“Kom ons vra my ma of ons ’n entjie na die spruit toe kan gaan stap. Ek wil graag deur die water loop.” het Angie vir haar vriendin Melissa gesê.
“Dit klink lekker,” het Melissa gesê terwyl sy Angie kombuis toe gevolg het. Wanneer Melissa by haar vriendin se huis gekuier het, was daar altyd iets lekker om te doen.
Nadat hulle toestemming gekry het, het die twee meisies die warm, bedompige, sonnige dag ingestap. Hulle moes deur ’n weiveld gaan om by die spruit uit te kom, daarom het Angie die drade van die heining uitmekaar gedruk en deurgeglip. Toe hou sy die drade uitmekaar sodat Melissa ook deur die heining die bokweiveld in kon kom.
Die meisies het deur die weiveld gestap, deur nog ’n heining en die bos in. Hulle het met ’n grondpaadjie afgeloop tot by die stroompie. Hulle het hul rompe opgetel en die kabbelende water ingestap. Die twee vriendinne het gesels en gelag terwyl hulle verder stroomaf gestap het na ’n spesiale plek in die spruit waarheen hulle altyd graag gegaan het.
By hierdie plek was die spruitbedding vol ongewone klippe. Wanneer hierdie klippe droog was, was hulle grys, maar wanneer hulle nat geword het, het hulle ’n baie mooi blou kleur gekry.
Nadat Melissa ’n rukkie lank die blou klippe bewonder het, het sy na Angie gedraai en gesê: “Kom ons stap deur daardie groot duiker onder die pad.”
“Ja, kom ons doen dit, en dan kan ons met die pad langs terugstap na die oprit.”
Hulle het uit die koel water gestap en deur die bos na die tonnelagtige duiker geloop. Die meisies het deur die donker tonnel na die ander kant gegaan, en Melissa het teen die steil wal opgeklouter na die grondpad.
Skielik het Melissa besef dat sy alleen was. Sy het omgedraai en gesien dat Angie steeds by die ingang van die tonnel staan en in ’n waterpoel kyk. Sy het ’n klip verskuif, toe geskreeu en teen die wal opgeklouter om by Melissa aan te sluit. “Daar was ’n kreef onder dit!” het sy uitgeroep.
Die meisies se roksoompe was nat van die spruit, maar het gou in die warm son droog geword terwyl hulle terug huis toe gestap het. Toe hulle halfpad met die laan af was, het Angie gesê: “Wil jy met die boot op die dam gaan roei? Ons het ’n paar roeispane wat lekker is om te gebruik.”
Melissa het opgewonde geglimlag. “Dit sal baie lekker wees!” Sy het Angie die skuur in gevolg om te help om die roeispane en reddingsbaadjies te gaan haal.
Die meisies het hul oranje reddingsbaadjies aangetrek en die boot in die damwater uitgestoot. Kort voor lank het hulle tot in die middel van die dam geroei en daar gesit en kyk hoe die water stadig om hulle rimpel.
“Haai, ek weet wat ons nou kan doen!” het Angie gesê. “Kom ons slaan met ons roeispane op die water om spatsels te maak. So.” Angie het met haar roeispaan op die dam se oppervlak geslaan. Melissa het haar voorbeeld gevolg en aan haar kant van die boot begin spat.
Hulle spatsels het al groter en groter geword. Hulle het dit baie geniet om te kyk wie die grootste spat kon maak. Melissa het haar roeispaan in die lug opgelig en ekstra hard op die water geslaan. Soos verwag, het die water opgespat, maar toe Melissa haar roeispaan oplig, het sy net die steel in haar hand gehad. Die roeiblad het afgebreek en het net onder die wateroppervlak langs die boot gedryf. Sy het in die water gereik, die afgebreekte roeiblad gegryp en albei stukke van die roeispaan in die boot neergesit.
Angie en Melissa het mekaar ’n oomblik lank in stilte aangekyk. Melissa het skuldig gevoel omdat sy die roeispaan gebreek het, en Angie het sleg gevoel omdat sy voorgestel het dat hulle in die water spat.
“Kom ons gaan terug na die oewer en sit die roeispane in die skuur,” het Angie gesê. “Dit maak nie saak dat dit gebreek het nie. Hulle is in elk geval net oues,” het sy ietwat onseker bygevoeg.
Melissa het gedink dit is ’n goeie idee en Angie gehelp om die boot uit die water te trek. Hulle het die reddingsbaadjies en die roeispane opgetel en skuur toe gedra.
Melissa het sleg gevoel, maar sy wou vir niemand vertel dat sy die roeispaan gebreek het nie. Hulle het by die hoop soetruikende hooibale en die raserige bokhok verbygeloop, maar Melissa het hulle skaars raakgesien. Al waaraan sy kon dink, was dat sy die roeispaan gebreek het en dat sy gaan wegsteek wat sy gedoen het. Haar gewete het haar gepla, want sy het geweet dat haar ouers en God wou hê dat sy altyd eerlik moes wees en nooit enigiets moes wegsteek nie.
Net toe die meisies uit die skuur op die grasperk stap, het Angie se groot broer agter die skuur uitgespring, waar hy weggekruip het. “Ek het julle gesien en ek weet wat julle gedoen het!” het hy vir hulle gesê. “Julle het die roeispaan gebreek. En raai wat!? Ek het julle die hele tyd gevolg terwyl julle by die spruit was, en ook toe julle daar onder by die pad was. Ek gaan vir Ma sê dat julle die roeispaan gebreek het.” Hy het gegrinnik en toe na die kelderdeur gehardloop en binne verdwyn.
Angie en Melissa was ’n bietjie ontsteld dat hy hulle in die geheim dopgehou het (dit was nie die eerste keer dat hy dit gedoen het nie). Maar op ’n vreemde manier het Melissa baie beter gevoel. Sy hoef nie meer bekommerd te wees dat iemand sou uitvind dat sy die roeispaan gebreek het nie, want iemand het reeds geweet. Toe Angie se ouers van die gebreekte roeispaan vertel is, het hulle Melissa vergewe omdat sy dit gebreek het. Melissa was altyd baie bly dat dit tog nie geheim gehou is nie.
