Agtjarige Jamin was nie baie slim nie. Of althans, dit is wat sy ouer broer vir hom gesê het. Byna daagliks het broer Kenny maniere gevind om Jamin aan sy tekortkominge te herinner en te lag oor sy misstappe.
“Jamin, jy sal nooit slim wees nie,” het Kenny gesê. Dieper binne-in het Jamin onderdanig gevoel oor ’n lewe vol verwarde struikelings. Sou hy altyd onhandig wees? Sou hy altyd die verkeerde dinge sê? Dit is wat Kenny gesê het.
Jamin het Kenny se lesings met groot oë geglo. Kenny was drie jaar ouer as hy, dus moes hy reg wees. Wel, dan sal Jamin eenvoudig wees. Kenny sal slim wees. Die lewe was nie regverdig nie. Pa en Ma het nie van Kenny se trotse praat gehou nie en het hom gestraf wanneer hulle hom tydens een van sy toesprake hoor praat het. Maar Kenny het ’n manier gehad om buite gehoorafstand te bly. So het hy voortgegaan om Jamin te bespot.
Ouma Otto het hierdie beproewings van haar stoeltjie op die stoep afgekijk. Sy was ’n stil ou dame.
“Jamin, weet jy waar Kenny is?” het Ma met ’n glimlag gevra. “Dis amper aandete.”
“Hy het weggegaan om sy jakhalslotte na te gaan. Ek gaan hom soek.”
Daar was ’n koue in die lug toe hy oor die gras trap en die son het oud geword toe hy oor die grens van die woud stap. Die vinnige skaduwees het oor die heuwels gehardloop. Die koue het verdiep toe hy verder intrek. Hy het die ryk lug ingeasem en Kenny se spoor gevolg. Uiteindelik sou die spoor in ’n weiding uitloop, maar Jamin het gehoop om Kenny te vind voordat hy so ver moes gaan. Die verskeie lokvalle was reeds nagegaan, dus het Jamin geweet Kenny het hierdie pad geloop. Jamin het vasberade aangestap. Sy goue kop het die moedervlak strale gevang wat van die son gevlug het terwyl hulle deur die bome geflikker het. En binnekort het ook dié vervaag en die muskuskruid van die woud oorgebly. Die herfspinnekopwebbe was aan die werk en hul webgordyne het van takke bo afgeskuif.
Uiteindelik, toe die bome tot bedaring kom en dunner raak en die weiding verskyn, het Jamin geweet dit was die einde van sy broer se lokvalroete. As Kenny nie hier was nie, sou hy nie weet waar anders om te soek nie.
Maar Kenny was daar. Toe Jamin die weiding instap, kon hy regs ’n gefrustreerde hoop sien. Die hoop se stem het ’n bekende klank gehad. Die hoop se gesig was van pyn verlig. Die hoop was Kenny. “Gaan dit goed met jou? Wat het gebeur?” Jamin het vreemd gevoel om Kenny in die grond opgekroes te sien. Kenny was slim. “Het jy in ’n lokval getrap?”
“Ja, Jamin. Ek… ek het nie gesien waarheen ek loop nie. Help my. Asseblief.”
Jamin het voorgebuig en ’n enkel gevind wat ferm in die kake van ’n staallokval vasgehou is. Donkerheid het die grond om Kenny besoedel. Vinnig het Jamin se sterk arms die kake oopgebreek. Kenny het vrygekom en gedraai. “Kan jy stap?”
“Ja. Ek dink so. As jy my ondersteun, kan ek strompel.”
“Pa en Ma sal bekommerd wees. Ons het aandete gemis.”
Reg so, toe die broers deur die woud terugstap, het hulle hul pa se lang geroep gehoor. Jamin het teruggeroep en hy was gou by hulle, het die enkel gesien en Kenny soos ’n seer skaap opgetel. Die vreemde klein groepie het haastig huis toe gehaas, en die skermdeur het toegeslaan toe Pa oor die stoep ingeloop het. Jamin het na die waskamer gegaan en sy hande geskrop. Hy het na die voordeur gestap.
“Jamin.” Dit was Ouma. Die stoeplig het haar in haar ou stoeltjie vertoon. ’n Sware kombers het oor haar skouers gelê.
“Ja, Ouma?”
“Dink jy jy is nie baie slim nie?”
“Dis wat Kenny sê.” Jamin het ongemaklik geskrik.
“Jy was sterk genoeg om die lokval oop te maak, en Kenny was dit nie. Jy was dapper genoeg om hom in die donker te vind. Baie jong seuns sou nie.” Jamin was stil. Ouma Otto het verder gewieg en toe geglimlag. “God het jou die manier waarop jy is om ’n rede gemaak, Jamin. Hy het Kenny die manier gemaak waarop hy is om ’n rede. Hy het ’n plan vir jou, en ’n plek wat net jy kan vul, jy weet.”
Jamin het omgedraai en die warm kombuis binnegestap. Hy het geglimlag.
