Ik wil dit artikel over geestelijke gaven inleiden met een opmerkelijk vers: Daarom zegt Hij: Toen Hij opvoer naar den hoge, voerde Hij de gevangenschap gevangen en gaf Hij gaven aan de mensen – Efeziërs 4:8. Door de geschiedenis heen keerden een koning en zijn leger, wanneer hij ten strijde trok tegen een stad en die veroverde, terug naar huis en werden ze door hun volk met groot vertoon onthaald. Ze marcheerden door de stad met alle oorlogsbuit, waarna de koning geschenken uitdeelde van de buit die in de strijd was genomen, en die aan zijn volk gaf.
Evenzo overwon Jezus, toen Hij gekruisigd werd, door Zijn dood en opstanding de vijand. Hij nam de macht weg van de dood, de hel, het graf en van Satan zelf voor hen die zich bekeren en in Hem geloven. Toen Hij naar huis terugkeerde (opvoer naar den hoge) gaf Hij gaven aan Zijn volk—de Kerk. Hier in Efeziërs hebben we een beknopte lijst van geestelijke gaven: En Hij [God] gaf sommigen als apostelen; en sommigen als profeten; en sommigen als evangelisten; en sommigen als herders en leraren – Efeziërs 4:11.
We vinden meer gedetailleerde beschrijvingen van deze gaven die aan de Kerk gegeven zijn in 1 Korintiërs hoofdstuk 12, zowel aan het begin van het hoofdstuk als aan het eind, en in Romeinen hoofdstuk 12 verzen 6 tot 8. In 1 Korintiërs zien we de volgende gaven gegeven—het woord van wijsheid, het woord van kennis, geloof, genezing, wonderen, tongen, onderscheiding van tongen, hulpbetoon en bestuur. Dan worden in Romeinen nog meer gaven aan onze lijst toegevoegd—dienstbetoon, vermaning, geven, leidinggeven en het tonen van barmhartigheid.
Als ik er geen heb overgeslagen, zijn er in totaal 19 gaven aan de kerk gegeven. Wat een rijkdom aan gaven is er aan de kerk gegeven toen Jezus opvoer naar den hoge! Het zou goed zijn voor ons om een grondige studie te doen over elk van deze gaven zodat we ze in onze gemeenten zouden kunnen herkennen. Eén ding dat opgemerkt kan worden, is dat onze pinkstervrienden enkele van deze gaven hebben uitgekozen, zoals wonderen, genezing en het spreken in tongen, en die boven de rest hebben geplaatst, waardoor ze gelden als bewijs of iemand wedergeboren is, gedoopt in de Heilige Geest, of geestelijker is dan degenen die deze gaven missen. Of we kunnen overwegen hoe de evangelischen geneigd zijn hetzelfde te doen met de gave van evangelisatie, wat in veel conservatieve anabaptistische kerken ingang heeft gevonden. Ten slotte kunnen we onderzoeken hoe sommige van onze sober levende kerkgemeenschappen alleen de gaven hanteren die te maken hebben met kerkbestuur, en het alleen aan degenen die geordineerd zijn overlaten om gaven te hebben, terwijl bijna alle overige gaven onherkend blijven.
Dit alles brengt mij tot de vraag: "Moeten wij één of twee gaven boven de rest verheffen en benadrukken, of moeten alle gaven gelijkelijk erkend worden?" De enige keer dat ik zie dat er één boven de rest wordt verheven, is in Paulus’ brief aan de Korintiërs in het laatste vers van hoofdstuk 12 en het eerste vers van hoofdstuk 14, waar hij hen aanspoort naar de beste gave te verlangen, wat bij nauwkeurig lezen blijkt te verwijzen naar profetie. Als we zorgvuldig blijven lezen, ontdekken we dat profetie voorrang moet hebben boven het spreken in tongen, aangezien blijkbaar de Korintische opvatting van het spreken in tongen werd misbruikt en verkeerd toegepast en de Kerk misschien niet werd opgebouwd door hun gedrag.
Geestelijke gaven mogen goddeloos gedrag niet verontschuldigen
Een woord van waarschuwing is hier misschien op zijn plaats. Er is bij sommigen nadruk op "weten wat mijn geestelijke gave is." Ik denk dat dat goed kan zijn, maar het mag er niet toe leiden dat ik slecht gedrag vergoelijk met het argument: "Ik heb deze gave en niet die andere." Bijvoorbeeld, de profeet zou zichzelf kunnen verontschuldigen voor hardheid omdat zijn gave die van een profeet is; omdat hij misschien niet de gave van barmhartigheid bezit, kunnen mensen onnodig gekwetst worden. We zullen waarschijnlijk allemaal een primaire gave of gaven hebben. Hoezeer we ons ook inspannen om zo goed mogelijk uitgerust te zijn met zoveel mogelijk gaven, sommige zullen nog steeds dominanter zijn dan andere.
Ik heb talloze mensen gevraagd welke gave primair was in het leven van onze Heere Jezus en het korte antwoord is dat Hij zonder maat vervuld was met de Heilige Geest en ze allemaal had. Dat is waar, maar toch, omdat we allemaal willen zijn als Jezus, moeten we misschien ophouden onszelf te verontschuldigen met onze beperking tot één gave en ernaar streven zo volledig mogelijk toegerust te zijn. Ik weet, en u weet, dat we in dit vlees niet alle gaven zullen beheersen en toch moeten we voor alle gaven ontvankelijk zijn. Dat gezegd hebbende, moeten we beseffen dat we bedoeld zijn om onderling afhankelijk te zijn; daarom heeft Jezus deze gaven aan ieder afzonderlijk uitgedeeld en zullen wij allemaal onze primaire gave of gaven hebben. Maar al deze dingen werkt één en dezelfde Geest, Die aan ieder afzonderlijk toedeelt zoals Hij wil – 1 Korintiërs 12:11. Niettemin, laten we ervoor waken dat we niet verkeerd gedrag goedpraten, of aan de andere kant nalaten goed te doen met het excuus: "Wel, dat is nu eenmaal niet mijn gave."
Geestelijke gaven zijn niet de identiteit van de christen
Een paar waarschuwingen zijn ook op hun plaats wanneer men probeert geestelijke gaven te begrijpen. Onze identiteit zou niet moeten liggen in de gave die we hebben, maar in Christus. Wij zijn een kind van de Koning; we zijn niet in de eerste plaats een profeet, een leraar of een evangelist. Echter, als kind van de Koning is ons door Hem een gave gegeven om Zijn werk te doen, met Zijn kracht. Bovenal erkennen wie we in Christus zijn zal ons in een mooie houding van nederigheid houden, maar als onze primaire identiteit is "de gave die ik heb," veronderstel ik dat het moeilijk zou zijn niet in trots te vervallen en zodoende stellen we ons bloot aan vele valkuilen en gevaren.
Geestelijke gaven worden door God gegeven en moeten niet door de mens worden nagejaagd
Zou een waarschuwing op zijn plaats zijn over hoe we deze gave zoeken? Wat betekent het wanneer de Schrift zegt dat God gaven geeft naar Zijn keuze? Bijvoorbeeld, Terwijl God hun ook getuigenis gaf, zowel door tekenen en wonderen als door allerlei wonderwerken en gaven van de Heilige Geest, naar Zijn eigen wil? – Hebreeën 2:4. Of, Maar al deze dingen werkt één en dezelfde Geest, Die aan ieder afzonderlijk toedeelt zoals Hij wil – 1 Korintiërs 12:11.
Merkt u in beide verzen hoezeer de WIL van God betrokken is bij het geven van gaven in de Kerk? Misschien zou ons "zoeken naar geestelijke gaven" alleen in onze gebedskamer moeten plaatsvinden, waarbij ik God vraag mij nederig te maken en mij toe te rusten met welke gave Hij mij ook wil geven, om mij een nuttig instrument te maken in het gemeentelijke lichaam waarvan ik deel uitmaak—"Niet mijn wil, maar Uw wil geschiede." Misschien heeft Hij mij een gave gegeven die ik niet herken of niet gebruik, en wat ik eigenlijk nodig heb is die gave aan te wakkeren en niet te verwaarlozen, maar haar te gebruiken op de plaats die ik in de kerk inneem. Zou het mogelijk zijn dat, als ik maar genoeg naar een andere geestelijke gave zou zoeken, ik uiteindelijk een namaakgave zou krijgen?
Ook is het goed hier nogmaals zeer direct te vermelden dat wanneer er gericht naar geestelijke gaven wordt gezocht, daar gewoonlijk een of ander probleem uit voortvloeit. Soms worden enkele gaven eruit gelicht en wordt geleerd dat die geestelijk belangrijker zijn, zoals spreken in tongen, wonderen en genezing. Sommigen zullen verkondigen dat onderwijs over geestelijke gaven weinig tot geen waarde heeft en dat de enige gaven die voor onze tijd zijn, die zijn welke betrekking hebben op de geordineerde kerkelijke leiders, zoals bestuur, herders en leraren. Weer anderen gebruiken hun begrip van geestelijke gaven om individualistisch te worden en zien weinig waarde in het deel uitmaken van een lichaam. Dit is verkeerd, want een zorgvuldige lezing van deze Schriftplaatsen toont ons dat ALLE gaven essentieel zijn zodat God gebruik kan maken van alle gaven door samenwerking van alle mensen. Zou het mogelijk zijn dat waar bepaalde gaven boven de rest worden verheven, of het nu spreken in tongen, genezingen en wonderen zijn; of evangelisatie; of die gaven die meer geschikt zijn voor de geordineerden onder ons, er een onherkend element van trots in ons midden zou kunnen zijn? We zijn zo vatbaar voor ontgoocheling dat het goed zou zijn ons hart grondig te onderzoeken wanneer we geestelijke gaven najagen.
Geestelijke gaven staan niet op de Bijbelse lijst met kwalificaties voor kerkelijke leiders
Paulus zei tegen Timoteüs: Verwaarloos de gave niet die in u is, die u door profetie is gegeven met de handoplegging van de raad van ouderlingen – 1 Timoteüs 4:14. Misschien moeten we, in plaats van een gave na te jagen, ophouden de gave die ons gegeven is te verwaarlozen. In plaats van iets nieuws en spannends te zoeken, zouden we de gave die we hebben moeten aanwakkeren. Het is voorgekomen dat mannen met een leidinggevende taak uit hun positie zijn ontheven, omdat zij de gave niet hadden voor hetgeen waartoe zij geordineerd waren. Ik zou zeer terughoudend zijn en veel bidden voordat ik een geordineerde broeder om die reden uit zijn ambt zou verwijderen. Zou het niet beter zijn te bidden dat God de gave zou versterken die hem door de handoplegging gegeven was? Snel concluderen dat hij de gave niet heeft kan gewoon de gemakkelijke uitweg zijn.
Dat zouden we nooit in een huwelijk doen. Hoe vaak is het voorgekomen dat een vrouw meer begaafd was in leidinggeven dan haar man? Het ontbinden van het huwelijk is geen optie, en evenmin is het een optie een derde persoon aan de huwelijksband toe te voegen om het vermeende gebrek aan een goede balans in gaven te herstellen. We hebben vaak gezien dat wanneer gebed en de Heilige Geest bij zo’n situatie betrokken waren, God de man gaf wat hij miste (1 Korintiërs 12:24-25), en de vrouw leerde haar gave ondergeschikt te maken op een manier die haar man in staat stelde het godvruchtige hoofd van het gezin te zijn.
God kan ook de noodzakelijke gave geven aan hen in zo’n huwelijk en in zo’n bedieningsteam als zij merken dat zij tekortschieten. Want onze sierlijke lichaamsdelen hebben dat niet nodig; maar God heeft het lichaam samengevoegd en overvloediger eer gegeven aan het deel dat tekortkwam: opdat er geen scheuring [verdeeldheid] in het lichaam zou zijn, maar de leden dezelfde zorg voor elkaar zouden hebben – 1 Korintiërs 12:24-25. Is er ooit een moment om iemand uit een ambt te verwijderen vanwege gebrek aan gaven? Misschien wel, maar laten we zeer voorzichtig, terughoudend en bedachtzaam zijn en veel bidden.
In het geval van kerkelijke moeilijkheden die lijken voort te komen uit gebrek aan gaven onder de geordineerden, moeten we de volgende verzen in overweging nemen. Wie is wijs en met kennis toegerust onder u? Laat hij vanuit een goede levenswandel zijn werken tonen met de zachtmoedigheid van de wijsheid. Maar indien u bittere afgunst en twist in uw hart hebt, beroem u dan niet en lieg niet tegen de waarheid. Deze wijsheid komt niet van boven, maar is aards, zinnelijk, duivels. Want waar afgunst en twist zijn, daar zijn verwarring en allerlei kwade praktijken. Maar de wijsheid die van boven is, is eerst zuiver, vervolgens vredelievend, zachtmoedig en voor rede vatbaar, vol barmhartigheid en goede vruchten, zonder partijdigheid en zonder huichelarij. En de vrucht van gerechtigheid wordt in vrede gezaaid door hen die vrede maken. – Jakobus 3:13-18. Zeer zeldzaam is het geval van kerkelijke moeilijkheden waarbij de kerkleiding betrokken is, zonder dat een of meer van de geordineerden ernstig tekortschieten in het volledig leven naar Gods wil en wijsheid zoals die hierin omschreven worden.
Het Bijbelse antwoord op het oplossen van kerkelijke problemen waarbij kerkleiders betrokken zijn, is drievoudig. (1a) De betrokken leiders moeten hun hart in berouw vernederen voor God en Zijn Woord, voor de overige geordineerden en waar nodig voor de plaatselijke gemeente. (1b) Als de situatie te ver is verslechterd, moet de wijsheid van opzieners van buitenaf worden ingeroepen. (2) De leiders die mogelijk een specifieke gave missen, moeten God zoeken in vurig gebed, zowel persoonlijk als samen met de plaatselijke gemeente, en moeten Gods voorziening zoeken om bekwaam gemaakt te worden door …de handoplegging van de raad van ouderlingen – 1 Timoteüs 4:14. (3) Pas NADAT de stabiliteit is hersteld, verkeert de plaatselijke broederschap in een goede positie om samen Gods wil te zoeken over het ordineren van een andere broeder ter ondersteuning.
Gods doel met geestelijke gaven
Ik zou twee hoofdredenen zien waarom de gaven van de Geest aan de Kerk gegeven zijn.
De eerste reden is ten bate van de kerk. In Efeziërs lezen we: en Hij gaf… [verschillende geestelijke gaven aan gelovigen] [aan sommigen deze gave en aan anderen een andere gave] … Tot de volmaking van de heiligen, tot het werk van de bediening, tot de opbouw van het lichaam van Christus: – Efeziërs 4:11-12. 1 Korintiërs hoofdstuk 12 bevat een uitvoerige bespreking van hoe de gaven moeten worden gebruikt om het lichaam van Christus (de plaatselijke gemeente) ten goede te komen en in vers 25 in het bijzonder, dat er geen scheuringen in het lichaam zouden zijn, maar dat de leden dezelfde zorg voor elkaar zouden hebben.
Er zijn mensen die rondgaan en prediken over de noodzaak om geestelijke gaven te hebben, en die specifieke gaven aanmoedigen zoals evangelisatie, genezing, wonderen en tongen. In veel gevallen zien we dat dit gerichte onderricht juist verdeeldheid veroorzaakt in plaats van eenheid. De Bijbel zegt dat de gaven gegeven zijn om de Kerk samen te brengen en als ze dat niet doen, moeten we overwegen of het echt is of een vervalsing. Ik besef dat verdeeldheid om veel redenen ontstaat, maar als de gaven in het lichaam niet samenbrengen maar verdelen, moeten we God om antwoorden vragen waarom, want de gaven waren bedoeld om eenheid, eensgezindheid en opbouw te brengen.
De tweede reden is ten bate van de ongelovige. Sommige gaven zijn gegeven als een teken voor de ongelovige. Daarom zijn tongen een teken, niet voor hen die geloven, maar voor hen die niet geloven; maar profeteren dient niet voor hen die niet geloven, maar voor hen die geloven – 1 Korintiërs 14:22. We zien dat door het Nieuwe Testament heen tongen, wonderen en genezingen het evangelie volgden op plaatsen waar het werd verkondigd aan mensen die er nog nooit van gehoord hadden. Dit was een manier die God gebruikte om in het hart en de gedachten van de ongelovige te bevestigen en te staven dat dit evangelie van God moest zijn vanwege de bovennatuurlijke verschijnselen. We zien ook dat tongen de verspreiding van het evangelie volgden zodat allen het in hun eigen taal konden horen, zoals op de dag van Pinksteren.
Ik zou deze twee beschouwen als de hoofdredenen en primaire doeleinden van de gaven. We zouden er goed aan doen onze gaven te beoordelen in het licht van deze twee hoofdredenen om zeker te zijn dat we echte gaven hebben en ze gebruiken volgens de doeleinden waarvoor ze gegeven zijn.
Het is interessant dat van de 19 gaven die we overwegen, de meeste het beste zullen worden benut in de plaatselijke Kerk. Onthoud dat God de kerk gebruikt om de wereld te bereiken. Sommige van de gaven die aan de kerk gegeven zijn, zijn gericht op het bereiken van de wereld; zo heeft de evangelist een meer specifieke roeping om de wereld te bereiken. Gaven zoals genezingen, wonderen en het spreken in tongen zijn enkele van de gaven die vaker voorkomen waar het evangelie nieuw terrein bereikt. Dit wil niet zeggen dat deze gaven nooit in de plaatselijke kerk voorkomen. Mijn gebed is dat als iemand onze samenkomsten binnenkomt die geen woord Engels begrijpt, en er niemand is die de prediking van het Woord in zijn taal kan vertalen, God ons dan de gaven van tongen mag geven zodat die persoon het evangelie kan horen en opgebouwd kan worden.
We hebben meegemaakt dat er ziekte was en de ouderlingen van de kerk werden geroepen en er zalving en gebed plaatsvonden. Soms koos God ervoor op wonderbaarlijke wijze te genezen. Maar het feit dat wij (gelovigen) deze prachtige gave van genezing hebben, betekent niet noodzakelijk dat God wil dat wij allen van elke ziekte genezen worden. De apostel Paulus bad drie keer om genezing van zijn terugkerende ziekte (2 Korintiërs 12:7-12), toch zei God nee tegen hem. Als hij niet werd genezen terwijl hij vele anderen genezen had, waarom zou ik denken dat het voor mij anders moet zijn? Zo is het met alle gaven die aan de kerk gegeven zijn; God staat toe dat zij worden uitgeoefend volgens Zijn wil, niet de onze. Het is absoluut essentieel dat u en ik deel uitmaken van een plaatselijk lichaam zodat de gaven van de Geest door alle leden heen samenwerken voor het werk van de kerk, om eenheid, eensgezindheid en opbouw te brengen, en voor het voortdurende werk van de Kerk om mensen uit een wereld van zonde te roepen en hen tot Zijn koninkrijk te roepen.
De gave van tongen
Het is belangrijk even de geestelijke gave van tongen te overwegen en specifiek de plaats die zij inneemt in het Koninkrijk van God. De apostel Paulus vertelt ons dat zij gegeven zijn als een teken. Daarom zijn tongen een teken, niet voor hen die geloven, maar voor hen die niet geloven; maar profeteren dient niet voor hen die niet geloven, maar voor hen die geloven – 1 Korintiërs 14:22.
Het is geen teken voor de gelovige dat hij werkelijk de Heilige Geest heeft, maar het is een teken voor de ongelovige dat de evangelieboodschap echt is. Het klassieke voorbeeld was op de dag van Pinksteren. We stellen Petrus’ geloofwaardigheid niet vast op grond van het feit dat hij in een andere taal sprak. We zouden allemaal zonder enige twijfel instemmen dat Petrus wedergeboren was, en dat de vele verschillende talen niet dienden om hem te bevestigen, maar veeleer zodat degenen die luisterden zouden weten dat dit spreken in vele verschillende talen bovennatuurlijk was. Er zou een halsstarrig mens voor nodig zijn geweest om de boodschap die die dag gepredikt werd te bespotten.
Onlangs werd ik op de hoogte gesteld van onderzoeken die zijn gedaan door het gebrabbel op te nemen dat het grootste deel vormt van wat vandaag tongen wordt genoemd. Interessant genoeg ontdekten ze dat Engelstaligen herhaaldelijk Engelse lettergrepen gebruikten, en dat Spaanstaligen Spaanse lettergrepen gebruikten. Daaruit concludeerden ze dat het grootste deel van wat tegenwoordig tongen wordt genoemd een vervalsing is waarbij de persoon, in zijn eigen taal, lettergrepen van zijn moedertaal steeds herhaalt. Ik geloof dat het in veel gevallen zonder kwade bedoelingen gebeurt vanwege de grote hoeveelheid misleiding die met het spreken in tongen gepaard gaat.
Wat ik als een echt geval beschouw, is het voorbeeld van een vrouw in Canada, die alleen Frans kende en geen Engels begreep. Deze vrouw kwam toevallig naar een opwekkingsbijeenkomst waar de opwekkingsprediker in het Engels predikte zonder Franse tolk. Ze reageerde met bekering op de boodschap en degenen die haar begeleidden vroegen haar hoe zij de boodschap had begrepen, die in het Engels was. Ze antwoordde dat wat ze had gehoord, was overgebracht in het mooiste Frans dat ze ooit had gehoord. Duidelijk vond er een wonder plaats zodat zij de boodschap van redding kon horen en erop kon reageren. Ik ben er zeker van dat het hartverwarmend was te weten dat zij die op bovennatuurlijke wijze had kunnen horen. Ik vermoed dat het goed mogelijk is dat degene die in tongen spreekt zich daar soms zelf niet eens bewust van is. Zeker, als God de talen van degenen die aan de toren van Babel werkten kon verwarren, kan Hij ook de woorden van een Engelssprekende prediker omzetten in Franse woorden voordat ze de oren van een Franstalige hoorder bereiken.
De reden die we in de Schrift vinden voor de gave van het spreken in tongen is tweeledig en heeft betrekking op de ongelovige die in ons midden komt. De eerste reden is dat hij de evangelieboodschap in zijn eigen taal zou horen. De tweede reden is dat wanneer hij die op wonderbaarlijke wijze in zijn eigen taal hoort en degene die spreekt zijn taal niet kent, dit een teken is voor de ongelovige om hem te doen erkennen dat de boodschap die hij hoort van God afkomstig is en door God wordt overgebracht.
Tot slot vinden we dat twee van de belangrijkste doeleinden waarvoor God gaven aan de kerk geeft, die Hij aan ieder afzonderlijk geeft naar Zijn wil, de eenheid en opbouw van het lichaam van Christus zijn, en dat de ongelovige de evangelieboodschap hoort en ervan overtuigd wordt. Laten we ernstig overwegen of de geestelijke gaven die wij hebben en die zichtbaar zijn in onze kerken het doel vervullen waarvoor zij gegeven zijn.
