De engel des HEEREN legerde zich rondom degenen die Hem vrezen, en redt hen –Psalm 34:7.
“Vertel ons een verhaal, oma,” smeekten twee gretige kinderen terwijl ze zich rondom haar schommelstoel verdrongen.
“Ach, jullie houden toch van verhalen, nietwaar?” antwoordde oma met een vonkje in haar ogen. “Goed, ik zal jullie vertellen over een keer toen ik ongeveer acht jaar oud was, en mijn zusje Lori negen.
We woonden op een oude boerderij, achter een kort laantje langs een onverharde weg. Op een morgen riep moeder ons van ons spel en zei dat ze zonder suiker zat. Ze vroeg ons naar mevrouw Brightbill te lopen om te vragen of zij wat suiker over had. Zie je, we hadden geen telefoons toen ik een klein meisje was, dus ze kon de buurvrouw niet even bellen. Buren deelden vaak met elkaar omdat we ook niet vaak naar de winkel gingen. Dus gaf moeder ons een bakje, en we begonnen aan onze lange wandeling terwijl moeder ons nakeek en eraan herinnerde onderweg nergens te blijven hangen.”
“Hoe ver was het naar de Brightbills?” vroeg Sharon.
“Oh, het was ongeveer een halve mijl naar onze dichtstbijzijnde buur, de familie Rhine, en dan nog ongeveer een kwart mijl naar de Brightbills,” antwoordde oma.
“Oh, dat is ver. Moeder laat ons helemaal niet op de weg lopen,” voegde Micah toe.
“Dat zal best,” stemde oma toe. “En ik hoop dat jullie nooit zonder toestemming van je ouders op de weg lopen. Maar het was heel anders toen ik een klein meisje was. We liepen ook elke dag naar school, wat nog veel verder was dan de boerderij van de Brightbills. Dus leek het kleine boodschapje dat we die ochtend voor moeder deden leuk. Er was maar één probleem. De familie Rhine had een oude man die in hun zomerhuis woonde. Zijn naam was Pierce, en hij had een zeer felle hond; althans hij deed erg fel! Die hond werd achter een hoog draadhek gehouden dat aan een oud schuurtje vastzat.
Elke dag als we naar school liepen, maakte die hond ons vreselijk bang met zijn felle geblaf en gegrom. Maar moeder herinnerde ons altijd te bidden en het Bijbelvers te onthouden dat zegt: Wanneer ik bang ben, vertrouw ik op U –Psalm 56:3. Toch gingen we zo snel mogelijk voorbij.
Lori en ik begonnen vrolijk aan ons boodschapje voor moeder. We huppelden erheen en zagen het stof opwervelen onder onze voeten op die warme zomermorgen. Alles leek buitengewoon rustig en stil terwijl we door de kloof liepen, over de kabbelende beek en de steile heuvel voor het erf van buurman Rhine omhoog. Daar voor ons stond het oude schuurtje, en aan de andere kant was het hoge hek dat Pierces gemene hond binnenhield. Mijn hart begon snel te bonzen. ‘Misschien had die slechte hond ons nog niet gezien,’ dacht ik dankbaar terwijl ik nogmaals fluisterde: ‘Ik zal vertrouwen en niet vrezen.’
Plotseling scheurde het geblaf van die gemene hond de stilte terwijl hij om de hoek van het oude schuurtje heen schoot! Lori en ik versteenden op onze plaats! Terwijl die boze hond naar ons toe raasde, gilde Lori. Het volgende ogenblik merkte ik dat ze gevallen was en midden op de onverharde weg zat, met haar handen achter zich op het hardgeperste kiezel, voeten en benen in de lucht, schoppend en draaiend terwijl die boze hond om haar heen cirkelde, op haar insprong en in haar voeten en benen hapte! Ik was zo bang. Ik stond als vastgenageld. Ik weet niet of ik geschreeuwd heb of gebeden heb. Maar plotseling klonk er een schreeuw! Het was Pierce, met een zweep in zijn hand. Hij rende rond het schuurtje en kwam de weg op. Hij sloeg en sloeg die hond en kreeg hem eindelijk weg bij Lori en terug binnen het hek waar hij thuishoorde, terwijl Lori en ik daar stonden te beven en van opluchting te huilen.”
“Wauw!” riep Sharon uit. “Dat was echt eng, nietwaar?”
“Moest Pierce zijn hond kwijt?” vroeg Micah.
“Ja, Sharon, het was heel eng,” antwoordde oma. “En nee, Micah, Pierce deed zijn hond niet weg. Wij kinderen moesten elke dag op de goede Heer blijven vertrouwen dat Hij ons veilig zou houden.”
“Ik weet niet meer precies wat er gebeurde nadat Pierce die dag de hond weghaalde, of of we ooit moeders suiker kregen, maar wat er die dag gebeurde zal ik nooit vergeten.
Het was een wonder dat Lori en ik geen verwondingen opliepen. Er staat een vers in de Psalmen dat zegt: Red mij uit de mond van de leeuw… –Psalm 22:21. Hoe dankbaar waren we dat we gered werden uit de muil van de hond! Ik denk graag dat de engel des Heren zijn zwaard had getrokken voor de muil van die hond elke keer dat hij naar mijn lieve zusje sprong.”
