Christelike liefdegroete aan elkeen. Nog ’n jaar het verbygegaan, en nog een lê voor ons om deur te navigeer. Wat is ons perspektief? Borrel daar hoop en vreugde in ons harte op, of lyk die toekoms vol donkerte en onheil? Sien ons God se soewereine hand aan die werk in die situasies en omstandighede om ons, of lyk dit vanuit ons oogpunt asof die wêreld buite beheer is?
Wanneer ek met mense van regoor die land praat, blyk daar ’n algemene probleem te wees waarmee baie worstel—uitputting. Moeg vir voorskrifte. Moeg vir inperkings. Moeg vir al die gekibbel en rusies rondom die Covid-kwessie. Moeg vir…
Dit lyk asof baie mense eenvoudig “nie daaroor wil dink nie”. Hoekom? Ek is nie regtig seker wat al die redes is nie, maar ek is seker dat elkeen een het. Laat ons onthou dat God wil hê dat ons …dus wys soos slange en onskuldig soos duiwe moet wees –Matteus 10:16.
Hier in die Verenigde State van Amerika het Christene meer as 60 jaar lank (sedert die Tweede Wêreldoorlog) betreklike vrede en rustigheid geniet. Oor die algemeen is ons met rus gelaat om ons gesinne groot te maak en die God van ons vaders volgens ons gewete te aanbid. Ons het die skeiding tussen Kerk en Staat geniet wat aan die begin van ons land se bestaan ingestel is. Ons kon met ons hande werk en ’n bestaan verdien. Baie van ons het in oorvloed geleef.
Miskien het ons in ’n kunsmatige borrel geleef. Miskien is ons aan die slaap gesus en het ons ’n valse gevoel van veiligheid gekry. Wat van ons eweknieë in lande regoor die wêreld—wat is hulle werklikheid wanneer hulle as ware Christene in hulle wêreld leef? Natuurlik kon ons ons rykdom en vryheid van beweging gebruik om baie goed te doen vir die res van die wêreld, wat groot ontberings verduur het omdat hulle Christus volg. Maar teen watter koste? Wat het ons kinders geleer?
Soms hoor ons van eerstegenerasie-Christene wat “aan die brand” is vir hulle Here. Soms is dit só dat tweede- en derdegenerasie-Christene dink dat eerstegenerasie-Christene dalk ’n bietjie te ywerig is in hulle pogings om die mense om hulle te evangeliseer.
Wat van die volgende geslag? Hulle leer by iemand—oor God, hulleself en die lewe. Wat leer hulle? En by wie leer hulle? Ons moet bestek opneem om seker te maak dat ons kinders die lewenslesse so leer dat hulle voorbereid sal wees om die werklikheid van die dinge wat kom, in die gesig te staar.
En toe Hy op die Olyfberg gaan sit het, het die dissipels alleen na Hom gekom en gesê: Sê vir ons, wanneer sal hierdie dinge gebeur, en wat sal die teken van u koms en van die voleinding van die wêreld wees? En Jesus het geantwoord en vir hulle gesê: Pas op dat niemand julle mislei nie. Want baie sal onder my Naam kom en sê: Ek is die Christus! en hulle sal baie mense mislei –Matteus 24:3-5.
Onthou dat Jesus self hier met sy volgelinge praat oor die einde van die wêreld. Sy heel eerste bekommernis is dat ons NIE mislei sal word nie. Hy sê dat misleiding die groot kwessie sal wees rondom die einde van die tyd. Hy sê dat baie sal kom en beweer dat hulle die Christus is [of sy direkte woordvoerder], in ’n poging om mense te kry om na hulle te luister, alles met die doel om die hoorder te mislei en ’n gevolg te werf.
As ons dit nie reeds voorheen gedoen het nie, moet ons beslis ons kinders nou deur woord en daad sekere spesifieke dinge leer. Dat ons vreemdelinge en bywoners moet wees terwyl ons deur hierdie lewe reis. Dat God ons vyand sal wees as ons vriende van hierdie wêreld is. En dat Jesus se Koninkryk nie van hierdie wêreld is nie; daarom moet sy kinders leer om as gesante in ’n vreemde land te leef. Ons kinders moet weet dat ALMAL wat godvrugtig in Christus Jesus lewe, VERVOLG SAL WORD.
Baie van die leerstellings wat in ons kerke en by para-kerklike geleenthede onderrig is, het die volgende geslag van die kerk ernstig verlam. Ons is geleer dat ons die “krag van sy opstanding” kan hê sonder dat ons aan die “gemeenskap aan sy lyding” hoef deel te hê. ’n Lydende Christus met lydende volgelinge is verwerp ten gunste van die navolging van ’n Jesus wat nie sal toelaat dat enigiets slegs met jou gebeur nie. Hoewel daar baie klem gelê word op ’n Jesus wat vir jou gely en gesterf het, word daar baie min—of glad GEEN—onderrig gegee oor die noodsaak om “elke dag jou kruis op te neem” en Hom te volg nie.
Geestesgesondheid en emosionele stabiliteit
’n Paar jaar gelede het ek die verhaal gelees van ’n soldaat wat, nadat hy ’n dienstermyn in Irak voltooi het, gesukkel het om PTSD te hanteer. Natuurlik glo ek dat PTSD werklik is, en dat die worsteling werklik is, maar terwyl ek hierdie man se verhaal gelees het, het ek al hoe meer gefrustreerd geraak oor die gebrek aan antwoorde wat aan ’n jong man gebied is wat erg geworstel het. Van sy diepste worstelinge het voortgespruit uit terugflitsherinneringe aan die kere toe hy self verskeie van die vyand doodgemaak het. Hoeveel beradingsessies hy ook al bygewoon het, hy kon eenvoudig nie ’n plek van innerlike vrede en rus bereik nie. Sy gemoed was onrustig. Hy het gesukkel om te slaap. Hy het probleme gehad om met ander oor die weg te kom.
Ek moes dink: “As iemand hierdie jong man maar net kon bystaan en die Evangelie van Jesus Christus met hom deel. As iemand hom maar net die Waarheid van God se Woord kon wys: dat dit sonde in God se oë is om ’n ander mens se lewe te neem (selfs al is hy die vyand), en dat God hom nie vrede in sy hart sal laat hê voordat dit reggestel is nie. En ook dat die ware opwinding daarin lê dat AS hy volgens die Bybel se voorwaardes na God toe kom en hom van sy sonde bekeer, hy met God kan begin wandel en God hom vrede vir sy ontstelde siel kan begin gee.”
In die afgelope paar jaar was daar talle massaskietvoorvalle hier in die Verenigde State. Elke keer hou openbare amptenare nuuskonferensies en deel hulle hul gedagtes in ’n poging om nog ’n skynbaar onverklaarbare tragiese gebeurtenis sinvol te verklaar. Gewoonlik duur dit nie lank voordat iemand oor geestesgesondheid praat en oor die behoefte om openbare pogings op te skerp om veiligheidsnette en siftings te voorsien, en beter en meer behandeling aan te bied om hierdie sinnelose geweld te beperk nie.
’n Paar weke gelede het daar ’n verskriklike, tragiese gebeurtenis in ’n ander staat as die een waar ek woon, plaasgevind. In een van die groot stede het ’n man ’n vrou van die perron af en voor ’n aankomende moltrein ingedruk. Sy het dit nie oorleef nie. Ná so ’n afgryslike gebeurtenis het die openbare amptenare verklarings aan die publiek gemaak in ’n poging om moontlike openbare vrees te besweer. Hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat die man emosioneel ontsteld moes gewees het en dat hulle hul pogings sou opskerp om ’n veiligheidsnet te bied aan mense met geestesgesondheidsprobleme, sodat sulke dinge nie weer sou gebeur nie.
Natuurlik lyk dit sinvol wanneer ons die kwessie deur die wêreld se oë beskou. Maar is dit die hele saak? Het ons as Christene so gewoond geraak aan die weë van die wêreld dat ons vergeet hoe ver hulle van die Waarheid van God se Woord afgedwaal het?
Laat ons nie ons vinger na die wêreld en die verkose openbare amptenare wys nie. Is ons as die kerk enigsins beter? Hoe goed ken ons ons Bybel? Hoe goed ken ons ons Verlosser? Wanneer iemand na ons toe kom op soek na innerlike vrede en rus, weet ons hoe om hulle na die Skrif te neem en hulle na Jesus te lei, wat hulle dan die weg na die Vader kan wys?
Hoekom sê ek dit alles? As ons aanhou om die volgende geslag van die kerk kunsmatige antwoorde en tydelike oplossings vir die probleme van die lewe te gee, sal hulle NIE voorbereid wees om …tot die einde toe te volhard nie… –Matteus 24:13.
En Hy het vir almal gesê: As iemand agter My aan wil kom, moet hy homself verloën en elke dag sy kruis opneem en My volg. Want elkeen wat sy lewe wil red, sal dit verloor; maar elkeen wat sy lewe om My ontwil verloor, dié sal dit red –Lukas 9:23-24.
