Ο Τζόελ είχε ένα σοβαρό πρόβλημα: έπαιρνε πράγματα που δεν του ανήκαν. Μερικές φορές τρύπωνε κρυφά και έπαιρνε τα φρεσκοψημένα μπισκότα της μητέρας του από το κουτί, ή έπαιρνε τους μαρκαδόρους του Νέιθαν χωρίς να ζητήσει την άδειά του. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Τζόελ έλεγε ψέματα ή έβρισκε δικαιολογίες όταν τον έπιαναν. Η μητέρα και ο πατέρας έπρεπε να τον τιμωρήσουν πολλές φορές. Του έλεγαν πως, αν συνέχιζε να παίρνει μικροπράγματα χωρίς να ζητά άδεια, μεγαλώνοντας θα μπορούσε να φτάσει να κλέβει μεγαλύτερα πράγματα.
Και ο Θεός μισεί την κλοπή!
Μια μέρα η μητέρα πήρε τον Τζόελ και τον Νέιθαν στο επαρχιακό κατάστημα του Γουίβερ για να αγοράσουν παπούτσια. «Κοίτα, μαμά», είπε ενθουσιασμένος ο Τζόελ, δείχνοντας τα γυαλιστερά σουγιαδάκια στον πάγκο. «Σε παρακαλώ, θα μου αγοράσεις ένα;»
«Όχι, Τζόελ», απάντησε η μητέρα. «Πρέπει να περιμένεις μέχρι να μεγαλώσεις για να αποκτήσεις σουγιαδάκι.»
«Εντάξει», απάντησε ο Τζόελ κάπως απογοητευμένος.
Αργότερα, ενώ η μητέρα δοκίμαζε παπούτσια στον Νέιθαν, ο Τζόελ περιπλανήθηκε ξανά προς το μπροστινό μέρος του καταστήματος, εκεί όπου βρίσκονταν τα σουγιαδάκια. Τα κοίταζε με λαχτάρα. «Εκείνο το άσπρο είναι πανέμορφο», σκέφτηκε. «Αχ, και να μπορούσα να το έχω! Η μαμά απλώς δεν καταλαβαίνει ότι είμαι αρκετά μεγάλος για να έχω ένα. Όλα τα άλλα αγόρια της ηλικίας μου έχουν σουγιαδάκια». Εκείνη τη στιγμή τού ήρθε στο μυαλό άλλη μια άσχημη σκέψη. «Λέω να πάρω αυτό το άσπρο. Κανείς δεν θα το μάθει ποτέ». Ο Τζόελ κοίταξε προς το πίσω μέρος του καταστήματος, όπου ο κύριος Γουίβερ βοηθούσε τον Νέιθαν να δοκιμάσει παπούτσια. Κανείς δεν τον κοιτούσε, κι έτσι άπλωσε γρήγορα το χέρι, πήρε το άσπρο σουγιαδάκι από το κουτί στον πάγκο και το έχωσε στην τσέπη του.
Γυρίζοντας νευρικά, ο Τζόελ περπάτησε πίσω στον διάδρομο. Το κεφάλι του άρχισε να χτυπάει και η καρδιά του χτυπούσε τόσο δυνατά, που φοβόταν πως θα την άκουγαν όλοι. Ήλπιζε η μητέρα να χρειαστεί περισσότερη ώρα για να δοκιμάσει παπούτσια στον Νέιθαν. Τότε ίσως να μην πρόσεχε πόσο ζεστό και κόκκινο γινόταν το πρόσωπό του. Η μητέρα πάντα φαινόταν να καταλαβαίνει πότε κάτι δεν πήγαινε καλά.
Όμως αυτή τη φορά η μητέρα δεν το πρόσεξε και σύντομα πήραν τον δρόμο για το σπίτι. Ύστερα από μερικές μέρες, ο Τζόελ κατάλαβε πως δεν ήταν καθόλου διασκεδαστικό να έχει ένα κλεμμένο σουγιαδάκι. Σχεδόν ποτέ δεν μπορούσε να το χρησιμοποιήσει, από φόβο μήπως τον πιάσουν. Τις περισσότερες φορές έπρεπε να το κρατά καλά κρυμμένο!
Πέρασαν αρκετές εβδομάδες. Ένα βράδυ, ο Νέιθαν μπήκε στην κουζίνα, όπου ο Τζόελ και η μητέρα έπλεναν τα πιάτα του βραδινού. «Κοίτα, μαμά! Βρήκα αυτό το σουγιαδάκι κάτω από το μαξιλάρι του καναπέ. Αναρωτιέμαι από πού να ήρθε;»
Η καρδιά του Τζόελ άρχισε να χτυπάει τρελά καθώς έβλεπε τη μητέρα να εξετάζει το σουγιαδάκι. Μακάρι να μπορούσε να πεταχτεί έξω και να εξαφανιστεί. Μόλις εκείνο το βράδυ είχε χώσει το σουγιαδάκι κάτω από το μαξιλάρι του καναπέ, όταν η μητέρα είχε μπει ξαφνικά στο καθιστικό ανακοινώνοντας πως το βραδινό ήταν έτοιμο. Δεν είχε σκεφτεί ποτέ ότι κάποιος θα το έβρισκε εκεί.
Ξαφνικά κατάλαβε πως η μητέρα τον κοιτούσε. «Τζόελ, ξέρεις από πού είναι αυτό;» τον ρώτησε.
«Α! Εεε… λοιπόν… α… νομίζω πως ο ξάδελφος Μάικ έχει ένα άσπρο σαν κι αυτό», τραύλισε ο Τζόελ. «Μπορεί… α… μάλλον του έπεσε από την τσέπη το άλλο βράδυ, όταν είχαν έρθει για επίσκεψη.»
«Μάλιστα… Λοιπόν, θα πρέπει να ρωτήσω τη θεία Εύα γι’ αυτό», απάντησε ήρεμα η μητέρα, καθώς άφηνε το σουγιαδάκι στο περβάζι του παραθύρου.
Ο Τζόελ ένιωθε απαίσια. Του φαινόταν πως τα λυπημένα μάτια της μητέρας τον παρακολουθούσαν σε κάθε του κίνηση. Αχ, πόσο ευχόταν να μην είχε κλέψει ποτέ εκείνο το σουγιαδάκι! Κάθε φορά που το κοιτούσε, εκεί, πάνω στο περβάζι, του φαινόταν πως μεγάλωνε όλο και περισσότερο! Αποφάσισε να πάει νωρίς για ύπνο, μα όταν έκλεισε τα μάτια, το μόνο που έβλεπε ήταν εκείνο το άσχημο, άσπρο σουγιαδάκι να τον κοιτάζει απειλητικά από το περβάζι!
Την επόμενη μέρα, η μητέρα φώναξε τον Τζόελ κοντά της. Κρατούσε το άσπρο σουγιαδάκι. «Τηλεφώνησα σήμερα στη θεία Εύα και μου είπε πως ο Μάικ δεν έχει σουγιαδάκι. Τώρα, Τζόελ, πες μου… από πού πήρες αυτό το σουγιαδάκι; Και να θυμάσαι, δεν σε συμφέρει να λες ψέματα», είπε σταθερά η μητέρα, καθώς έβαλε το χέρι της κάτω από το πηγούνι του και του σήκωσε το σκυμμένο κεφάλι για να τον κοιτάξει στα μάτια.
«Εγώ… α… το πήρα από το κατάστημα του Γουίβερ», τραύλισε ο Τζόελ.
«Καταλαβαίνεις ότι αυτό ήταν κλοπή;» ρώτησε η μητέρα.
«Ναι, το καταλαβαίνω, και… και λυπάμαι που είπα και ψέματα γι’ αυτό. Δεν θα ξανακάνω ποτέ κάτι τέτοιο. Εγώ… α… ένιωθα τόσο απαίσια από τότε που το έκλεψα», είπε με δυσκολία ο Τζόελ, ενώ το σώμα του τρανταζόταν από τους λυγμούς.
«Χαίρομαι που το λες αυτό, Τζόελ», είπε η μητέρα. «Ο πατέρας σου κι εγώ ζητούσαμε από τον Θεό να σε βοηθήσει με αυτό το πρόβλημα του ψέματος και της κλοπής. Απόψε, όταν γυρίσει ο πατέρας σου, θα πρέπει να του τα πεις όλα. Έπειτα, ο πατέρας σου κι εγώ θα αποφασίσουμε ποια θα είναι η τιμωρία σου. Μετά, θα σε πάμε πίσω στο κατάστημα για να δώσεις το σουγιαδάκι στον κύριο Γουίβερ. Επίσης, αφού χρησιμοποίησες το σουγιαδάκι, θα πρέπει να το πληρώσεις με τα δικά σου χρήματα.»
Πόσο φοβόταν ο Τζόελ να αντιμετωπίσει τον πατέρα του και τον κύριο Γουίβερ! Όμως αργότερα, όταν όλα είχαν τελειώσει, ένιωσε πολύ καλύτερα. Εκείνη τη μέρα ο Τζόελ πήρε ένα μάθημα που δεν ξέχασε ποτέ.
