Ο τραχύς ήχος των ελαστικών του φορτηγού που κυλούσαν στον χαλικόστρωτο δρόμο γέμισε τον αέρα, καθώς καθόμουν στο σπίτι και διάβαζα μια εγκυκλοπαίδεια. Πετάχτηκα όρθιος και κοίταξα έξω από το παράθυρο.
Η μαμά μόλις είχε επιστρέψει από τη δημοπρασία αγροτικών προϊόντων στο Λιούισμπεργκ με μερικά ροδάκινα.
Χωρίς να χάσω χρόνο, έκλεισα με δύναμη την πόρτα πίσω μου, έτρεξα πάνω στο πυκνό, καταπράσινο γρασίδι και πήδηξα στην καρότσα του φορτηγού μας.
Στην καρότσα του αγροτικού ήταν τέσσερα κιβώτια με ροδάκινα. Χαμογελώντας θριαμβευτικά, έβαλα το χέρι μου σε ένα κιβώτιο και έψαξα ώσπου βρήκα ένα ώριμο ροδάκινο. Λίγο προτού το δαγκώσω, η μαμά είπε: «Στίβεν, μην φας ροδάκινα· θα σου χαλάσουν το βραδινό». Με λύπη ξανάβαλα το ροδάκινο στο κιβώτιο και μετά απομακρύνθηκα αργά.
Αρκετές ώρες αργότερα, ο μπαμπάς φώναξε από τον στάβλο των μόσχων. «Στίβεν, πήγαινε να μαζέψεις τα ραπανάκια για τον πάγκο μας με τα αγροτικά προϊόντα στην αγορά της Παρασκευής».
Αφού μάζεψα, έπλυνα και έδεσα τα ραπανάκια σε ματσάκια, τα πήγα στο παλιό ψυγείο που βρισκόταν μέσα στον κόκκινο αχυρώνα. Η πόρτα του ψυγείου έτριξε καθώς την άνοιξα απότομα. Εκεί, κατά μήκος των τοίχων του ψυγείου, βρίσκονταν τα τέσσερα κιβώτια με τα λαχταριστά ροδάκινα. Τα κοίταξα, με το στόμα να γεμίζει σάλια. Άφησα γρήγορα κάτω τα ραπανάκια. Αχ, πόσο ωραία φαίνονταν! Σίγουρα ένα μικρό ροδάκινο δεν θα χαλούσε το βραδινό ενός δεκάχρονου που πεινούσε. Η μαμά δεν θα το μάθαινε αν έπαιρνα μόνο ένα.
Βαθιά μέσα μου άρχισε να ξεσπά μια μάχη ανάμεσα στο σωστό και το λάθος. Ήξερα πως ήταν λάθος να το κάνω κρυφά, αλλά εκείνα τα ροδάκινα φαίνονταν υπερβολικά νόστιμα.
Αφού καταβρόχθισα το ροδάκινο, έψαξα με το βλέμμα το σκοτεινό εσωτερικό του αχυρώνα για ένα καλό μέρος όπου θα έκρυβα το κουκούτσι. Κοίταξα πέρα από τα κρεμμύδια, που βρίσκονταν απλωμένα πάνω σε σχάρες για να στεγνώσουν, προς την ανοιχτή μπάλα σανού. Το μόνο πρόβλημα ήταν πως αν έβαζα το κουκούτσι κάτω από το σανό, κάποιος θα μπορούσε να το βρει. Τότε πρόσεξα τις τρύπες στις σανίδες της επένδυσης στη δυτική πλευρά του αχυρώνα. Αν έσπρωχνα το κουκούτσι μέσα από μία από αυτές, θα έπεφτε δίπλα στον δρόμο. Κι αν το έβλεπε κανείς, θα νόμιζε πως είχε πέσει από κάποιο όχημα που περνούσε.
Έσπρωξα με δύναμη το κουκούτσι μέσα από την τρύπα και κοίταξα έξω καθώς έπεφτε δίπλα στον δρόμο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ένιωσα έναν οξύ πόνο στο μέτωπό μου. Πετάχτηκα έντρομος προς τα πίσω. Πάνω από την τρύπα κρεμόταν μια φωλιά από κιτρινόμαυρες σφήκες. Τότε είδα τον ένοχο, καθώς πετούσε πάνω από το κεφάλι μου, έτοιμος να με τσιμπήσει ξανά. Έτρεξα έξω από την πόρτα του αχυρώνα, χτυπώντας την κατάμουτρα στη σφήκα.
Εκείνο το βράδυ το μέτωπό μου πρήστηκε σαν μπαλόνι, κι έτσι δυσκολευόμουν να βλέπω.
Λίγες ώρες αργότερα, όλοι οι υπόλοιποι πήγαν για ύπνο. Ξάπλωσα στον καναπέ, ώστε η μαμά να μπορεί να ελέγχει πού και πού πώς ήμουν μέσα στη νύχτα. Όμως δεν μπορούσα με τίποτα να αποκοιμηθώ. Το πρόσωπό μου ήταν πρησμένο και με έτρωγε, αλλά το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν οι τύψεις και οι ενοχές για όσα είχα κάνει.
Ύστερα από αρκετές βασανιστικές ώρες, βρήκα το θάρρος να γλιστρήσω από τον καναπέ και να πάω στις μύτες των ποδιών ως την κρεβατοκάμαρα των γονιών μου. Ξύπνησα τους γονείς μου και τους διηγήθηκα όλη την ιστορία… πώς έφαγα το ροδάκινο, μετά προσπάθησα να κρύψω το κουκούτσι και πώς με είχε τσιμπήσει η σφήκα.
Οι γονείς μου με συγχώρησαν, αποφασίζοντας πως αυτό ήταν ένα μάθημα που δεν θα ξεχνούσα σύντομα. Γύρισα στον καναπέ με ανάλαφρη καρδιά, ξάπλωσα και γρήγορα αποκοιμήθηκα γαλήνια.
