen dat ze in God geloven of niet, verderfelijk sterven. En de christenen zullen voor eeuwig doorgaan om in heerlijkheid te leven.
Humanist? Christen? Christelijke humanist? Welke ben jij?
