Wakati fulani uliopita, nilipokuwa nikisafiri kupitia Virginia, nilichukua nakala ya “The Roanoke Times,” iliyokuwa na picha ya Moammar Gadhafi kwenye jalada. Walimnukuu akisema, “Mimi ni mpiganaji, mwanamapinduzi kutoka mahema. Nitakufa kama shahidi mwishoni.” Ni nani ambaye asingefanya hivyo, ikiwa utawala wa miaka arobaini ulikuwa unatishiwa? Tunaona jambo hilohilo mara nyingi katika historia yote: wafalme na watawala wakitumia kila njia waliyo nayo ili wasipoteze mamlaka yao, na baadhi yao hata wakitoa uhai wa mamilioni ya wafuasi waaminifu.
Falme hizi za duniani, na jinsi zinavyofanya kazi, zilinifanya nifikirie ufalme mwingine (na mtawala) ambao mipaka yake haijachorwa kwenye ramani ya dunia. Jeuri huyu huitikisa fimbo yake ya enzi juu ya wafalme, marais, matajiri na wakulima vilevile; ni watu wachache ambao hawatapiga magoti katika madhabahu zake. Mtawala huyu hawanyimi watu wake chochote, lakini wafuasi wake wote hawawi na furaha ya kweli kamwe (kwa hakika, wengi wao hawana furaha kabisa), na mwishowe wote wataangamizwa. Nasikia ukisema, “Lazima unamzungumzia ibilisi.” La, jina lake si Shetani, ingawa ibilisi ndiye mshauri wake.
Jina lake ni Ubinafsi! Anaishi katika mioyo ya wanadamu. Baadhi ya sifa zake ni: kutaka mambo yaende apendavyo, kujilinda, kujisifu, kujihurumia, kujiona, na kujipenda, kutaja chache tu. Kwa kweli, kamusi yangu inatoa karibu ukurasa mzima kwa namna mbalimbali ambazo ubinafsi hujidhihirisha ili kuhifadhi heshima yake yenyewe. Tukiangalia orodha hiyo, tunaweza kupata baadhi ya mambo mazuri, lakini daima huwa kama dawa ya kukabiliana na Ubinafsi wenyewe. Kujikana nafsi ni jambo la kusifiwa, mradi tu kutafanywa bila kujifikiria mwenyewe. Kujishusha kunaweza kuwa namna ya kiburi ambayo mara nyingi hukosewa kuwa jambo jema. Mtu anatoa pongezi kwa kazi nzuri uliyofanya, nawe unasema, “Lo, si nzuri hivyo,” huku ukihisi kuridhika nafsi kukipanda moyoni mwako kwa sababu mtu fulani amegundua. Kwa upande mwingine, mtu anapokosoa juhudi zako, kujitetea na kutoa visingizio hujitokeza ili kujilinda.
Tofauti kabisa na hila hizi zote za Ubinafsi na maisha ya ubinafsi, Mwokozi wetu alianza kukaa kwake miongoni mwa wanadamu katika zizi duni. Muda mfupi baadaye, wazazi wake, wakiogopa kwamba Herode (dikteta mwingine mwenye ubinafsi) angemwua, walikimbilia Misri. Kutoka huko walirudi kuishi katika mji mdogo na duni wa Nazareti. Mwana huyu wa seremala hakuzaliwa katika tabaka la watu wenye vyeo au la chama tawala cha wakati wake, bali katika tabaka la watu wasiojiweza. “Je, huyu si mwana wa Yusufu? Je, mama yake na ndugu zake hawako pamoja nasi?”
Alipotembea miongoni mwa wanadamu, alionyesha kutokuwa na ubinafsi kwa kweli; hakuna kujikweza kulikoweza kuonekana. Maneno aliyosema katika Mathayo 11:28-29 (Njoni kwangu, ninyi nyote mnaotaabika na kulemewa na mizigo, nami nitawapumzisha. Jitieni nira yangu na mjifunze kwangu, kwa maana mimi ni mpole na mnyenyekevu wa moyo; nanyi mtapata raha kwa nafsi zenu) hayakutokana na kujiona kuwa muhimu. Yalitokana na shauku ya kutaka wanadamu waache kufuata njia zao za ubinafsi na kuzaliwa upya katika ufalme wa Mungu, ambamo Ubinafsi lazima ufe, ukisulubiwa ndani ya wale waliokufa pamoja naye. ~
(Imetolewa katika toleo la Aprili, 2011 la Love of the Truth.)
