Ek wil hierdie artikel oor Geestesgawes inlei deur op ’n interessante vers te let: Daarom sê Hy: Toe Hy opgestyg het na die hoogtes, het Hy die gevangenskap gevange geneem en gawes aan die mense gegee –Efesiërs 4:8. Deur die geskiedenis heen, wanneer ’n koning teen ’n stad opgetrek en dit verower het, het hy en sy leër huis toe gekeer, waar hul mense hulle met groot gejuig ontvang het. Hulle het deur die stad gemarsjeer met al die oorlogsbuit, waarna die koning geskenke uit die buit uitgedeel het aan sy mense.
Net so, toe Jesus gekruisig is, het Hy deur Sy dood en opstanding die vyand oorwin. Hy het die mag van die dood, die hel, die graf en van Satan self weggeneem vir dié wat hulle bekeer en in Hom glo. Toe Hy huis toe teruggekeer het (opgestyg na die hoogtes), het Hy gawes gegee aan Sy volk—die Kerk. Hier in Efesiërs het ons ’n saamgevatte lys van geestesgawes: En Hy [God] het sommiges gegee as apostels; en ander as profete; en ander as evangeliste; en ander as herders en leraars –Efesiërs 4:11.
Ons sien meer gedetailleerde beskrywings van hierdie gawes wat aan die Kerk gegee is in 1 Korintiërs hoofstuk 12, beide aan die begin en aan die einde van die hoofstuk, en in Romeine hoofstuk 12 verse 6 tot 8. In 1 Korintiërs sien ons die volgende gawes wat gegee is—die woord van wysheid, die woord van kennis, geloof, genesing, wonderwerke, tale, onderskeiding van tale, hulpverlening en bestuur. Dan voeg Romeine nog gawes by die lys—bediening, aansporing, gee, leiding en die betoon van barmhartigheid.
As ek nie een misgekyk het nie, is daar in totaal 19 gawes aan die kerk gegee. Wat ’n rykdom van gawes is aan die kerk gegee toe Jesus opgestyg het na die hoogtes! Dit sou goed wees as ons ’n deeglike studie oor elkeen van hierdie gawes sou doen sodat ons hulle in ons gemeentes kan herken. Een ding wat opgemerk kan word, is dat ons Pinkstervriende ’n paar uitgesoekte gawes soos wonderwerke, genesing en die spreek in tale uitgelig en bo die res gestel het, en dit as bevestiging beskou dat ’n persoon wedergebore is, met die Heilige Gees gedoop is, of meer geestelik is as diegene wat hierdie gawes nie het nie. Of ons kan besin oor hoe evangelikale geneig is om dieselfde met die gawe van evangelisasie te doen, wat inslag in baie konserwatiewe Anabaptistiese kerke gemaak het. Laastens kan ons ondersoek hoe sommige van ons eenvoudbeoefenende kerke slegs die gawes neem wat met kerkbestuur te doen het, en slegs die geordendes as mense met gawes beskou, terwyl byna al die ander gawes onerkend bly.
Dit alles lei my tot die vraag: “Moet ons een of twee gawes bo die res uitlig en beklemtoon, of moet al die gawes eweveel erken word?” Die enigste keer wat ek sien dat een bo die res uitgelig word, is in Paulus se brief aan die Korintiërs in die laaste vers van hoofstuk 12 en die eerste vers van hoofstuk 14, waar hy hulle aanspoor om die beste gawe te begeer, wat, soos ons met sorgvuldige lees sal opmerk, na profesie verwys. As ons voortgaan met ons sorgvuldige lees, ontdek ons dat profesie voorrang moet hê bo die spreek in tale, aangesien die Korintiërs se begrip van die spreek in tale klaarblyklik misbruik en verkeerd aangewend is en die Kerk moontlik nie deur hulle gedrag opgebou is nie.
Geestesgawes Moet Nie Ongoddelike Gedrag Verskoon Nie
’n Woord van waarskuwing is dalk hier op sy plek. Daar is by sommige ’n klem op “weet wat my geestesgawe is.” Ek dink dit kan goed wees, maar dit moet nie so ver gaan dat ek myself vir slegte gedrag verskoon omdat “ek hierdie gawe het en nie die ander nie.” Byvoorbeeld, die profeet kan homself verskoon vir sy hardheid omdat sy gawe dié van ’n profeet is; aangesien hy dalk nie die gawe van barmhartigheid het nie, kan mense onnodig seergemaak word. Ons sal almal waarskynlik ’n primêre gawe of gawes hê. Hoe hard ons ook al probeer om met soveel moontlik van die gawes goed toegerus te wees, sal sommige steeds meer oorheersend wees as ander.
Ek het talle mense gevra watter gawe primêr in die lewe van ons Here Jesus was en die kort antwoord is dat Hy sonder mate vol van die Heilige Gees was en hulle almal gehad het. Dit is waar, maar tog, aangesien ons almal soos Jesus wil wees, moet ons miskien ophou om onsself te verskoon deur ons tot een gawe te beperk, en daarna streef om so volledig moontlik toegerus te wees. Ek weet, en jy weet, dat ons in hierdie vlees nie al die gawes sal bemeester nie en tog behoort ons ontvanklik te wees vir hulle almal. Dit gesê, moet ons besef dat ons bedoel is om onderling afhanklik te wees; daarom het Jesus hierdie gawes afsonderlik aan elke mens gegee en ons sal almal ons primêre gawe of gawes hê. Maar een en dieselfde Gees bewerk al hierdie dinge en deel aan elkeen afsonderlik uit soos Hy wil –1 Korintiërs 12:11. Nietemin, laat ons versigtig wees dat ons nie verkeerde gedrag verskoon nie, of andersyds versuim om goed te doen, omdat “Wel, dit is net nie my gawe nie”.
Geestesgawes Is Nie Die Christen se Identiteit Nie
’n Paar waarskuwings is ook op hul plek wanneer ons probeer om geestesgawes te verstaan. Ons identiteit behoort nie die gawe te wees wat ons het nie, maar ons identiteit moet eerder in Christus wees. Ons is ’n kind van die Koning; ons is nie in die eerste plek ’n profeet, ’n leraar of ’n evangelis nie. As ’n kind van die Koning is daar egter aan ons ’n gawe deur Hom gegee om Sy werk met Sy krag te doen. Om in die eerste plek te erken wie ons in Christus is, sal ons in ’n pragtige plek van nederigheid hou, maar as ons primêre identiteit “dié gawe wat ek het” is, vermoed ek dat dit moeilik sou wees om nie in trots te verval nie, en so stel ons onsself bloot aan baie slaggate en gevare.
Geestesgawes Word Deur God Gegee En Moet Nie Deur Die Mens Nagejaag Word Nie
Kan daar ’n waarskuwing gegee word oor hoe ons na hierdie gawe soek? Wat beteken dit wanneer die Skrif sê dat God gawes volgens Sy keuse gee? Byvoorbeeld, terwyl God ook saam met hulle getuig het, deur tekens en wonders en allerlei wonderwerke en gawes van die Heilige Gees, volgens sy eie wil? –Hebreërs 2:4. Of, Maar een en dieselfde Gees bewerk al hierdie dinge en deel aan elkeen afsonderlik uit soos Hy wil –1 Korintiërs 12:11.
Merk jy in albei verse hoe die WIL van God sterk betrokke is by die gee van gawes in die Kerk? Miskien behoort ons “soeke na geestesgawes” alleen in ons binnekamer plaas te vind, waar ek God vra om my nederig te maak en my toe te rus met watter gawe Hy ook al wil hê ek moet hê om ’n bruikbare werktuig te wees in die kerkliggaam waarvan ek deel is—“Nie my wil nie, maar U wil geskied”. Miskien het Hy vir my ’n gawe gegee wat ek nie herken of gebruik nie, en wat ek eintlik nodig het, is om daardie gawe aan te blaas en dit nie te verwaarloos nie, maar dit eerder te gebruik op die plek wat ek in die kerk vul. Kan dit moontlik wees dat, as ek genoeg na ’n ander geestesgawe sou soek, ek dalk vir myself ’n vervalsing kry?
Ook sou dit goed wees om weer baie direk te noem dat, wanneer daar ’n gefokusde soeke na geestesgawes is, daar gewoonlik die een of ander negatiewe probleem daaruit voortspruit. Soms word ’n paar uitgesoekte gawes uitgelig en as geestelik belangriker voorgehou, soos die spreek in tale, wonderwerke en genesing. Sommige sal die opvatting bevorder dat daar min of geen waarde in die onderrig oor geestesgawes is nie en dat die enigstes vir ons tyd dié is wat met die geordende kerkleiers verband hou, soos bestuur, herders en leraars. Sommige mense gebruik weer hul begrip van geestesgawes om individualisties te word en sien min waarde daarin om deel van ’n liggaam te wees. Dit is verkeerd, want ’n sorgvuldige lees van hierdie Skrifgedeeltes wys ons dat AL die gawes noodsaaklik is sodat God al die gawes deur die samewerking van al die mense kan gebruik. Kan dit moontlik wees dat, waar sekere gawes bo die res verhef word, hetsy die spreek in tale, genesings en wonderwerke; of evangelisasie; of dié wat meer geskik is vir die geordendes onder ons, daar ’n onerkende element van trots in ons midde kan wees? Ons is so geneig tot ontnugtering dat dit goed sou wees om ons harte deeglik te ondersoek wanneer ons na geestesgawes soek.
Geestesgawes Is Nie In Die Bybelse Lys Van Kwalifikasies Vir Kerkleiers Ingesluit Nie
Paulus het vir Timoteüs gesê: Moenie die gawe wat in jou is, verwaarloos nie, wat aan jou gegee is deur profesie, met die oplegging van die hande van die ouderlinge –1 Timoteüs 4:14. Miskien moet ons, eerder as om ’n gawe te gaan soek, ophou om die gawe wat aan ons gegee is te verwaarloos. In plaas daarvan om iets nuuts en opwindends te soek, moet ons die gawe wat ons wel het, aanblaas. Dit het gebeur dat mans in leierskap van hul pos verwyder is omdat hulle nie die gawe gehad het vir dit waarvoor hulle georden is nie. Ek sou baie stadig te werk gaan en baie bid voordat ek ’n geordende broer om daardie rede uit sy amp verwyder. Sou dit nie beter wees om te bid dat God die gawe wat deur handoplegging aan hom gegee is, sal versterk nie? Om vinnig tot die gevolgtrekking te kom dat hy nie die gawe het nie, kan dalk net die maklike uitweg wees.
Ons sou nooit so in ’n huwelik optree nie. Hoe dikwels het dit gebeur dat ’n vrou meer begaafd in leierskap was as haar man? Om die huwelik te ontbind is nie ’n opsie nie, en dit is ook nie ’n opsie om ’n derde persoon by die huweliksverbintenis te voeg om balans te bring waar daar ’n vermeende gebrek aan ’n behoorlike balans van gawes is nie. Ons het dikwels gesien dat, wanneer gebed en die Heilige Gees by so ’n situasie betrokke was, God aan die man gegee het wat hy kortgekom het (1 Korintiërs 12:24-25), en die vrou geleer het om haar begaafdheid te onderwerp op ’n wyse wat haar man toegelaat het om die godvrugtige hoof van die huis te wees.
God kan ook die nodige gawe gee aan dié in so ’n huwelik en in so ’n bedieningspan as hulle daarin tekortskiet. Want ons aansienlike lede het dit nie nodig nie; maar God het die liggaam saamgevoeg en oorvloediger eer gegee aan die deel wat dit kortgekom het: sodat daar geen skeuring [verdeeldheid] in die liggaam sou wees nie, maar dat die lede dieselfde sorg vir mekaar sou hê –1 Korintiërs 12:24-25. Is daar ooit ’n tyd om iemand uit ’n amp te verwyder weens ’n gebrek aan begaafdheid? Miskien wel, maar laat ons baie versigtig, stadig, omsigtig en biddend te werk gaan.
In gevalle van kerkprobleme wat skynbaar te wyte is aan ’n gebrek aan gawes onder die geordendes, moet ons die volgende verse oorweeg. Wie onder julle is wys en met kennis toegerus? Laat hom uit ’n goeie lewenswandel sy werke met die sagmoedigheid van wysheid toon. Maar as julle bitter afguns en twis in julle harte het, moenie roem nie en moenie teen die waarheid lieg nie. Hierdie wysheid kom nie van bo af nie, maar is aards, vleeslik, duiwels. Want waar afguns en twis is, is daar wanorde en elke bose daad. Maar die wysheid wat van bo af is, is eerstens suiwer, dan vredeliewend, sag en gewillig om na rede te luister, vol barmhartigheid en goeie vrugte, sonder partydigheid en sonder huigelary. En die vrug van die geregtigheid word in vrede gesaai deur dié wat vrede maak. –Jakobus 3:13-18. Dit is baie selde dat kerkprobleme waarby die kerkleierskap betrokke is, voorkom sonder dat een of meer van die geordendes ernstig tekortskiet daarin om ten volle volgens God se wil en wysheid, soos hier omskryf, te leef.
Die Bybelse antwoord om kerkprobleme waarby kerkleiers betrokke is, op te los, is drieledig. (1a) Die betrokke leiers moet hulle harte in bekering verneder voor God en Sy Woord, voor die res van die geordendes, en waar nodig voor die plaaslike gemeente. (1b) As die situasie te ver agteruitgegaan het, moet die wysheid van toesighouers van buite gesoek word. (2) Die leiers wat dalk in ’n spesifieke gawe tekortskiet, moet God soek deur vurige gebed, beide persoonlik en deur die plaaslike gemeente, en moet God se voorsiening soek om hulle te bekwaam deur …die oplegging van die hande van die ouderlinge –1 Timoteüs 4:14. (3) Dan, NADAT stabiliteit herstel is, is die plaaslike broederskap in ’n goeie posisie om saam God se wil te soek oor die ordening van nog ’n broer om te help.
God se Doel Met Geestesgawes
Ek sou twee hoofredes sien waarom die gawes van die Gees aan die Kerk gegee word.
Die eerste rede is tot voordeel van die kerk. In Efesiërs lees ons: en Hy het gegee… [verskeie geestesgawes aan gelowiges] [aan sommiges hierdie gawe en aan ander ’n ander gawe] … Vir die vervolmaking van die heiliges, vir die werk van die bediening, vir die opbouing van die liggaam van Christus: –Efesiërs 4:11-12. 1 Korintiërs hoofstuk 12 bevat ’n lang bespreking oor hoe die gawes gebruik moet word tot voordeel van die liggaam van Christus (die plaaslike kerk), en in vers 25 in die besonder, dat daar geen skeurings in die liggaam moet wees nie, maar dat die lede dieselfde sorg vir mekaar moet hê.
Daar is mense wat rondgaan en preek oor die noodsaak om geestesgawes te hê en spesifieke gawes soos evangelisasie, genesing, wonderwerke en tale aanmoedig, en dit kan in baie gevalle gesien word dat hierdie gefokusde onderrig eintlik verdeeldheid veroorsaak eerder as eenheid. Die Bybel sê dat die gawes gegee is om die Kerk saam te bring, en as dit dit nie doen nie, behoort ons te oorweeg of dit eg is of ’n vervalsing. Ek besef skeurings gebeur om baie redes, maar as die gawes in die liggaam nie saambring nie maar verdeel, moet ons God om antwoorde vra oor waarom dit so is, want die gawes was bedoel om eenheid, eendrag en opbouing te bring.
Die tweede rede is tot voordeel van die ongelowige. Sommige van die gawes is as ’n teken vir die ongelowige gegee. Daarom is tale ’n teken, nie vir dié wat glo nie, maar vir dié wat nie glo nie; maar profesie dien nie vir dié wat nie glo nie, maar vir dié wat glo –1 Korintiërs 14:22. Ons sien dwarsdeur die Nuwe Testament dat tale, wonderwerke en genesings die evangelie gevolg het op plekke waar dit aan diegene verkondig is wat dit nog nooit voorheen gehoor het nie. Dit was ’n manier wat God gebruik het om in die harte en gedagtes van die ongelowige te bevestig en te bekragtig dat hierdie evangelie van God moes wees vanweë die bonatuurlike manifestasies. Ons sien dat tale ook die verspreiding van die evangelie gevolg het sodat almal dit in hul eie taal kon hoor, soos op die dag van Pinkster.
Ek sou hierdie twee as die hoofredes en die primêre doeleindes van die gawes beskou. Ons sal goed doen om ons gawes in die lig van hierdie twee hoofredes te evalueer om seker te maak dat ons die ware gawes het en hulle gebruik volgens die doeleindes waarvoor hulle gegee is.
Dit is interessant dat van die 19 gawes wat ons oorweeg, die meeste die beste in die plaaslike Kerk benut sal word. Onthou, God gebruik die kerk om die wêreld te bereik. Sommige van die gawes wat aan die kerk gegee is, is daarop gerig om die wêreld te bereik; byvoorbeeld, die evangelis het ’n meer besondere roeping om die wêreld te bereik. Gawes soos genesings, wonderwerke en die spreek in tale is van die gawes wat meer algemeen voorkom waar die evangelie nuwe gebiede bereik. Dit beteken nie dat hierdie gawes nooit in die plaaslike kerk gesien word nie. My gebed is dat, as iemand na ons eredienste kom wat geen woord Engels verstaan nie, en daar niemand is wat die prediking van die Woord in daardie persoon se taal kan vertolk nie, God ons dan die gawes van tale sal gee sodat hulle die evangelie kan hoor en opgebou kan word.
Ons het gesien hoe daar siekte was, die ouderlinge van die kerk geroep is en daar salwing en gebed was. Soms het God gekies om wonderbaarlik te genees. Maar net omdat ons (gelowiges) hierdie wonderlike gawe van genesing het, beteken dit nie noodwendig dat God wil hê ons almal moet van elke siekte genees word nie. Die apostel Paulus het drie keer gebid om van sy herhalende siekte genees te word (2 Korintiërs 12:7-12), tog het God nee gesê. As hy nie genees is terwyl hy baie ander genees het nie, waarom sou ek dink dit moet vir my anders wees? So is dit met al die gawes wat aan die kerk gegee is; God laat toe dat hulle volgens Sy wil uitgeoefen word, nie ons s’n nie. Dit is absoluut noodsaaklik dat ek en jy deel van ’n plaaslike liggaam is sodat die gawes van die Gees deur al die lede saam kan werk vir die werk van die kerk, om eenheid, eendrag en opbouing te bring, en vir die voortgaande werk van die Kerk om mense uit ’n wêreld van sonde te roep en hulle in Sy koninkryk in te roep.
Die Gawe van Tale
Dit is belangrik om vir ’n oomblik die geestesgawe van tale te oorweeg en spesifiek die plek wat dit in die Koninkryk van God inneem. Die apostel Paulus sê vir ons dat dit as ’n teken gegee is. Daarom is tale ’n teken, nie vir dié wat glo nie, maar vir dié wat nie glo nie; maar profesie dien nie vir dié wat nie glo nie, maar vir dié wat glo –1 Korintiërs 14:22.
Dit is nie ’n teken vir die gelowige dat hy regtig die Heilige Gees het nie, maar dit is ’n teken vir die ongelowige dat die evangelieboodskap eg is. Die klassieke voorbeeld was op die dag van Pinkster. Ons bepaal nie Petrus se geloofwaardigheid op grond daarvan dat hy in ’n ander taal gepraat het nie. Ons sou almal sonder enige twyfel saamstem dat Petrus wedergebore was, en dat die vele verskillende tale nie gegee is om hom te bekragtig nie, maar eerder sodat dié wat geluister het, sou weet dat hierdie spreek in baie verskillende tale bonatuurlik was. Dit sou ’n hardkoppige siel geverg het om die boodskap wat daardie dag gepreek is, te bespot.
Onlangs is ek bewus gemaak van studies wat gedoen is deur die onsamehangende gebrabbel op te neem waaruit die meeste van wat vandag die spreek in tale genoem word, bestaan. Interessant genoeg het hulle gevind dat Engelssprekendes Engelse lettergrepe herhaaldelik gebruik het, en dat Spaanssprekendes Spaanse lettergrepe gebruik het. Hulle het dus afgelei dat die meeste van wat vandag die spreek in tale genoem word, ’n vervalsing is waar die persoon in sy eie taal lettergrepe van sy moedertaal oor en oor herhaal. Ek glo dat dit in baie gevalle onskuldig gedoen word weens die groot hoeveelheid misleiding wat met die spreek in tale gepaardgaan.
Wat ek as die egte gawe verstaan, is die voorbeeld van ’n vrou in Kanada wat slegs Frans geken het en geen Engels verstaan het nie. Hierdie vrou het toevallig na ’n herlewingsbyeenkoms gekom waar die herlewingsprediker in Engels gepreek het sonder ’n Franse tolk. Sy het in bekering op die boodskap gereageer en diegene wat haar geestelik bygestaan het, het haar gevra hoe sy die boodskap, wat in Engels was, verstaan het. Sy het geantwoord dat wat sy gehoor het, in die mooiste Frans oorgedra is wat sy nog ooit gehoor het. Duidelik het ’n wonderwerk plaasgevind sodat sy die boodskap van verlossing sou hoor en daarop kon reageer. Ek is seker dit was hartverwarmend om te weet dat sy dit op bonatuurlike wyse kon hoor. Ek vermoed daar is ’n goeie moontlikheid dat die een wat in tale spreek, soms nie eens daarvan bewus is nie. Sekerlik, as God die tale van dié wat aan die toring van Babel gewerk het, kon verwar, kan Hy ook die woorde van ’n Engelssprekende prediker in Franse woorde laat omskakel voordat dit die ore van ’n Franssprekende hoorder bereik.
Die rede wat ons in die Skrif vir die gawe van die spreek in tale vind, is tweeledig en is gerig op die ongelowige wat onder ons kom. Die eerste rede is sodat hy die evangelieboodskap in sy eie taal kan hoor. Die tweede rede is dat, wanneer hy dit wonderbaarlik in sy eie taal hoor en die een wat praat nie sy taal ken nie, dit ’n teken vir die ongelowige is om hom te laat erken dat die boodskap wat hy hoor, van God en deur God is.
Ten slotte vind ons dat twee van die hoofdoeleindes waarvoor God gawes aan die kerk gee, en hulle afsonderlik uitdeel soos Hy wil, die eenheid en opbouing van die liggaam van Christus is, en dat die ongelowige die evangelieboodskap hoor en daarvan oortuig word. Laat ons ernstig oorweeg of die geestesgawes wat ons het en die gawes wat in ons kerke sigbaar is, die doel vervul waarvoor hulle gegee is.
