Πριν από κάποιο καιρό, καθώς ταξίδευα στη Βιρτζίνια, πήρα ένα αντίτυπο της εφημερίδας «The Roanoke Times», με μια φωτογραφία του Μουαμάρ Καντάφι στο εξώφυλλο. Τον παρέθεταν να λέει: «Είμαι μαχητής, επαναστάτης από τις σκηνές. Θα πεθάνω ως μάρτυρας στο τέλος». Ποιος δεν θα γινόταν έτσι, αν απειλούνταν ένα καθεστώς σαράντα ετών; Βλέπουμε το ίδιο πράγμα πολλές φορές στην ιστορία: βασιλιάδες και αυτοκράτορες χρησιμοποιούν κάθε μέσο που έχουν στη διάθεσή τους για να μη χάσουν την εξουσία τους, ενώ κάποιοι θυσιάζουν ακόμη και τη ζωή εκατομμυρίων πιστών οπαδών τους.
Αυτά τα επίγεια βασίλεια και ο τρόπος λειτουργίας τους με έκαναν να σκεφτώ ένα άλλο βασίλειο (και έναν άλλον άρχοντα), του οποίου τα σύνορα δεν χαράσσονται πάνω στην υδρόγειο. Αυτός ο τύραννος κραδαίνει το σκήπτρο του πάνω από βασιλιάδες, προέδρους, πλούσιους και χωρικούς εξίσου· λίγοι είναι εκείνοι που δεν θα προσκυνήσουν στα ιερά του. Αυτός ο άρχοντας δεν αρνείται τίποτα στον λαό του, κι όμως οι οπαδοί του ποτέ δεν είναι πραγματικά ευτυχισμένοι (στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι είναι δυστυχισμένοι), και στο τέλος θα καταστραφούν όλοι. Σας ακούω να λέτε: «Θα μιλάς για τον διάβολο». Όχι, το όνομά του δεν είναι Σατανάς, αν και ο διάβολος είναι ο σύμβουλός του.
Το όνομά του είναι ο Εαυτός! Ζει στις ανθρώπινες καρδιές. Μερικά από τα χαρακτηριστικά του είναι: αυτοβούληση, αυτοσυντήρηση, αυτοέπαινος, αυτολύπηση, έπαρση και φιλαυτία, για να αναφέρω μερικά. Στην πραγματικότητα, το λεξικό μου αφιερώνει σχεδόν μία ολόκληρη σελίδα στις διάφορες μορφές που παίρνει ο εαυτός για να διατηρήσει τον αυτοσεβασμό του. Κοιτάζοντας τον κατάλογο, μπορούμε να βρούμε μερικά καλά στοιχεία, αλλά πάντοτε ως αντίδοτο στον ίδιο τον Εαυτό. Η αυταπάρνηση είναι αξιέπαινη, εφόσον ασκείται χωρίς αυτοσυνειδησία. Η ταπείνωση του εαυτού μπορεί να αποτελεί μορφή υπερηφάνειας, που συχνά εκλαμβάνεται ως κάτι καλό. Κάποιος σχολιάζει πόσο καλή δουλειά έκανες κι εσύ λες: «Α, δεν ήταν και τόσο καλή», ενώ νιώθεις την ικανοποίηση του εαυτού να φουντώνει μέσα σου, επειδή κάποιος το πρόσεξε. Από την άλλη, όταν κάποιος επικρίνει τις προσπάθειές σου, η αυτοδικαίωση και η αυτοδικαιολογία αναδύονται για να υπερασπιστούν τον εαυτό.
Σε πλήρη αντίθεση με όλες αυτές τις μηχανορραφίες του Εαυτού και της ζωής που περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό, ο Σωτήρας μας ξεκίνησε την πορεία Του ανάμεσα στους ανθρώπους σε έναν ταπεινό στάβλο. Λίγο αργότερα, οι γονείς Του, φοβούμενοι ότι ο Ηρώδης (ένας ακόμη εγωιστής τύραννος) θα Τον σκότωνε, κατέφυγαν στην Αίγυπτο. Από εκεί επέστρεψαν για να ζήσουν στην ταπεινή πόλη της Ναζαρέτ. Αυτός ο γιος ενός ξυλουργού δεν γεννήθηκε στις τάξεις των ευγενών ή του κυβερνώντος κόμματος της εποχής Του, αλλά ανάμεσα στους μειονεκτούντες. «Δεν είναι αυτός ο γιος του Ιωσήφ; Δεν είναι η μητέρα του και οι αδελφοί του μαζί μας;»
Καθώς περπατούσε ανάμεσα στους ανθρώπους, έδειχνε αληθινή ανιδιοτέλεια· δεν διακρινόταν ίχνος αυτοεξύψωσης. Τα λόγια που είπε στο Κατά Ματθαίον 11:28-29 (Ελάτε σε μένα, όλοι εσείς που κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι, κι εγώ θα σας αναπαύσω. Πάρτε πάνω σας τον ζυγό μου και μάθετε από μένα, γιατί είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά· και θα βρείτε ανάπαυση για τις ψυχές σας) δεν πήγαζαν από έπαρση. Πήγαζαν από την επιθυμία να πάψουν οι άνθρωποι να ακολουθούν τους εγωιστικούς δρόμους τους και να ξαναγεννηθούν στη βασιλεία του Θεού, όπου ο Εαυτός πρέπει να πεθάνει, καθώς σταυρώνεται μέσα σε όσους έχουν πεθάνει μαζί Του. ~
(Από το τεύχος Απριλίου 2011 του Love of the Truth.)
