En daar het ’n geweldige storm van wind opgestaan, en die golwe het in die skip geslaan, sodat dit nou vol geword het. En Hy was agter in die skip, op ’n kussing aan die slaap: en hulle wek Hom op, en sê vir Hom: Meester, sorg U nie dat ons vergaan nie? En Hy het opgestaan en die wind aangespreek, en gesê vir die see: Stil, wees stil. En die wind het opgehou, en daar het ’n groot stilte gekom. En Hy sê vir hulle: Waarom is julle so bevrees? Hoe kom dit dat julle geen geloof het nie? En hulle was uiters bevrees en sê onder mekaar: Wie is dan hierdie mens, dat selfs die wind en die see Hom gehoorsaam is? Markus 4:37-41
Baie kere het ek hierdie gedeelte gelees en gewonder wat ons daaruit moet ontleen. Dit lyk na ’n verhaal wat meer vrae oproep as wat dit oplos. Ons dink dikwels aan Jesus as die relationele gedaante van die Drie-eenheid; ’n soort tussenganger tussen ons en die Almagtige God. Maar hier, in ons Skrifgedeelte, is Sy gedrag byna ondenkbaar in menslike terme. Hoe kon Christus in so ’n storm slaap, en nog minder in ’n boot wat vol water raak? Ons kan glo dat Hy die Meester van die wind en die seë is, en dat hulle by Sy bevel moet buig, maar verwag Hy van ons om dieselfde te doen? Sou ons meegevoelende Christus van ons verwag om kalm en vreesloos te wees in sulke akute omstandighede? Is alle vertoning van vrees die vrug van ’n gebrek aan geloof? Hierdie peilende vrae is onrusbarend, want ons sal almal hoop dat ons geloof in Hom sterk genoeg is om ons verlossing te verseker, tog het ervaring ons geleer dat ons eie wandel deur die moeisame weivelde van die lewe niks meer edels voortgebring het nie as die angswekkende gejank van die dissipels.
Waarom is julle so bevrees? Hoe kom dit dat julle geen geloof het nie? Die vrae lyk byna uit die plek komend as dit van ons Verlosser af kom, byna alsof Hy nie so geduldig en lankmoedig is as wat ons gehoop het nie. Maar Christus het ’n besliste verwagting op Sy dissipels geplaas wat nie buite hulle bereik is nie. Roepe Hy hulle op om self die storm te bestraf? Hadden hulle Hom nie vroeër moes wakker maak nie? Het Hy verwag dat hulle stilweg in vertroude vertroue sou aanroei? Die Skrif gee ons hier min antwoorde, maar ons weet dat daar ’n blywende les oor vrees en geloof is.
Storms is ’n algemene deel van die lewe, en geen groot dilemma is aangenaam nie. Terwyl Paulus na Rome gesegeld het, het hulle ’n tyd ervaar …waar geen son of sterre vir baie dae verskyn het nie, en daar het geen geringe storm op ons gelê nie, al die hoop dat ons gered sou word is toenemend weggeneem –Handelinge 27:20. In die midden van ’n bewolkte en hopelose situasie is daar een klokkie wat steeds helder lui: Daar is ’n vrede wat selfs in die mees verskriklike omstandighede vasgevat kan word. Paulus het ’n riskante …nag en ’n dag lank in die diepte gegaan –2 Korintiërs 11:25 deurgebring, tog het hy nie van die wind en see vereis om aan sy gesag te onderwerp nie. Inteendeel, hy sê dat in die middel van die storm …het in die nag voor my gestaan die engel van God, wie se ek is en wie ek dien, en sê: Wees nie bevrees nie, Paulus… –Handelinge 27:23-24. Dit is ’n toneel soortgelyk aan die gevaar wat die dissipels verdra (in ons teks vir vandag) tog sien ons ’n ander uitkoms. Paulus is vertroos en bemoedig, terwyl die dissipels berispe is.
Terwyl hulle in die kloue van ’n potensiële watersgraf rondgeslinger is, het die dissipels uitgeroep: …Meester, sorg U nie dat ons vergaan nie? –Markus 4:38. Hoe natuurlik is dit nie vir ons almal om ons frustrasie en skuld op ’n ander te plaas nie. Om te dink dat ’n apatiese persoon sy of haar verantwoordelikheid ontduik, is baie ontmoedigend. Op soortgelyke wyse …het die skipkaptein na hom [Jona] gekom en vir hom gesê: Wat bedoel jy, slaapkop? staan op, roep tot jou God, dalk sal God aan ons dink sodat ons nie verder vergaan nie –Jona 1:6.
Daar blyk ’n skerper toon te wees in die skipkaptein se berisping wat baie soortgelyk is aan die dissipels se reaksie op die slapende Jesus. Christus geniet dit nie om ergernis oor ons te laat kom nie, maar daar blyk geen ander werklike voertuig van genade te wees waardeur Sy vrede ons siele kan oorstroom nie. As daar eers geen vallei is nie, hoe sal ons die bergtop waardeer? As daar geen dorings is nie, hoe sal ons die roos geniet? As daar eers geen storm is nie, hoe sal ons die kalmte waardeer? Paulus het dieselfde wanhoop ervaar deurdat hy …byna tot niks toe bedrieg en baie swaar benoud is, so dat ons selfs die lewe hopeloos geag het –2 Korintiërs 1:8. Tog het hy ’n visionêre anker vir sy siel in sy bors gedra.
Want Hy gelas en laat die stormwind opgaan, wat sy golwe ophef. Hulle gaan op na die hemel en gaan weer af na die dieptes: hulle smelt, omdat hulle kommer het. Hulle wankel en swaai en is soos ’n dronk man, en hulle verstand hou op. Dan roep hulle tot die HERE in hulle benoudheid, en Hy bring hulle uit hulle benoudhede uit. Hy maak die storm stil, sodat die golwe daarvan stil is. Dan is hulle bly omdat dit gekalmeer het; en Hy bring hulle na die gewensde hawe –Psalm 107:25-30.
Die Gewensde Hawe…
Op een of ander manier het ons die gedagte aangeneem dat die gewensde hawe van rus ’n aardse euforiese utopie is sonder enige storms. Die skipkaptein wat die vaartuig op pad na Rome beveel het, het gedink dat …die hawe nie ruim was om daar te oorwinter nie … omdat hulle veronderstel het hulle het hul doel bereik… –Handelinge 27:12-13, en toe het hy by die eerste teken van goedkeuring van die sagtesuidewind uitgevoer. Maar die hawe wat Christus bevorder is ’n hawe wat vry is van angstige vrees en wankelende geloof. Dit is ’n vrede … nie soos die wêreld gee nie gee Ek aan julle. Laat julle hart nie ontsteld word nie, en wees nie bevrees nie –Johannes 14:27. Hierdie rus is ons s’n net deur saam met Christus te vaar en Hom te vertrou om ons deur elke storm te lei.
Die taai storme van teëspoed kan sonder waarskuwing opstaan net so vinnig as …’n stormagtige wind, genoem Eurokliedon –Handelinge 27:14. Hierdie stormagtige winde dra ’n verbasende dapperheid om enige verhouding te skud. Om gespanne en waaksaam te voel in die middel van stresvolle toestande is bloot menslike natuur. Ons sentrale medulla-gladsel maak ’n kragtige hormoon genaamd adrenalien vry in ons sisteem, ons spiere word gespanne, ons gedagtes fokus, sodat ons geprikkel is en gereed vir veg of vlug. Dit is nie noodwendig angs nie, maar ’n natuurlike reaksie. As mense het ons ’n goddelike vermoë om te redeneer te midde van uiterste passie en druk. Die dissipels het nie geweet wat Jesus sou doen nie. Hulle het net geweet dat hierdie situasie buite beheer was. Hier het hulle hul groot fout gemaak. Christus het geweet Wie beheer het. Paulus het geweet Wie beheer het. Selfs Jona het geweet waarom die storm opgestaan het. Ons geloof is voorbestaan om te faal wanneer angs eskaleer en ons dink ons moet die woedende beproewings rondom ons beheer. Ons mag ’n edele agenda en ’n opregte hart hê en tog vind ons eie wankelende geloof verlore. Ons verwonder ons verkeerdelik dat God in die hemel sit en niks doen nie. Ons rig ons gebede getrou op, maar die hemele lyk brutaal stil. Ons sou dit van aanbidders van Baäl en Boeddha verwag, en van afvalliges. Maar dit behoort nie te gebeur vir mense met sterk oortuigings nie—mense wat wedergebore is, gereeld kerk bywoon, hul Bybel lees en daagliks bid. Ons moet dit heroorweeg dat God nie so baie oor ons omgewingsvrede bekommerd is nie, maar eerder dat ons innerlike siel veilig en gesond by Sy hawe van rus aankom.
Wanneer ons gelukkig is, eis ons jubelend daardie rus, al het ons geen gevoel dat ons Hom regtig nodig het nie. Sy insette in ons lewens lyk dikwels soos onderbrekings. Maar wanneer tye desperaat raak en ons al ons hulpbronne uitgeput het, leun ons hard op Hom. In daardie pynlike uur toets Hy dikwels ons opregtheid en bied niks aan ons … niks behalwe stilte. Christus, slapend in ons boot. Slaap… presies wanneer ons Hom die meeste nodig het. En dan die vraag, Waarom is julle so bevrees? Hoe kom dit dat julle geen geloof het nie? Eerlik gesê, dit voel hard vir my—selfs swaarder—en volkome buite karakter van wat ek normaalweg van Jesus sou verwag. Maar die vraag moet beantwoord word, want dit is noodsaaklik as ons Sy hawe van rus wil binnedring. Die winde gehoorsaam Hom, maar hulle gehoorsaam ons nie … of doen hulle? Ons kan duidelik nie die weer, ons omgewing, ons situasies of die mense om ons beheer nie. Tog is hierdie eksterne dinge nie die wortel van ons angs nie. Dit is ons eie gebrekkige voorspellings wat op ons siel slaan en ons verhinder om die poort van vrede binne te gaan. Die winde wat ons vaartuig in ’n vreeslike woede laat sweef, word nie van buite aangestoot nie maar ontketen van binne. Hierdie angs ry op die golwe van ongeloof, terwyl Christus in Sy goddelike sluimer voortgaan, wagend totdat ons die bron van ons angs herken en in geloof uitroep. Hierdie vier kragtige winde word op die minste vooropkoms opgewek wanneer ons…
…Ons Persoon Bewaar
As ons gesond is, en as dinge goed gaan in ons familie en finansies, kan ons geneig wees om ons omstandighede verkeerd te interpreteer. Dit is ’n fout om te glo dat maklike vaar ’n teken van God se guns is, en dat moeilikheid ’n teken van Sy ontevredenheid is. Alle goeie en volmaakte gawes kom van God, maar ’n verlamende storm kan ook onder daardie kategorie val. Ons persoonlike omgewings is tydelik terwyl ons siel ewig is. God sal gereeld ons persoonlike geriewe bestee om ons geloof uit te brei. Maar groot vrees ontstaan wanneer ons persoon gedegradeer word. Baie van ons fobies ontstaan in die afwesigheid van werklike gevaar.
- Die akrofobiese persoon is bang vir hoogtes en vrees dat hy van enige platform sal val al is dit veilig en goed beskerm. Selfs al het talle ander daar suksesvol gestaan, is hy ellendig vasgevang in hierdie vrees, nie omdat hy in gevaar is nie, maar omdat hy sy waarskynlikheid om te val grofweg oorskat en weier om die waarheid te glo.
- Die zoofobiese lewe in vrees vir diere en skep beelde in sy gedagtes van geklou of uitbeelding tot die dood toe.
- Die klaustrofobiese is bang vir klein, nou ruimtes, terwyl die agorafobiese bang is vir oop plekke.
- Arachibutyrofobie is die vrees om, dat pinda-boter aan die dak van jou mond vasplak.
In die aangesig van sy vrees mag die fobiese ’n vinnige hartklop, swaar asemhaling, droë mond, sweet, duiseligheid of ligte hoof ervaar. Dus word hul fobies vir hulle werklik. Terwyl die meeste hul persoonlike defek sal vergewe, bly die waarheid dat hierdie angs grondloos is. Wanneer ons die behoud van ons persoon verskon en koester, is vrees onvermydelik. Die dissipels het gevrees dat hulle sou vergaan, en Christus het hulle gevra waarom. Is dit nie beter …om te vertrek en by Christus te wees; wat baie beter is –Filippense 1:23. As ons Christus met ons lewe kan vertrou, kan ons Hom nie asof ook nie met ons dood vertrou nie?
Want al wat sy lewe wil bewaar, sal dit verloor; maar al wat sy lewe verloor ter wille van My en die evangelie, sal dit bewaar –Markus 8:35.
…Ons Eiendom Beskerm
Uitwendige lyk die lewe van Christus een van die mees benoude lewens wat ooit geleef is. Vossies het hul nes en die voëls het hul voëlneste terwyl Hy sy kussing in die agterkant van ’n swaaiende boot neerlê wat kreun onder die storm en tumult van die onafgebroke golwe wat oor dit breek. Maar Sy innerlike hawe was ’n glansende see. Dit was gedeeltelik omdat Hy geen eiendom gehad het om te beskerm nie. Selfs die boot was geleen. “Baie geld, baie sorg,” lui die antieke spreekwoord, en angs styg wanneer rykdom val. En een uit die skare het vir Hom gesê: Meester, bestraal my broer dat hy die erfdeel met my verdeel –Lukas 12:13. Jesus weier om aan sy kant te staan. In plaas daarvan spreek Hy tot die begerige hart wat die angs veroorsaak het. As Christus ons rykdom gee, hoef ons nie skuldig te voel nie. As Hy dit wegneem, hoef ons nie angstig te wees nie. Te midde van die storm word ons aangespoor …om moed te hê: want daar sal geen man se lewe onder julle verlore gaan nie, behalwe die skip –Handelinge 27:22. Dit is uitgereik as helende salf aan die verslete matrose, maar vir diegene wat geneig voel om hul eiendom te beskerm, is dit ’n bittere sage. Toe die ryk jong heerser verlossing aangebied is in ruil vir sy aardse versameling snuisterye, …het hy weggeloop, bedroef: want hy het groot besittings gehad –Matteus 19:22. Diegene van ons wat angstig raak oor die verlies van ons rykdom is nie minder dwaas nie.
…Ons Plan Volmaak Maak
Ons stel uit op ’n koers. Miskien verander ons werk, begin in ’n verhouding, of begin ’n nuwe bedieningspad. Ons het in geloof uitgevaar en voor ons dit weet, sukkel ons. Die winde en golwe van die gewone lewe lyk of hulle teen ons werk. Ons het verwagtinge wat nie vervul word nie en dit lyk asof Christus nie Sy deel doen nie. Dit is nie Christus nie, maar eerder ons verwagting wat die oorsaak van ons angs is. Ons verwag baie van ons belegging en dit is ontmoedigend om te sien dat ons pogings tevergeefs gaan. Martha se pols het vinnig gegaan oor die gebrek aan hulp wat sy in die kombuis ontvang het. Haar frustrasie het gestyg terwyl haar welbeplande maaltyd onvoltooid gebly het. Haar klaende stelling beskuldig nie minder as die dissipels wat in die see geroei het. …Heer, sorg U nie dat my suster my alleen laat dien nie? Beveel haar dan om my te help –Lukas 10:40. Haar angs is nie veroorsaak deur Maria se verwaarlosing of Christus se onverskilligheid nie. Haar suster het by die hawe van rus aangekom terwyl Martha met die tumultueuse emosies in haar hart gestry het. So skep die perfeksionis sy eie storm wanneer sy onvervulde visie minder was as sy verwagtinge. Maar Christus is meer bekommerd oor geloofvolle borskamers as watergevulde bote.
…Almal Tevrede Stel
Die Skrif het ons goed geleer om ons naaste lief te hê soos onsself, maar dit impliseer nie dat ons moet probeer om hul goedkeuring te verkry nie. Dit voel wonderlik om geliefd te wees. Dit is pynlik om verwerp te word. Dus spandeer baie siele hul wakker ure op soek na die goedkeuring van ander. Hulle moet soos hulle maats aantrek, praat, optree en leef. Hierdie mense leef ’n lewe getooi met stresvolle golwe van angs. ’n Storm van “wat as” kom met elke nuwe kennis gemaak. Daar is geen skip broosser as ’n verhouding nie. Ongeag hoe groot ’n offer ons maak om liefgehad te word, sal ons uiteindelik ’n teleurstellende storm ervaar wat ons na die dieptes van wanhoop sug. Wanneer ons beste pogings ons verlaat en ons beste vriende ons laat ontspoor, moet ons ons beskaafde vaartuig na die hawe van rus bring. Ongemaklike, ongelukkige, onaangename en irriterende verhoudings sal altyd bestaan. Ons sal baie beter doen om verskonings te maak vir die slegte gedrag van ander as vir ons eie. Wanneer ons die winde wat in ons eie gedagtes opkom kan bestraf, sal ons onmiddellik onsself in die gewensde hawe vind.
Daar bly dan ’n rus oor tot die volk van God. Want wie in sy rus ingegaan het, het ook opgehou van sy eie werke, soos God van syne. Laat ons ons dus moeite gee om in daardie rus in te gaan… –Hebreërs 4:9-11.
